บทที่ 9 หึง

9 หึง

ทั้งคู่ต่างสบสายตากัน กวีเดินไปเปิดประตูห้องเจออธินยืนในท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

“ลืมอะไรเหรอ”

“ป่าว แค่กลับมาจะขออาศัยอยู่ด้วยเท่านั้น” อธินเดินเบียดร่างของกวีเข้าไปข้างใน

“ค่ะ” พลอยลินขานรับทราบแล้วทำงานต่อ

“พลอยกับไอ้พี่อธินไม่ได้มีอะไรกันใช่ไหม” กวีรีบปิดประตูแล้วถามทั้งคู่อย่างตรง ๆ

“เปล่า/บ้า” อธินและพลอยลินตอบพร้อมกัน

เฮ้อ! โล่งใจไปที

“กวีเป็นอะไร”

“เปล่าแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมพลอยถึงยังให้ไอ้พี่ธินอยู่ด้วย” ทั้งสองมาคุยกันในห้องนอนของพลอยลิน

“ก็เขายังจำอะไรไม่ได้” พลอยลินหาทางแก้ต่าง ถ้าหากจะพูดกันตรง ๆ เธอรู้สึกว่าช่วงนี้กวีติดเธอมากเกินไป เธอเลยอยากได้อธินมาช่วยกันเธอให้ห่างจากกวีเช่นกัน เพราะดูจากนิสัยของเธอและกวีแล้วถ้าหากคบกันต่อไปก็คงเสียเวลาเปล่า ๆ  พลอยลินเคยสูญเสียทุกอย่างทั้งความรัก เงินทอง เธอเลยพยายามตั้งใจหาเงินและไม่เคยคิดอยากจะมีความรักอีกเลย ซึ่งต่างกับกวีเขาทำงานราชการมีเงินเดือนประจำไม่ต้องเดือดร้อนอะไร เขาจึงไม่ต้องพยายามดิ้นรนเรื่องเงินทองและไม่เคยเข้าใจว่าเธอทำไมต้องทำงานหนักขนาดนี้

“ถ้าหากพี่พลอยไม่ว่างนั้นกวีออกไปหาเพื่อนก่อนนะ วันนี้วันเสาร์กวีหยุดแค่ เสาร์ – อาทิตย์ไม่เหมือนพี่พลอยที่ว่างทุกวัน” กวีกระฟัดกระเฟียดก่อนเดินจากห้องไป พลอยลินยังคงก้มหน้าเขียนบทความเช่นเดิม คงมีแต่อธินที่รู้สึกอึกอักในความสัมพันธ์ของพวกเขา อธินยังคงนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ จนฟ้าเริ่มมืดลง จึงเดินไปเปิดไฟ ทำให้จิตใจของพลอยลินที่จดจ่อกับงานกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

“ตายจริงกี่โมงแล้วคะ ขอโทษนะทำงานเพลินไปหน่อยคิดว่าอยู่คนเดียว”

“น่าจะทุ่มครึ่งแล้วครับ”

“พี่หิวไหม ออกไปทานอะไรข้างนอกเถอะวันนี้พลอยทำงานอยู่ห้องทั้งวัน เบื่ออยากไปหาที่สูดอากาศบ้าง แต่คนพวกนั้นยังจะตามหาพี่อีกไหม”

“คิดว่าตอนนี้คงเลิกตามหาแล้ว”

“ดีค่ะ” พลอยลินหายเข้าไปยังห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหยิบหมวกแก๊ปของเธอยื่นให้เขาใส่

“พี่แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักดีนะ” เธอเผลอยิ้มออกมา

“จริงเหรอ!” อธินก้มมองดูเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมใส่

“วันนี้พลอยอยากทาน หมูจุ่ม พี่ชอบทานไหม”

“ทานได้ครับ!”

“ทำไมเหรอ พลอยไม่ได้ชอบกวีอย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้ ๆ ว่าเป็นเรื่องส่วนตัวแต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้เพราะกวีหน้าตาดี หล่อระดับพระเอกละคร อธินเลยรู้สึกสงสัยเห็นพลอยลินไม่ได้สนใจกวี

“คือ พลอยไม่อยากมีความรักค่ะ ส่วนกับกวีเราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเป็นแค่ FWB กัน”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากมีความรัก…” พลอยลินกำลังคีบเนื้อหมูออกจากหม้อหมูจุ่ม ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงวันนี้ถามซอกแซกจริง ๆ

“ก็เพราะไม่เคยเจอคนดี”

‘คำตอบสั้น ๆ แบบนี้หวังว่าจะสามารถตัดบทสนทนาเรื่องนี้ได้ วันนี้ทำงานเหนื่อยทั้งวันอยากจะนั่งกินของแซ่บ ๆ ไม่มีอะไรมากวนใจ’

“แล้วทำไมถึงไม่เจอคนดีเลย” อธินทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง

“สงสัยชาติที่แล้วไม่ได้ถวายเทียนคู่มั้งคะ” พลอยลินคีบเนื้อหมูวางบนจานของอธิน ดวงตาดำนิลย์มองอย่างแปลกใจ

“ไม่ต้องตกใจค่ะ ทานเยอะ ๆ นะคะ จะได้ไม่มีเวลามาถาม”

ทานเสร็จกำลังจะกลับบ้านก็ดันเกิดฝนตกลงมา พลอยลินเห็นร้านเหล้ากำลังเปิดใหม่ ปกติเธอแทบไม่เที่ยวกลางคืนแต่วันนี้ทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยถือว่าเลี้ยงฉลองกับยอดขายที่พุ่งขึ้น

“พี่ธินอยากลองไปร้านเหล้าไหมคะ ไปดื่มสักแก้วแล้วกลับเพราะตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่” ทั้งสองยืนหลบฝนตรงหน้าร้านขายหมูจุ่มมีเต็นท์ผ้าใบขนาดใหญ่กางไว้กันฝน ติดร้านหมูจุ่มเป็นร้านเหล้า

“ไปก็ได้ครับ”

ทั้งสองเดินเข้าไปภายในร้านเหล้าที่ตกแต่งด้วยสีดำทั้งหมด มีเคาน์เตอร์บาร์ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ตรงกลางของร้านพลอยลินเดินนำหน้าอธินขึ้นไปชั้นสองของร้าน

“พลอยเคยมาร้านนี้ตั้งแต่เคยทำเป็นร้านกาแฟค่ะ” คิดว่าอธินคงสงสัยว่ารู้ได้ไงว่ามีชั้นสอง จึงบอกเขาก่อนตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เขาอยากรู้เรื่องราวของเธอไปซะหมด เขาพยักหน้ารับรู้

พนักงานยื่นเมนูให้ แต่พลอยลินไม่รู้เลยว่าแต่ละเมนูมันคืออะไร” อธินเหมือนรู้ปัญหาของเธอจึงขอดูเมนูและสั่งเครื่องดื่มให้เธอแทน

“พี่อ่านภาษาอังกฤษได้ด้วยเหรอ…เก่งจัง”

“ไม่เก่งอ่านได้นิดหน่อยเอง”

“แต่ก็เก่งอยู่ดี” พลอยลินรู้ว่าอธินมีอะไรปิดบังไว้ แต่เธอก็ยังไม่อยากจะถาม เพราะถามไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ คนอย่างเขาถ้าหากไม่อยากเล่า ถึงใครอ้าปากก็คงไม่ยอม

อธินขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ ส่วนพลอยลินนั่งมองออกไปยังกระจกชั้นสองของตึก เห็นกวีเดินควงมากับสาวสวยน่าจะอายุน้อยกว่าเขากับกลุ่มเพื่อน พลอยนั่งดื่มค็อกเทลและมองตามร่างชายหนุ่มที่คุ้นเคย ก่อนร่างสูงและกลุ่มเพื่อนเดินเข้ามาในร้านเดียวกันกับเธอ

‘อยากมาพักก็คงไม่ได้พักซินะ’ ไม่นานก็ได้ยินคนคุยกันเอะอะเสียงดังเดินขึ้นมายันชั้นสอง พลอยลินยังคงนั่งหันหลังให้จนอธินเดินกลับมา

“รีบดื่มเถอะค่ะ จะได้กลับกัน” อธินหันไปมองกลุ่มคนมาใหม่ ก็เห็นเป็นกวีกำลังโอบกอดหญิงสาวซึ่งนั่งข้าง ๆ ขณะเดียวกันกวีก็พลันสบสายตาเข้ากับอธินเหมือนกัน เขารีบผละหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ ออกทันทีเมื่อเห็นพลอยลิน

“พี่มาดื่มกันเหรอ” เสียงกวีทักขึ้น

“ใช่ ๆ แต่กำลังจะกลับกันแล้ว” พลอยลินยิ้มให้ ทักทายเหมือนคนรู้จัก เธอไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิดกับสิ่งที่เห็น เพราะรู้อยู่แล้วแต่ต่างจากสีหน้ากวีตอนนี้ซีดเผือก

“กวีกลับไปนั่งกับเพื่อนต่อเถอะ เดี๋ยวพวกพี่จะกลับแล้ว” เธอหันไปมองอธินซึ่งมีใบหน้าเรียบเฉย ไม่รู้ว่าเขาดื่มเครื่องดื่มหมดตั้งแต่ตอนไหน

“พี่พลอยมันไม่ใช่อย่างพี่เห็นนะ” กวีรีบอธิบายใบหน้าแดงก่ำ ๆ ดูก็รู้ว่าเขาคงดื่มมาแล้วไม่น้อย

“พี่ไม่ได้ว่าอะไร กวีกลับไปนั่งกับเพื่อนต่อเถอะ เดี๋ยวกลับไปนอนแล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า” พลอยลินพยายามพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ทำไมพี่ถึงยอมออกมาข้างนอกกับมัน เวลากับผมนั้นแสนยากแสนเย็นผมชวนพี่ออกมาเป็นสิบ ๆ รอบ พี่ก็อ้างแต่เรื่องงาน” กวีเริ่มร้องโวยวายขึ้นจนเพื่อนที่มาด้วยกันเดินมาดู พลอยลินไม่ตอบโต้เพียงแค่เดินออกมาเท่านั้นส่วนกวียังคงร้องตามหลังหาว่าเธอกับอธินสวมเขาให้ตัวเอง