“รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก

“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”

ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรัก

มือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถึงกับลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ความเย็นจากปราณเหมันต์ของนางที่ส่งผ่านปลายนิ้วตัดกับความร้อนในกายเขาได้อย่างน่าประหลาด จนเกิดเป็นความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ราวกับสายน้ำเย็นที่ไหลผ่านแผ่นดินที่แตกระแหง

เมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดร่วงลง ไป๋ซินก็ประคองร่างหนาให้ก้าวลงสู่พื้นน้ำอุ่นในอ่างหยกที่โปรยด้วยกลีบดอกไม้ป่า นางไม่ได้ตามลงไปในทันที แต่กลับนั่งลงที่ขอบอ่าง ใช้ผ้าไหมเนื้อดีชุบน้ำอุ่นค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ที่ตึงเครียดของเขา คราบดินโคลนที่แสดงถึงความ "รั่ว" ของมังกรคลั่งรักถูกชำระล้างออกไป เผยให้เห็นผิวพรรณสีทองแดงที่ตึงแน่น

“เจ็ดวันที่ผ่านมา...ท่านคงลำบากใจมากสินะเจ้าคะ ถึงกับต้องเกณฑ์องครักษ์ไปรบกับผักกาดของข้า”

นางกระซิบชิดใบหู พลางใช้ปลายนิ้วที่อาบด้วยปราณเหมันต์กดนวดเน้นลงบนจุดชีพจรที่บ่า

“ลำบากที่ใจ...มากกว่าที่กายร้อยเท่า”

เย่จวินเหยียนครางต่ำในลำคอ เขาปล่อยให้ศีรษะพิงขอบอ่าง หลับตาลงรับสัมผัสที่โหยหามานาน

“มือของเจ้า...เย็นสบายเหลือเกินไป๋ไป๋ แต่มันกลับทำให้ใจข้าร้อนรุ่มยิ่งกว่ากองไฟที่สุมอยู่ในอก”

ไป๋ซินยิ้มกริ่ม รอยยิ้มของนางยามนี้ช่างยั่วยวนดุจปีศาจจำแลงทว่าแฝงด้วยความบริสุทธิ์ของเซียน นางค่อยๆ ขยับตัวลงไปในอ่างน้ำทั้งที่ยังสวมชุดผ้าไหมสีขาวบางเบา น้ำอุ่นทำให้ผ้าเนื้อละเอียดแนบชิดไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างจนเห็นเด่นชัดทุกสัดส่วน นางโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง ทรวงอกนุ่มหยุ่นเบียดชิดกับแผ่นหลังแกร่ง แขนเรียวเสลาโอบรอบคอเขาพลางประทับจูบเบาๆ ที่ต้นคอแกร่ง สัมผัสเย็นเยียบของนางทำให้น้ำในอ่างรอบๆ กายเริ่มมีไอระเหยเย็นจัดลอยขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้น...ให้ปราณเหมันต์ของข้า ช่วยดับไฟในตัวท่านดีไหมเจ้าคะ? หรือท่านอยากให้มัน...ยิ่งสุมไฟให้ร้อนกว่าเดิม?”

เย่จวินเหยียนพลิกตัวกลับมาคว้าเอวบางไว้ทันทีด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า เขาดึงร่างนางเข้ามากดทับลงบนตักแกร่งกลางอ่างน้ำ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปที่ซอกคอหอมกรุ่น สลับกับการจูบซับละอองน้ำบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นน้ำ สัมผัสของเขาดุดันและโหยหาดุจมังกรที่หิวโหยมานานแสนนาน

“เจ้าเปลี่ยนไปจริงๆ ไป๋ไป๋...กายเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง แต่รสสัมผัสของเจ้านั้น...ช่างเย้ายวนจนข้าแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนี้”

เขาประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มอย่างหนักหน่วง เป็นรสจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการที่ถูกกักขังมาตลอดเจ็ดวัน ไป๋ซินไม่ได้ขัดขืนเหมือนทุกครั้ง ทว่านางกลับใช้ความเย็นจากปราณเซียนส่งผ่านปลายลิ้น เข้าไปพัวพันกับความร้อนแรงของเขา พลังที่แตกต่างกันสองสายปะทะกันในช่องปาก เกิดเป็นความหฤหรรษ์ที่ล้ำลึกเกินบรรยาย ราวกับหยินและหยางที่กำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนภายใต้ผืนน้ำที่ขุ่นมัวด้วยกลีบดอกไม้ ลูบสูงขึ้นจนถึงสะโพกกลมกลึงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยนวดเฟ้นจนนางต้องครวญคราง แต่ครั้งนี้ไป๋ซินกลับเป็นฝ่ายขยับกายเข้าหาเขาอย่างกล้าหาญ นางโน้มตัวลงมาบดเบียดร่างกายที่เปียกโชกเข้ากับแผงอกกว้าง สองมือเรียวสอดประสานไปในเส้นผมที่เปียกชื้นของมังกรหนุ่ม กระซิบกระซาบถ้อยคำที่ทำให้ใจมังกรสั่นสะท้าน

“ฝ่าบาท...คืนนี้ท่านไม่ต้องออมแรงเพื่อถนอมข้าหรอกนะเจ้าคะ”

นางกระซิบเสียงพร่า ดวงตาฉ่ำวาวด้วยไฟเสน่หาที่สะท้อนแสงเทียน

“ปราณเหมันต์ที่เสด็จแม่สอนข้ามา...มันแข็งแกร่งพอที่จะรองรับท่านได้ทุกกระบวนท่าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นมังกรหยอกวารี หรือมังกรผงาดฟ้า...ข้าก็พร้อมจะรับมันไว้ทั้งหมด”

เย่จวินเหยียนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าตามอำนาจปราณมังกรที่พลุ่งพล่านจนน้ำในอ่างเริ่มสั่นเป็นระลอกคลื่น เขาอุ้มร่างนางขึ้นจากน้ำทั้งที่เสื้อผ้าเปียกโชกแนบเนื้อ ก้าวเดินไปยังเตียงกว้างที่ถูกเปลี่ยนผ้าปูใหม่เป็นสีแดงมงคลราวกับรอคอยพิธีสำคัญ

“ในเมื่อฮองเฮาของข้าท้าทายถึงเพียงนี้...มังกรอย่างข้าก็คงต้อง ‘สอนบทเรียนพิเศษ’ ให้เจ้าเห็นว่า ปราณมังกรที่รวมกับปราณเหมันต์น่ะ มันจะนำพาเราไปสู่สวรรค์ชั้นไหน! ข้าจะทำให้เจ้าลืมความหนาวในถ้ำนั่นไปจนสิ้น!”

เขาวางนางลงบนฟูกนุ่มอย่างเบามือทว่าเร่งร้อน เสื้อผ้าที่เปียกชื้นถูกลอกออกด้วยพลังปราณเพียงครั้งเดียว เผยให้เห็นกายเซียนที่งามไร้ที่ติภายใต้แสงเทียนวับแวม เย่จวินเหยียนตามลงไปทาบทับ รสรักที่เริ่มต้นขึ้นนั้นรุนแรงและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งใดๆ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ ไป๋ซินตอบสนองด้วยความเย็นที่แสนหวานและการสอดประสานที่ลงตัว

เสียงหอบหายใจและเสียงครวญครางด้วยความสุขสมสอดประสานไปกับเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างห้องบรรทม ปราณสองสายหมุนวนอยู่รอบเตียงกว้าง เกิดเป็นรัศมีสีทองและสีครามที่โอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ ตัดขาดจากโลกภายนอก คืนนี้ไม่มีจักรพรรดิผู้บ้างาน ไม่มีเซียนกระต่ายที่ขี้กลัว มีเพียงชายหญิงที่โหยหากันและกันอย่างลึกซึ้ง

“ไป๋ไป๋...ข้ารักเจ้า”

เขากระซิบชิดริมฝีปากนางขณะที่ความสุขสมเดินทางมาถึงจุดสูงสุด

“ข้าก็รักท่านเจ้าค่ะ...มังกรจอมรั่วของข้า”

นางตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่ทั้งคู่จะจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุด

คืนนั้น วังหลวงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แสงเทียนในห้องถูกลมปราณสะบัดจนดับวูบ เหลือเพียงเงาร่างของสองเซียนที่พัวพันกันอยู่ท่ามกลางความมืดที่อบอวลไปด้วยรสรักที่ทั้งเย็นยะเยือกและร้อนแรงในคราเดียวกัน สมกับความโหยหาที่ต้องพรากจากกันไปถึงเจ็ดราตรี...และนี่คือบทเรียนแรกของ "ว่าที่ฮองเฮา" ที่จะสยบมังกรไว้ใต้แท่นบรรทมของนางตลอดไป