ตอนที่3

สิบกว่าวันที่พริมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างของเฟยซินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากท่านเสนาบดีเฟยและฮูหยินหลินฮวา อาการป่วยของนางค่อยๆ ดีขึ้น ร่างกายที่อ่อนแรงเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง แต่สิ่งที่ยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจคือความจริงที่ว่า นางต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย ในร่างของตัวละครที่นางสร้างขึ้นมาเอง

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง เฟยซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองใบหน้าสะสวยแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจในกระจกเงาอย่างพิจารณา "อือ สวยนะนี่" พริมาจับใบหน้าตัวเองหันซ้ายหันขวานางร้ายของเธอสวยจริงๆสวยแบบร้ายๆอย่างที่จินตนาการไว้ในหัวเลย

...

พริมาพยายามทำความเข้าใจกับทุกสิ่งรอบตัว เรียนรู้ธรรมเนียมปฏิบัติ คำพูดคำจา และความสัมพันธ์ของผู้คนในจวนเสนาบดี เสี่ยวถง สาวใช้คนสนิท กลายเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญที่คอยบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับตัวตนของ "เฟยซิน" ในอดีตให้นางฟังและพยายามปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยนี้

ยิ่งพริมาได้รู้เรื่องราวของเฟยซินมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจ เฟยซินในนิยายของนางเป็นเพียงตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอุปสรรคในความรักของพระเอกและนางเอกลูกรักของนาง แต่เฟยซินในโลกนี้กลับมีความรู้สึก ความปรารถนา เฉกเช่นมนุษย์คนหนึ่ง ความรักที่เธอมีต่อองค์ชายสามนั้นลึกซึ้งและจริงจัง จนกลายเป็นความหลงไหล และนำไปสู่การกระทำที่ผิดพลาดมากมาย

"คุณหนูเหม่อมองอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?" เสียงของเสี่ยวถงดังขึ้น ทำให้เฟยซินหลุดจากภวังค์ความคิด

"เปล่า... ข้าแค่นึกอะไรเพลินๆ" เฟยซินตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ยังคงดูไม่เป็นธรรมชาตินัก

"ช่วงนี้คุณหนูดูเงียบไปมากนะเจ้าคะ ท่านเสนาบดีและฮูหยินเป็นห่วงท่านมากเจ้าค่ะ" เสี่ยวถงกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ข้ารู้... ขอบคุณเจ้ามากนะ เสี่ยวถง" เฟยซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น นางเริ่มรู้สึกผูกพันกับสาวใช้ผู้นี้ ที่คอยดูแลนางอย่างซื่อสัตย์ตั้งแต่นางทะลุมิติมา เสี่ยวถงมองคุณหนูตัวเองอย่างสงสัยในใจ ที่นิสัยของคุณหนูเปลี่ยนไปตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา

“มะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะบ่าวต้องดูแลคุณหนูตามคำสั่งของนายท่านกับฮูหยินอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากเสี่ยวถงออกไปจากห้อง เฟยซินก็กลับมานั่งทบทวนแผนการของตัวเองอีกครั้ง นางมีสองทางเลือกหลักๆ ที่ต้องตัดสินใจ

ทางเลือกที่หนึ่ง ดำเนินตามเนื้อเรื่อง จะดีหรือ?

หากนางเลือกที่จะดำเนินตามเนื้อเรื่องที่นางเคยเขียนไว้ นั่นหมายความว่านางจะต้องสวมบทบาทเป็นนางร้ายต่อไปน่ะสิ กลั่นแกล้งไป๋หลิง และพยายามช่วงชิงองค์ชายสามมาเป็นของตนเอง แต่พริมาในร่างของเฟยซินกลับรู้สึกขัดแย้งกับความคิดนี้ นางไม่ชอบแย่งผู้ชายของใคร!และไม่ต้องการที่จะเป็นคนร้ายกาจอย่างที่นางสร้างตัวละครในนิยายนี้ขึ้นมา และยิ่งได้สัมผัสกับความรักและความหวังดีจากครอบครัวของเฟยซิน นางก็ยิ่งไม่อยากทำร้ายใคร มันคือชีวิตจริงของนางไม่ใช่นิยายอีกต่อไป และ...

ทางเลือกที่สอง หลีกหนีจากพระเอกและนางเอกก็น่าสนใจแต่มันจะเป็นไปได้หรือไม่นี่สิเพราะนางคือนางร้ายเชียวนะตัวเอกของเรื่องลองลงมาจากพระเอกนางเอก การพยายามหลีกหนีจากองค์ชายสามและไป๋หลิง ตัดวงจรความสัมพันธ์อันตรายที่นางเคยกำหนดไว้ การทำเช่นนี้อาจทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง และอาจส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของตัวละครอื่นๆ ในนิยาย แต่ก็อาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้นางไม่ต้องกลายเป็นนางร้ายที่น่ารังเกียจ และอาจมีโอกาสที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโลกนี้

พริมาในร่างเฟยซินขบคิดอย่างหนัก นางไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องจะส่งผลเสียต่อโลกนี้หรือไม่ หรือมันอาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่คาดฝัน นางเป็นเพียงคนนอกที่หลุดเข้ามาในโลกนี้… แต่นางเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้นี่! ในขณะเดียวกัน การต้องใช้ชีวิตเป็นเฟยซินที่ต้องคอยอิจฉาริษยาและวางแผนร้าย ก็เป็นสิ่งที่นางไม่อาจยอมรับได้ นางในฐานะนักเขียน ย่อมรู้ดีว่าจุดจบของนางร้ายนั้นไม่มีความสุข

"เห้ยยยเอาอย่างไรดีเนี่ย..." พริมาในร่างเฟยซินพึมพำกับตัวเองอย่างสับสน ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของนาง ทำไมนางต้องเลือก! เพียงแค่สองทางนี้? ทำไมนางไม่ลองหาทางที่จะอยู่ร่วมกับพวกเขาได้โดยที่ไม่ต้องเป็นศัตรูกัน? เฟยซินอาจจะไม่จำเป็นต้องร้ายกาจเสมอไป หากนางสามารถเปลี่ยนแปลงมุมมองและความคิดของนางได้ บางที... นางอาจจะสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับองค์ชายสามและไป๋หลิงได้

แต่สองคนนั้นจะดีตอบกลับนางรึเปล่านี่สิ...นางร้ายก่อนนี้สร้างเรื่องไว้เยอะด้วยสิ

อย่างไรก็ตาม เฟยซินตัดสินใจแล้วว่า นางจะไม่ยอมให้ชีวิตของนางในร่างของเฟยซินต้องดำเนินไปตามบทบาทที่นางเคยกำหนดไว้ นางจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง และหาทางที่จะอยู่รอดในโลกนี้อย่างสงบสุขที่สุด

ก้าวแรกของแผนการคือการหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับองค์ชายสามและไป๋หลิงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอจะใช้เวลาในการเรียนรู้โลกนี้ให้มากขึ้น สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในจวนเสนาบดี และที่สำคัญนางจะหาผู้จีนหล่อๆแต่งงานซะให้มันจบๆไป

"ต่อจากนี้ไป... เฟยซินคนใหม่ จะไม่ใช่เฟยซินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว!" เฟยซินกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น

นางไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เนื้อเรื่องจะดำเนินไปเช่นไร แต่…ในเมื่อนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางอาจจะหาชายหนุ่มยุคจีนโบราณหล่อๆนิสัยดีๆแต่งงานสักคนในเมื่อโลกก่อนยังไม่มีผัวมีโอกาสมายังโลกนิยายแบบนี้…ก็ขอหาผู้จีนทำผัวสักคนเถอะงั้น ฮิๆๆๆ

เมื่อคิดได้แบบนี้ เฟยซินก็หัวเราะกับตัวเองอย่างมีความสุข