ตอนที่2

ยังไม่ทันที่พริมาจะได้คิดหรือสอบถามเสี่ยวถงไปมากกว่านี้ เสียงเปิดประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ซินเอ๋อร์! ลูกฟื้นแล้ว" ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสง่างามก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกก่อนจะเปลี่ยนเป็นยินดีที่ลูกสาวฟื้นแล้วสายตาห่วงใยจับจ้องมาที่พริมาทันที่ที่เดินเข้ามาภายในห้อง

"ท่าน... ท่านพ่อ?" พริมาเผลอเรียกออกไปตามบทบาทในความทรงจำที่เธอสร้างขึ้น ชายผู้นั้นมีใบหน้าที่เคร่งขรึมแต่แฝงความอ่อนโยน คล้ายคลึงกับภาพที่เธอเคยจินตนาการไว้ในขณะที่เขียนถึง "ท่านเสนาบดีเฟย" บิดาของเฟยซินที่รักลูกสาวดังแก้วตาดวงใจ

"ใช่แล้วลูกรัก! พ่อเอง เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง บอกพ่อมาซิ เจ็บตรงไหนหรือไม่?" ท่านเสนาบดีเฟยรีบเดินเข้ามาใกล้ จับมือของพริมาไว้ด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง

ตามมาด้วยหญิงสูงศักดิ์ในชุดแพรไหมสีม่วงอ่อน ใบหน้าสวยสง่าแม้จะมีร่องรอยของความกังวลปรากฏอยู่ ดวงตาเรียวมองพริมาด้วยความรักใคร่

"ซินเอ๋อร์ของแม่... เจ้าทำให้พวกเราเป็นห่วงแทบแย่" นางลูบศีรษะของพริมาอย่างอ่อนโยน "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเจ้าถึงหมดสติไปนานเช่นนี้?"

"ท่านแม่..." พริมาเรียกหญิงผู้นั้นอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือของเธอ ทำให้พริมาใจอ่อนยวบอย่างประหลาด นี่คือความรู้สึกของครอบครัว... ที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

"บ่าวไปตามท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวถงรีบรายงานด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

ไม่นานนัก ชายชราหนวดเคราสีขาวในชุดหมอหลวงก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับผู้ช่วยอีกสองคน พวกเขาตรงเข้ามาเพื่อตรวจชีพจรและอาการของพริมาอย่างละเอียด ด้วยท่าทางขะมักเขม้น

พริมาพยายามรวบรวมสติ เธอต้องทำความเข้าใจกับสถานการณ์ปัจจุบันให้เร็วที่สุด เธออยู่ในร่างของเฟยซิน นางร้ายผู้มีจุดจบอันน่าเศร้าในนิยายของเธอเอง หากเธอปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามที่เธอเขียนไว้ อนาคตของเฟยซินคงไม่สวยงามนัก

“ขออภัยขอรับคุณหนู”หมอหลวงได้จับชีพจรตรวจร่างกายพริมาก่อนจะถามคำถามออกไป

“รู้สึกเช่นไรบ้างขอรับคุณหนูรอง”

“ข้า…เหมือนจะจำอะไรไม่ค่อยได้ตอนฟื้นขึ้นมาเจ้าค่ะ แค่กๆ” พริมาแสร้งไอและบอกว่าเธอจำอะไรไม่ได้เพื่อให้หมอหลวงบอกกับทุกคนว่าเธอความจำเสื่อม!แบบนี้เธอจะได้ไม่ต้องแสร้งเป็นเฟยซินที่ต้องทำตัวร้ายกาจเธอจะเป็นตัวของตัวเองนี่ล่ะ!

หมอหลวงพยักหน้า

"เรียนท่านเสนาบดี ท่านฮูหยิน คุณหนูรองฟื้นแล้วก็จริง แต่ชีพจรยังค่อนข้างอ่อนแรง และดูเหมือนว่า…จะมีความทรงจำบางส่วนเลอะเลือนไปบ้าง อาจจะต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักระยะ" หมอหลวงกล่าวหลังจากตรวจอาการเสร็จสิ้น

"ความทรงจำเลอะเลือน?" ท่านเสนาบดีเฟยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"ขอรับ คุณหนูดูเหมือนจะสับสนเล็กน้อย และอาจจะจำเรื่องราวบางอย่างไม่ได้" หมอหลวงอธิบายเพิ่มเติม

พริมาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่อาจจะเป็นข้อดีของการทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ แล้วป่วยจนสูญเสียความทรงจำบางส่วนของ "เฟยซิน" อาจทำให้เธอมีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงนิสัยและพฤติกรรมของตัวละครนี้ได้ โดยที่คนรอบข้างจะไม่สงสัยมากนัก

"ไม่เป็นไร ตราบใดที่ลูกข้าปลอดภัย ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีก" ท่านเสนาบดีเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหันมามองพริมาด้วยสายตาอ่อนโยน "ซินเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องคิดมาก พักผ่อนให้มากๆ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านแม่" พริมารับคำอย่างนอบน้อม เธอรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่คนทั้งสองมอบให้ แม้ว่าพวกเขาจะมองเธอในฐานะ"เฟยซิน" ก็ตาม

"เสี่ยวถง เจ้าดูแลคุณหนูให้ดี อย่าให้คลาดสายตา" ฮูหยินใหญ่สั่งกำชับสาวใช้

"เจ้าค่ะฮูหยิน" เสี่ยวถงรับคำอย่างแข็งขัน

หลังจากที่หมอหลวงและผู้ติดตามกลับไปแล้ว ท่านเสนาบดีและฮูหยินยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง คอยพูดคุยและให้กำลังใจพริมาในร่างของเฟยซิน พริมาพยายามตอบคำถามเท่าที่จำเป็น โดยอ้างว่าความทรงจำยังไม่ชัดเจนนัก เธอสังเกตสีหน้าของคนทั้งสอง พวกเขาดูรักและเป็นห่วงเฟยซินมากจริงๆ ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์นางร้ายที่เธอสร้างขึ้นในนิยาย

ในขณะที่พริมานอนพักผ่อนอยู่ในห้องอันหรูหรา ความคิดต่างๆ ก็ไหลวนอยู่ในหัวของเธอ เธอจะใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างไร? เธอจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเฟยซินได้หรือไม่? และที่สำคัญ เธอจะสามารถกลับไปยังโลกของเธอได้หรือไม่? คำถามเหล่านี้ยังคงเป็นวนเวียนอยู่ในหัวของพริมา

แต่สิ่งหนึ่งที่พริมาเริ่มรู้สึกได้อย่างชัดเจนคือ โลกในนิยายที่เธอเคยสร้างขึ้นด้วยจินตนาการ กลับมีความสมจริงและซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก การสวมบทบาทเป็นนางร้ายอาจไม่ง่ายอย่างที่เธอเคยเขียนไว้... โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับความรักและความผูกพันที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากคนรอบข้างแบบนี้ทั้งๆที่นางร้ายคนนี้มักทำตัวร้ายกาจ

และที่สำคัญที่สุด... เธอจะต้องเผชิญหน้ากับเขา... องค์ชายสาม หลี่หมิง ชายผู้เป็นพระเอกของเรื่อง และเป็นคนที่เฟยซินรักอย่างสุดหัวใจ... รักจนกลายเป็นความริษยาและนำไปสู่จุดจบอันน่าเศร้า

เฮ้ยยย! แค่คิดก็หิวลูกท้อแล้วสิ