Novels by Nat

แม้ระดับพลังจะยังห่างจากเฟิงอวี่ แต่สัญชาตญาณของสิงโตก็ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด "หากข้าไม่ปล่อย... เจ้าจะทำอะไรข้างั้นหรือ" บรรยากาศพลันตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ลู่หลินรู้สึกได้ทันที หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป... ทั้งสองคนต้องลงมือกันแน่นอน "ซือเยี่ย..." เธอรีบผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ก่อนก้าวอ

เจ็ดวันต่อมา... ฤดูร้อนค่อย ๆ แผ่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองเงาจันทร์ สายลมอุ่นอ่อน ๆ ที่พัดผ่านยอดไม้จนใบไม้สีเขียวพลิ้วไหวไปตามจังหวะธรรมชาติ ภายในพระราชวังเงาจันทร์ บรรยากาศยังคงเงียบสงบ เหล่าองครักษ์ผลัดเปลี่ยนเวรยามอย่างเป็นระเบียบ ข้ารับใช้เดินสวนกันไปมาตามระเบียงหินอ่อน ทุกอย่างกลับสู่ปกติ ราวกั

"แต่ข้าไม่ใช่เขา... ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด" ลู่หลินนิ่งเงียบไป แล้วจึงค่อยเอ่ยเสียงแผ่ว "แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยนะ แถมยังรู้สึกแข็งแรงขึ้นด้วย" "ตอนนี้อาจจะยัง แต่ภายหน้าเจ้าจะรู้หรือ" "..." ลู่หลินถึงกับพูดไม่ออก "บอกข้ามาเถอะ พลังนั่นมาจากที่ใด" เธอส่ายหน้ารัว ๆ "ฉัน...

ขณะเดียวกัน... ภายในห้องนอนของลู่หลิน หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินออกจากตำหนักตามทางเดินหินสีขาวที่ทอดยาวไปยังสระมรกต แสงแดดยามสายส่องผ่านพุ่มไม้เขียวชอุ่ม สายลมอ่อนพัดพาไอเย็นจากสระมรกตโชยมาปะทะใบหน้า เพียงเดินเข้าใกล้เท่านั้น... เสียงน้ำกระทบกันเบา ๆ ก็ดังแว่วมาจากเบื้องหน้า ลู

มหาปุโรหิตหรงเทียนค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาสงบนั้นสบเข้ากับหลานชายของตน "เจ้ามาแล้ว" เฟิงอวี่ค้อมศีรษะเล็กน้อย "ท่านลุง" มหาปุโรหิตมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ดูเหมือน... ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจ้าคงพักผ่อนไม่มากนัก" เฟิงอวี่ยิ้มบาง ๆ "เรื่องของลู่หลิน ทำให้ข้าว

รุ่งเช้าวันถัดมา... ลู่หลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างกายยังคงอบอุ่นอยู่ภายในอ้อมแขนแข็งแรงของเฟิงอวี่ เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย แขนที่โอบรอบเอวกลับกระชับขึ้นโดยอัตโนมัติ "...ตื่นแล้วหรือ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างใบหู เฟิงอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีอำพันยังเจือความง่วงงุนอยู่เล็กน้อย แต่เม