Novels by ChengXiang.C

ภายใต้ผ้าห่มแพรไหมผืนหนาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรพรรดิ 'ไป๋ซิน' ในร่างมนุษย์พยายามขดตัวจนกลมดิบยิ่งกว่าตอนเป็นกระต่าย นางอยากจะมุดหายไปในที่นอนหนานุ่มเสียให้รู้แล้วรู้รอด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความร้อนผ่าวที่ใบหน้าพุ่งสูงจนนางคิดว่าหากมีแครอทวางอยู่ใกล้ๆ มันคงจะสุกในพริบตา"นะ...นี่ท่าน! เลิกจ้องข้าด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นเสียที!"เสียงของนางที่เคยเป็นเพียงเสียง "ปี๊ด" บัดนี้กลายเป็นน้ำเสียงใสหวานที่สั่นเครือแต่ยังคงความดื้อรั้น ไป๋ซินโผล่พ้นมาแค่ดวงตากลมโตสีทับทิมที่บัดนี้ดูเย้ายวนและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า นางมองเห็น เย่จวินเหยียน ที่บัดนี้ไม่ได้ถอยห่างไปไหน เขายังคงประทับอยู่บนขอบเตียงมังกรในระยะที่ใกล้จนนางได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความกดดันของเขาเย่จวินเหยียนไม่ได้ทำตามคำขอของนาง ตรงกันข้าม เขากลับโน้มกายลงมาใกล้ขึ้น แผ่นอกแกร่งที่โผล่พ้นสาบเสื้อนอนหลวมๆ ของเขาอยู่ห่างจากจมูกรั้นๆ ของนางเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปที่ไหล่เนียนมนที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ผิวของนางขาวละเอียดดุจหิ

"ไป๋ไป๋...ตัวเจ้าทำไมถึงร้อนเช่นนี้?"เย่จวินเหยียนขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฝ่ามือหนาที่เคยลูบไล้พุงนุ่มอย่างหยอกล้อบัดนี้กลับต้องชะงัก เพราะอุณหภูมิจากกายก้อนขนพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาหลอมที่กำลังเดือดจัด ประกายแสงสีนวลจันทร์จางๆ เริ่มแผ่ออกมาตามเส้นขนสีขาวบริสุทธิ์ของกระต่ายน้อย มันไม่ใช่ความร้อนจากอาการป่วยไข้ทั่วไป แต่มันคือพลังงานมหาศาลที่ถูกกักขังมานานถึงจุดปะทุไป๋ซินในร่างกระต่ายดิ้นขลุกขลักด้วยความทรมาน นางรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังกลายเป็นลาวาร้อนระอุ พลังจากแครอทหิมะสามหัวที่กินเข้าไปในวันนั้นผสานเข้ากับแสงจันทร์เต็มดวงที่สาดส่องลงมาผ่านช่องหน้าต่างพอดี ราวกับเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดล็อกพันธนาการของสัตว์เดรัจฉานไม่นะ...มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายข้า! ข้าไม่ได้อยากเป็นกระต่ายเผาตอนนี้!นางส่งเสียงร้องประท้วงที่ฟังดูโหยหวนกว่าทุกครั้ง ดวงตาสีทับทิมสั่นระริกและเริ่มพร่ามัว ในจังหวะที่เย่จวินเหยียนกำลังจะร้องเรียกหมอหลวงให้เข้ามาดูอาการ แสงสีเงินจ้าก็พลันระเบิดออกมารอบตัวไป๋ซินจนเขาทั้งห้องสว่างไสวปานกลางวัน เย่จวินเหยียนต้องยกแขนขึ้นบังตาจากแสงที่บาดตานั้

ข่าวลือเรื่อง 'ก้อนขนมงคล' ที่สามารถกำราบโทสะของฮ่องเต้ทรราชได้ลุกลามไปทั่ววังหลังราวกับไฟลามทุ่ง บรรดาสนมนางในต่างพากันนั่งไม่ติดที่ โดยเฉพาะ 'พระสนมเหม่ยหลิน' สนมเอกผู้เย่อหยิ่งซึ่งครองความโปรดปรานมาเนิ่นนาน นางแทบจะกระอักเลือดเมื่อรู้ว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งมากกว่าสตรีงามอย่างนาง"หึ! ก็แค่เดรัจฉานขนฟู ข้าจะดูซิว่าถ้ามันสิ้นฤทธิ์ไป ฝ่าบาทจะยังชายตามองมันอยู่หรือไม่!"บ่ายวันนั้น ขณะที่ เย่จวินเหยียน กำลังติดพันอยู่กับการตรวจฎีกาเร่งด่วนในห้องทรงพระอักษร ไป๋ซินก็นอนพุงกางอยู่บนเบาะไหมกลางอุทยานส่วนพระองค์อย่างสบายอารมณ์ นางในร่างกระต่ายกำลังเคลิ้มหลับ แต่แล้วสัมผัสของน้ำหอมกลิ่นฉุนกึกก็โชยมาปะทะจมูก"อุ๊ยตาย...นี่หรือเจ้าก้อนขนที่เขาลือกัน ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง"ไป๋ซินปรือตาขึ้นมอง เห็นสตรีในชุดผ้าไหมสีชมพูสดใสประดับประดาด้วยทองหยองเต็มตัวเดินเข้ามาพร้อมนางกำนัลกลุ่มใหญ่ สนมเหม่ยหลินส่งรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตามาให้ ก่อนจะถือวิสาสะช้อนอุ้มไป๋ซินขึ้นมาจากเบาะ

เช้าวันต่อมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมปะทะเข้ากับจมูกสีชมพูเล็กจิ๋วของ 'ไป๋ซิน' ตั้งแต่ลืมตาตื่น ไป๋ซินในร่างก้อนขนบิดขี้เกียจจนพุงขาวๆ กระเพื่อมเป็นคลื่น ขาสั้นป้อมเหยียดตึงจนสุดแรง ก่อนจะพบว่า เย่จวินเหยียน พึ่งจะกลับมาจากลานประหารนอกตำหนัก ฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรของเขายังมีรอยเลือดกระเซ็นติดอยู่ประปราย บรรยากาศรอบตัวเขามันช่างกดดันและเย็นยะเยือกเสียจนนางกำนัลที่ยกอ่างล้างพระพักตร์เข้ามาถึงกับเข่าอ่อน มือสั่นจนน้ำกระฉอกส่งเสียงดัง เคร้ง!"ออกไปให้หมด"เสียงเย็นเฉียบสั่งการเพียงคำเดียว ห้องทั้งห้องก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเย่จวินเหยียนเดินตรงมาที่โต๊ะทรงพระอักษรด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแฝงไปด้วยไอสังหาร เขาเหลือบมองเจ้าก้อนขนที่นั่งตาแป๋วอยู่ในกรงทอง ท่าทางเหมือนกำลังนั่งงงชีวิต ก่อนจะชักกระบี่อาคมเล่มยาวที่พึ่งปลิดชีพขุนนางกบฏออกมาวางโครมลงบนโต๊ะ ห่างจากปลายจมูกของไป๋ซินเพียงไม่กี่นิ้ว คราบเลือดสีแดงฉานยังคงเปียกชุ่มและส่งกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นี่เขาจะขู่ฉันเหรอ? หรือกะจะลองใจว่าฉันเป็นกระต่ายปีศาจหรือเปล่า?ไป๋ซินนึกในใจขณะมองดาบเล่มนั

เปลือกตาหนักอึ้งของ 'ไป๋ซิน' ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อของเบาะผ้าไหมชั้นเลิศที่รองรับร่างกลมป้อมของนางอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาอันทรงค่าและเครื่องหอมมังกรที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้ไป๋ซินที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่นเผลอนึกว่าตนเองได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้วจริงๆ หรือไม่ก็อาจจะตื่นขึ้นมาในสปาสุดหรูสักแห่ง หรือว่าเราจะถูกตุ๋นจนสุกแล้วมาโผล่ที่โลกวิญญาณกันนะ? แต่ทำไมตัวข้ายังรู้สึกหนักๆ พุงอยู่เลยล่ะ?นางรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน (ซึ่งภาพที่ปรากฏคือการกระเด้งขลุกขลักของก้อนกลมๆ สีขาว) ดวงตาสีทับทิมกวาดมองไปรอบกายทันที ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่หม้อต้มยาจีนที่น่าสยดสยอง แต่เป็นกรงทองคำขนาดใหญ่ที่สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจงราวกระหนกเทพนม ภายในกรงมีทั้งถ้วยน้ำที่เจียระไนจากหยกเขียวและถาดอาหารบุด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด นางถูกขังอยู่ใจกลางห้องทรงพระอักษรที่กว้างขวางและดูโอ่อ่าจนน่าขนลุก ทุกเครื่องเรือนทำจากไม้หอมราคาแพง แจกันกระเบื้องเคลือบสูงท่วมหัวตั้งวางเรียงรายบ่งบอกถึงฐานะและความรวยระดับ "รวยล้นฟ้า" ของเจ้าของห้องนางลองใช้ฟันหน้าแทะซี่กรงดูเบาๆ 'กึ

ความรู้สึกเคว้งคว้างกลางอากาศพร้อมกับแรงดึงที่หนังคอทำเอา 'ไป๋ซิน' สติแทบหลุด ขาสั้นป้อมทั้งสี่ข้างปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทาง ภาพของฮ่องเต้ 'เย่จวินเหยียน' ที่จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเย่จวินเหยียนชูร่างของนางขึ้นสูงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน กลิ่นอายมังกรที่แผ่ออกมาจากตัวเขาช่างกดดันจนไป๋ซินรู้สึกเหมือนถูกภูเขาหิมาลัยทับอก ขนสีขาวที่เคยนุ่มฟูบัดนี้ตั้งชันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด"เจ้าก้อนขนบังอาจตัวนี้...นอกจากขโมยของวิเศษของข้าแล้ว ยังกล้าทำแครอทเลอะรองเท้าข้าอีกหรือ"น้ำเสียงทุ้มต่ำของเย่จวินเหยียนสั่นประสาทนางจนหูยาวๆ ทั้งสองข้างลู่ตกลงแนบหัว ไป๋ซินที่กำลังสติกระเจิงเพราะความตายจ่อคอหอยเกิดอาการลนลาน นางพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ขาสั้นๆ ที่ดูเหมือนมังคุดสีขาวตะเกียกตะกายอากาศอย่างบ้าคลั่ง และในจังหวะที่เย่จวินเหยียนดึงนางเข้าไปใกล้เพื่อจะพิจารณา 'ไอ้ตัวประหลาด' ให้ชัดๆ นั่นเอง... ปึ้ก!อุ้งเท้าหลังอันทรงพลัง (ที่สะสมพลังงานจากแครอทหิมะไปเต็มเปี่ยม) ก็ดีดผึงเข้าที่ข้างแก้มสากของฮ่องเต้หนุ่มเข้าอย่างจัง!ความเงียบงันประดุจป่าช้าเข้าปกคลุมอุทยานหลวงทันที เหล่าองครักษ์เงาที่