ตอนที่1

แสงเทียนสลัวไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างบานแคบ พริมาขมวดคิ้ว ดวงตาจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเขม็ง นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เรื่องราว "รักสุดท้ายของข้า" กำลังดำเนินไปถึงจุดไคลแมกซ์ เมื่อเฟยซิน คุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดี ผู้มีความงามล่มเมือง แต่จิตใจเต็มไปด้วยริษยา กำลังวางแผนการร้ายครั้งสุดท้ายเพื่อกำจัด ไป๋หลิง หญิงสาวสามัญชนที่หัวใจขององค์ชายสามมอบให้

"หึ! ไป๋หลิง... เจ้ามันก็แค่ดอกไม้ข้างทางที่บังอาจมาแย่งชิงสิ่งที่ควรเป็นของข้า" พริมาพิมพ์บทสนทนาของเฟยซินด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยในมุมปาก เธออินกับบทบาทนางร้ายที่ตัวเองสร้างขึ้นอย่างถึงที่สุด ความร้ายกาจ ความเอาแต่ใจ และความทะเยอทะยานของเฟยซินเป็นสิ่งที่น่าสนใจและท้าทายให้เธอถ่ายทอดออกมา

ทันใดนั้นเอง ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมห้องทำงาน ไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหัน พริมาสะดุ้งตกใจ เงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ มองไปยังความมืดรอบตัวอย่างงุนงง "ให้ตายเถอะ!!มาดับอะไรตอนนี้เนี่ย!"เสียงสบถดังออกมาจากปากพริมาก่อนที่เธอจะลุกขึ้น

เพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นไฟถึงดับ เสียงแปลกประหลาดก็ดังขึ้นแว่วๆ คล้ายเสียงกระแสไฟฟ้าที่ผิดปกติ ก่อนที่ร่างกายของเธอจะเริ่มชาไปทีละน้อย ความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในบางสิ่งบางอย่างทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พริมาพยายามคว้าจับโต๊ะทำงานไว้แน่น แต่ร่างกายของเธอกลับเบาหวิว ราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอากาศอันไร้จุดหมาย

ภาพสุดท้ายที่พริมาเห็นคือแสงสีขาวสว่างจ้า ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง…

.

.

.

เมื่อเปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น แสงสว่างนวลตาที่ลอดผ่านผ้าม่านบางเบาก็ทำให้เธอต้องหรี่ตาลง พริมาขยับตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่นของผ้าไหมที่ห่มคลุมร่างอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้บางชนิดลอยมาแตะจมูก ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

"ที่นี่... ที่ไหนล่ะเนี่ย?" พริมาพึมพำเสียงแหบแห้ง พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดที่ศีรษะทำให้เธอต้องนิ่วหน้า

"คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว!" เสียงตกใจของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง พริมาหันไปมอง พบกับเด็กสาวหน้าตาตื่นตระหนก ในชุดสาวใช้โบราณ

"คุณหนู?" พริมาทวนคำอย่างงุนงง ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้หัวใจของเธอราวกับถูกบีบรัดจนเจ็บปวด ใบหน้าสวยเฉี่ยว คิ้วเรียวได้รูป ดวงตากลมโตแต่แฝงความคมกริบ ผิวขาวผ่องดุจหิมะ ผมดำขลับยาวสลวย... นั่นไม่ใช่ใบหน้าของเธอ! มันคือใบหน้าของ เฟยซิน นางร้ายในนิยาย "รักสุดท้ายของข้า" ที่เธอกำลังเขียนบรรยายลักษณะ!

ความจริงอันน่าเหลือเชื่อถาโถมเข้าใส่พริมา ราวกับคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง เธอ... ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยายของตัวเอง และที่ร้ายกว่านั้น เธออยู่ในร่างของตัวละครที่เธอสร้างให้เป็นศัตรูหัวใจของนางเอก! แถมนางไม่ใช่ลูกรักของเธอ!!

"ไม่จริง... นี่มันต้องเป็นแค่ฝันไป...ใช่ต้องฝันไปแน่ๆ" พริมาพึมพำ พยายามยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเอง สัมผัสได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวพรรณ ทุกอย่างช่างสมมากกกก

"คุณหนู ท่านอย่าเพิ่งขยับมากนะเจ้าคะ ท่านหมดสติไปหลายวัน ท่านเสนาบดีและฮูหยินเป็นห่วงท่านมาก" สาวใช้คนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ท่านเสนาบดี... ฮูหยิน..." ชื่อเรียกที่แสนคุ้นเคยแต่กลับรู้สึกแปลกประหลาด พริมาเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน เธอได้ก้าวเข้ามาสู่โลกที่เธอสร้างขึ้นด้วยสองมือของตัวเองแล้วจริงๆ และบทบาทที่เธอได้รับ... คือนางร้ายที่กำลังจะสร้างความปั่นป่วนให้กับเรื่องราวทั้งหมด!ให้ตายเถอะ!

ความสับสนตีวนอยู่ในหัวของพริมา ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เธอพยายามประติดประต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างก็ยังคงเลือนรางและไม่น่าเชื่อ ราวกับเป็นเพียงความฝันอันบิดเบี้ยว

"คุณหนู... คุณหนูรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ?" เสียงใสของสาวใช้ดังอยู่ข้างหู พริมาละสายตาจากกระจกเงาไปยังเด็กสาวที่มองมาด้วยความเป็นห่วง

"ฉัน... ฉันไม่เป็นอะไรมาก" พริมาตอบเสียงแผ่ว เธอสำรวจตัวเองอีกครั้ง ชุดผ้าไหมเนื้อดีที่สวมใส่อยู่ สัมผัสอ่อนนุ่มราวกับปุยเมฆ เครื่องประดับหยกเนื้อดีที่ประดับประดาอยู่บนศีรษะและข้อมือ ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ‘ยัยนี่ขนาดนอนยังใส่เครื่องประดับรึ นี่บ้าไปแล้ว! และมันยังยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป

"แต่คุณหนูหมดสติไปตั้งหลายวัน พวกเราเป็นห่วงท่านแทบแย่แน่ะเจ้าค่ะ" สาวใช้ยังคงมีสีหน้ากังวลถึงนางจะคิดว่าคุณหนูพูดจาแปลกๆก็ตามที

"หลายวัน?" พริมาทวนคำอย่างตกใจ เธอจำได้เพียงแค่ไฟฟ้าดับ และความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในกระแสบางอย่างเท่านั้น

"เจ้าค่ะ เสี่ยวถง เป็นคนดูแลปรนนิบัติคุณหนูตอนที่ท่านล้มป่วยเจ้าค่ะ" สาวใช้น้อยแนะนำตัวด้วยความเคารพ

"เสี่ยว... ถง" พริมาพึมพำชื่อนั้นเบาๆ มันเป็นชื่อที่คุ้นหู เพราะเธอเคยตั้งชื่อนี้ให้กับสาวใช้คนสนิทของเฟยซินในนิยาย

“ฉันชื่อ… เฟยซินใช่ไหม”พริมาถามสาวใช้เพื่อความแน่ใจว่าใช่ที่นางคิดหรือไม่

“ใช่เจ้าค่ะคุณหนู คุณหนูจำตัวเองไม่ได้รึเจ้าคะ” เสี่ยวถงทำหน้าตาตกใจและสงสัยคุณหนูของตัวเอง หรือคุณหนูนางจะเลอะเลือนไปแล้ว

เสี่ยงถงได้แต่คิดในใจแต่ไม่อาจพูดออกมาได้

ให้ตายเถอะ!!ซวยจริงๆฉันทะลุมิติมาอยู่ในนิยายและอยู่ในร่างนางร้ายที่ตัวเองสร้างขึ้น!!แถมยังไม่ใช่ลูกรักของเธออีกด้วย!สวรรค์ท่านกลั่นแกล้งเธอใช่หรือไม่!!