ตอนที่5

ความสับสนในใจของเฟยซินตีรวนราวกับพายุเล็กๆ นางไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับการเผชิญหน้าที่ไม่คาดฝันนี้ ควรจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักองค์ชายสามและไป๋หลิง หรือควรจะแสดงท่าทีตามบทบาทของเฟยหลงที่นางเคยเขียนไว้ดีนะ…

ในขณะที่เฟยซินกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด สายตาของนางก็พลันเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้น รถม้าคันหนึ่งกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วบนถนนเบื้องหน้า และเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่กลางถนนนั้น ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้

สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์และความเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่นที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของเฟยซินทำงานในทันที โดยไม่ต้องคิดไตร่ตรอง นางตัดสินใจในเสี้ยววินาที วิ่งกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว หวังจะคว้าตัวเด็กน้อยให้พ้นจากเส้นทางของรถม้าที่กำลังพุ่งเข้ามา

"อันตราย!" เฟยซินร้องเสียงหลง พร้อมกับผลักร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยให้ล้มลงไปด้านข้างอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ร่างของนางเสียหลัก ล้มลงไปกับพื้นถนนอย่างจัง แต่โชคดีที่รถม้าหยุดลงได้ทันเส้นยาแดงผ่าแปด ล้อเกือบจะทับร่างของนางไปแล้ว

“กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องจากผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างร้องขึ้นพร้อมกับเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยคนนั้นดังขึ้น เฟยซินลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว สำรวจร่างกายของเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

เด็กน้อยเงยหน้ามองเฟยซินด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

เมื่อเห็นว่าเด็กปลอดภัยดีแล้ว ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของเฟยซินทันที นางหันขวับไปมองคนขับรถม้าด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง ยืนเท้าสะเอวและชี้นิ้วต่อว่าเสียงดัง

"นี่ท่าน! ขับรถม้าประสาอะไรถึงไม่ดูทาง! เกือบจะชนเด็กตายแล้วรู้หรือไม่!" น้ำเสียงของเฟยซินเต็มไปด้วยความโมโหและตื่นตระหนก

คนขับรถม้าเป็นชายร่างใหญ่ หน้าตาบึ้งตึง เมื่อถูกต่อว่าต่อหน้าผู้คนมากมายก็รู้สึกไม่พอใจ "เจ้าเป็นใครกันมายุ่งเรื่องของข้า! เด็กประสาอะไรซุกซนวิ่งเล่นกลางถนน!"

"ซุกซนแล้วอย่างไร! ท่านเป็นผู้ใหญ่ประสาอะไรถึงไม่ระมัดระวัง! หากข้าไม่เห็น เด็กน้อยคนนี้คงโดนรถม้าของท่านเหยียบไปแล้ว!" เฟยซินโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ สายตาของนางแข็งกร้าวและดุดัน

เหตุการณ์ชุลมุนที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจของผู้คนที่สัญจรไปมา รวมถึงองค์ชายสามและไป๋หลิงที่ยืนอยู่หน้าร้านน้ำชา ทั้งสองมองมายังเฟยซินด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

องค์ชายสามขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังยืนเท้าสะเอวด่าทอคนขับรถม้าอย่างไม่เกรงกลัวผู้นี้ แต่ก็ไม่แน่ใจนัก เพราะใบหน้านั้นดูใสกระจ่างและอ่อนเยาว์กว่าที่เขาเคยเห็น เฟยซิน คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดี มักจะแต่งหน้าจัดจ้านจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

ไป๋หลิงเองก็มองเฟยซินด้วยความสงสัยเช่นกัน ท่าทางที่ห้าวหาญและน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวของผู้หญิงตรงหน้า แตกต่างจากภาพลักษณ์ของคุณหนูเอาแต่ใจที่นางมักพบเวลาเจอหน้ากัน

เสี่ยวถงที่ยืนอยู่ข้างๆเฟยซิน หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ รีบดึงแขนเสื้อของเฟยซินเบาๆ "คุณหนู... พอเถอะเจ้าค่ะ คนมองพวกเรากันหมดแล้ว"

เฟยซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความโกรธลงบ้าง นางรู้ตัวว่านางทำอะไรลงไป นางตั้งใจว่าจะหลีกหนีจากพระเอกและนางเอก แต่การกระทำเมื่อครู่กลับทำให้นางโดดเด่นขึ้นมาต่อหน้าพวกเขาอย่างชัดเจน

นางหันไปมององค์ชายสามและไป๋หลิงที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เฟยซินพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความประหม่า

"ข้า... ข้าแค่ไม่อยากให้ใครต้องบาดเจ็บ" เฟยซินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ก่อนจะหันไปพยุงเด็กน้อยให้ลุกขึ้น "เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วนะ ต่อไปอย่าวิ่งเล่นกลางถนนแบบนี้อีก เข้าใจหรือไม่?"

เด็กน้อยพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งกลับไปหาผู้ปกครองที่วิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฟยซินก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับองค์ชายสามและไป๋หลิงอีกครั้ง นางพยายามส่งยิ้มบางๆ ไปให้ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันดูเป็นธรรมชาติหรือเปล่านะ

องค์ชายสามก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าของเฟยซินอย่างพิจารณาเขาไม่ค่อยแน่ใจนัดว่าใช่นางหรือไม่ "ท่านคือ... คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดีใช่หรือไม่?" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจก่อนเอ่ยถามนาง

เฟยซินใจเต้นแรง นางจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่ออนาคตก็ต้องเจอกันอีกเป็นแน่

"ใช่... ข้าเอง" เฟยซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นปกติที่สุด

"วันนี้ใยเจ้าดู... หน้าตาแตกต่างไปจากที่ข้าเคยเห็น" องค์ชายสามเอ่ยด้วยความสงสัยอย่างตรงไปตรงมาเขาคิดว่านางจะรีบเข้ามาหาเขาเสียอีกเพราะปกติเมื่อนางเห็นเขาจะรีบเข้ามาทักทันทีจนบางทีเขารู้สึกรำคาญนางยิ่งนักซ้ำยังมีปัญหากับไป๋หลิงนางในดวงใจของเขาอีก

คำพูดนั้นทำให้เฟยซินหน้าแดงเล็กน้อย นางรู้ว่าสิ่งที่เขาหมายถึงคือใบหน้าที่สดใสไร้เครื่องสำอางของนางในวันนี้ ซึ่งแตกต่างจากเฟยซินที่มักจะแต่งหน้าจัดจ้าน

"ข้าแค่รู้สึกว่าวันนี้อากาศดี อยากจะออกมาเดินเล่นสบายๆ โดยไม่ต้องแต่งหน้ามากนัก" เฟยซินแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

ไป๋หลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ องค์ชายสามมองเฟยซินด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าเพราะบทนางเอกที่ทำให้นางมีนิสัยอ่อนโยน "ท่านช่างมีน้ำใจนักที่ช่วยเด็กน้อยผู้นั้น หากไม่ได้ท่าน เด็กอาจจะได้รับอันตรายแล้ว"

คำชมนั้นทำให้เฟยซินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ในนิยายที่นางเขียนไว้ ไป๋หลิงไม่เคยมีท่าทีที่เป็นมิตรกับเฟยซินเลยแม้แต่น้อยนี่นา หรือนางจะเสแสร้งกัน

"มันเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็คงจะทำ" เฟยซินตอบกลับด้วยความรู้สึกประหม่า นางไม่รู้ว่าควรจะสานต่อบทสนทนานี้อย่างไร

องค์ชายสามยังคงจ้องมองเฟยซินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หึ!ข้าไม่เคยเห็นเจ้าในมุมนี้มาก่อน คุณหนูเฟยซิน”

องค์ชายสามเอ่ยขึ้นพร้อมกับคิดว่านี่คงเป็นวิธีใหม่ที่จะทำให้เขาหันไปสนใจนางสินะ!