ตอนที่4

ความเบื่อหน่ายเริ่มกัดกินหัวใจของเฟยซินหลังจากต้องพักรักษาตัวอยู่แต่ในห้องนานนับสัปดาห์ แม้จะได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากคนในจวน แต่การไม่ได้ออกไปสัมผัสโลกภายนอกก็ทำให้นางรู้สึกอึดอัดราวกับนกน้อยในกรงทอง นางอยากออกไปดูด้านนอกว่าสถานที่ในยุคจีนโบราณว่ามันเหมือนในพวกซี่รี่ส์จีนที่เธอดูรึเปล่า

.

.

.

ในที่สุด เฟยซินก็ตัดสินใจชวนเสี่ยวถงออกไปเดินเล่นนอกจวนบ้าง อย่างน้อยการได้สูดอากาศบริสุทธิ์และเห็นผู้คนใช้ชีวิตก็คงจะดีกว่าการนั่งๆนอนๆมองผนังห้องทั้งวันแบบนี้

"เสี่ยวถง วันนี้อากาศดีเหลือเกิน พาข้าออกไปเดินเล่นในตลาดหน่อยได้หรือไม่?" เฟยซินเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นเล็กน้อย

เสี่ยวถงชะงักมือที่กำลังจัดดอกไม้ในแจกัน หันมามองคุณหนูของนางด้วยสีหน้าลำบากใจ "เอ่อ... คุณหนูเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะหายป่วยดี ท่านหมอสั่งว่ายังไม่ควรออกไปไหนไกลๆ นะเจ้าคะ"

"ข้าแค่อยากไปเดินเล่นใกล้ๆ จวนเท่านั้นเอง ไม่ไปไหนไกลเสียหน่อย" เฟยซินยืนยัน "ข้าเบื่อที่จะต้องอยู่ในห้องนี้เต็มทนแล้วนะ"

"แต่ว่า... บ่าวเกรงว่าท่านเสนาบดีและฮูหยินจะไม่อนุญาตนะเจ้าคะ" เสี่ยวถงกล่าวด้วยความกังวล "ปกติแล้ว หากคุณหนูจะออกไปไหน จะต้องให้บ่าวไปเรียนท่านเสียก่อน"

เมื่อได้ยินคำว่า "ต้องขออนุญาต" ด้วยสินะ... การใช้ชีวิตในยุคโบราณ ทุกอย่างดูแตกต่างและเข้มงวด แม้กระทั่งเรื่องง่ายๆ อย่างการออกไปเดินเล่นข้างนอก

"เช่นนั้น... เจ้าไปเรียนท่านพ่อและท่านแม่ให้ข้าทีเถอะนะ ข้าอยากออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย" เฟนซินอ้อนวอนด้วยสายตาที่วิงวอน

เสี่ยวถงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจนใจ "ก็ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะไปเรียนท่านให้" ว่าแล้วสาวใช้คนสนิทก็รีบเดินออกจากห้องไป

ระหว่างรอการอนุญาต เฟยซินก็เดินวนไปวนมาในห้องด้วยความกระวนกระวายใจ นางจินตนาการถึงภาพเมืองโบราณที่นางเคยเห็นในละครย้อนยุค ถนนหนทางที่เต็มไปด้วยผู้คน ร้านค้าต่างๆ ที่มีสินค้าแปลกตา และวัฒนธรรมที่แตกต่างจากโลกที่นางเคยอยู่ ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งใหม่และน่าค้นหาสำหรับนาง เสียดายที่ไม่มีโทรศัพท์เซลฟี่

ไม่นานนัก เสี่ยวถงก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"ท่านเสนาบดีและฮูหยินอนุญาตแล้วเจ้าค่ะ แต่ท่านกำชับว่าให้อยู่ในสายตาของบ่าวตลอดเวลา และห้ามไปในที่ที่คนพลุกพล่านนะเจ้าคะ"

"จริงหรือ! ขอบคุณเจ้ามากนะ เสี่ยวถง!" เฟยซินยิ้มกว้างด้วยความดีใจ นางรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะได้รีบไป!

เมื่อทุกอย่างพร้อม เฟยซินและเสี่ยวถงก็ออกจากจวนเสนาบดี ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตู ความรู้สึกแปลกใหม่ก็ถาโถมเข้าใส่เฟยซินทันที เสียงจอแจของผู้คน กลิ่นอาหารที่ลอยมาตามลม ภาพร้านค้าที่เรียงรายสองข้างทาง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแตกต่างจากโลกที่นางคุ้นเคย

เฟยซินเดินชมเมืองด้วยความตื่นตาตื่นใจ มองดูผู้คนที่สัญจรไปมา บ้างก็หาบเร่ บ้างก็ขี่เกวียน บ้างก็เดินจับจ่ายซื้อของ นางสังเกตเสื้อผ้าหน้าผมของผู้คน ภาษาที่พวกเขาใช้ แม้ว่านางจะสามารถเข้าใจได้ราวกับเป็นภาษาแม่ แต่สำเนียงและคำบางคำก็ยังคงแปลกหูสำหรับนาง

"คุณหนูสนใจสิ่งใดหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวถงถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเฟยซินยืนมองแผงขายเครื่องประดับอยู่นาน

"ข้าแค่มองดู... มันสวยงามมาก" เฟยซินตอบพลางชี้ไปยังปิ่นปักผมลายดอกไม้ที่แกะสลักอย่างประณีต

"หากคุณหนูชอบ บ่าวจะซื้อให้เจ้าค่ะ" เสี่ยวถงเสนอเพราะนายท่านได้มองเงินให้นางไว้ให้คุณหนูใช้จ่าย

"ไม่เป็นไร ข้าแค่อยากดูเฉยๆ" เฟยซินปฏิเสธทันที เพราะนางไม่มีเงินน่ะสิ!! ให้ตายเถอะออกมาดันลืมเอาเงินมาด้วย

ทั้งสองเดินชมเมืองไปเรื่อยๆ เฟยซินพยายามเก็บรายละเอียดทุกอย่างไว้ในความทรงจำ นางรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฉากหนึ่งของนิยายที่นางเคยเขียน แต่ทุกอย่างกลับมีชีวิตชีวาและสมจริงกว่าที่นางจินตนาการไว้มากนัก

ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการเดินชมเมืองอยู่นั้นเอง เฟยซินก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาที่นาง เมื่อหันไปมอง นางพบกับชายหนุ่มรูปงามในชุดสีขาวสะอาดตา กำลังยืนอยู่หน้าร้านน้ำชา ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่นางอย่างไม่วางตา

หัวใจของเฟยซินเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นคุ้นตาอย่างประหลาด... คุ้นเสียจนนางแทบจะลืมหายใจ

"นั่น... นั่นคือ..." เฟยซินพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา นางจำได้แล้ว ชายหนุ่มผู้นี้ต้องใช่... องค์ชายสาม หลี่หมิง พระเอกของนิยาย "รักสุดท้ายของข้า" ที่นางเป็นคนสร้างขึ้นมาแน่ๆ!

และที่สำคัญ... ข้างกายขององค์ชายสาม ยังมีหญิงสาวสวยหวานในชุดสีฟ้าอ่อนยืนอยู่ ใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา ผมยาวสลวยประดับด้วยดอกไม้เล็กๆ รอยยิ้มของนางดูสดใสและอ่อนโยน

เฟยซินแทบทรุด นางจำได้ทันที หญิงสาวผู้นั้นคือ... ไป๋หลิง นางเอกของเรื่อง!ในจินตนาการของนาง!

เฟยซินยืนยิ้มภูมิใจกับตัวเองเมื่อได้เห็นพระเอกนางเอกที่นางสร้างขึ้นมีออร่าจับมากแม่ 'ลูกรักของฉันช่างสวยหล่ออะไรเช่นนี้…'

แต่การเผชิญหน้ากับพระเอกและนางเอกของเรื่องเร็วกว่าที่นางคิดไว้มากนัก เฟยซินไม่รู้ว่านางควรจะทำอย่างไรต่อไป นางควรจะหลบเลี่ยงพวกเขา หรือควรจะทำเข้าไปทักทายดีล่ะ! นางทำตัวไม่ถูเมื่อเจอลูกรักในนิยายของตัวเอง

ความตื่นเต้นที่ได้เห็นคู่พระ-นางของนาง มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความกังวลและความสับสนที่ถาโถมเข้ามาในจิตใจของนางไม่รู้จะเอายังไงดีนี่สิ!