“บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกร

ภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

“อดทนหน่อยนะเพคะ”

นางกำนัลคนสนิทกระซิบ

“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”

ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ

'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่าจนเกือบถูกมังกรกินวันนั้น กลายมาเป็นแม่แห่งแผ่นดินในวันนี้...โชคชะตาช่างเล่นตลกจริงๆ'

ทว่า...ความซึ้งใจอยู่ได้ไม่นาน จมูกของนางก็เริ่มขยับดุ๊กดิ๊ก

“กลิ่นนี้มัน...”

ไป๋ซินพึมพำ

“แครอทเชื่อมน้ำผึ้งป่า...ใช่ไหม?”

“ห้ามขยับจมูกนะเพคะ เดี๋ยวแป้งที่ผัดไว้จะหลุด!”

นางกำนัลร้องทักด้วยความตกใจ

“ขะ...ข้าขอโทษ แต่กลิ่นมันหอมมากจริงๆ นะ แครอทนั่นต้องมาจากที่ราบลุ่มตะวันออกแน่ๆ ดินแถวนั้นหวานเป็นพิเศษ...” ไป๋ซินพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตะกละอย่างสุดความสามารถ แต่นางก็แอบใช้นิ้วชี้วาดกลางอากาศเบาๆ ส่งปราณเหมันต์เส้นเล็กๆ พุ่งออกไป ‘แอบฉก’ แครอทชิ้นหนึ่งจากจานเครื่องเสวยที่ตั้งอยู่ไกลออกไปให้ลอยละลิ่วเข้าปากอย่างรวดเร็วปานกามนิต

“อื้มมม...ค่อยยังชั่ว”

นางเคี้ยวตุ่ยๆ อย่างสง่างามจนนางกำนัลดูไม่ออก

ณ ลานพิธีหน้าพระที่นั่งไพศาล

เหล่าขุนนางนับร้อยในชุดพิธีการเต็มยศยืนเรียงแถวตามลำดับยศ บรรยากาศเคร่งขรึมกดดันด้วยรัศมีมังกรของ เย่จวินเหยียน ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ทอง วันนี้พระองค์ดูองอาจไร้ที่ติ ฉลองพระองค์ลายมังกรห้าเล็บขับเน้นอำนาจที่แผ่ออกมา ทว่าดวงตาคมกริบนั้นกลับคอยชะเง้อมองทางเข้าตำหนักอยู่เป็นระยะ

“กงกง...นางจะมาสายไหม?

หรือนางจะเผลอแปลงร่างเป็นกระต่ายวิ่งหนีไปกลางทางหรือเปล่า?”

ฝ่าบาทกระซิบถาม

“โถ่ ฝ่าบาท...ฮองเฮาทรงผ่านการฝึกจากพระพันปีมาแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ ทรงเชื่อใจพระนางเถิด”

กงกงปาดเหงื่อ

ทันใดนั้น เสียงสังข์ดังยาวเป็นสัญญาณการมาถึง ร่างระหงของไป๋ซินปรากฏกายขึ้นที่ปลายทางเดินหินอ่อน นางก้าวเดินอย่างช้าๆ สง่างามดุจหงส์เหิน ลมพัดชายผ้าไหมสะบัดพริ้วไหว รัศมีเซียนที่นิ่งสงบทำเอาเหล่าขุนนางที่เคยสบประมาทนางไว้ถึงกับอ้าปากค้าง

แต่ในขณะที่นางกำลังจะก้าวขึ้นสู่แท่นพิธี เสนาบดีกรมพิธีการ (คนเดิมที่เคยเห็นนางเมาผัก) ก็ก้าวออกมาขวางด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท! กระหม่อมมิอาจยอมรับสตรีที่แฝงไปด้วยไอปีศาจขึ้นเป็นฮองเฮาได้! หากนางมิใช่คนธรรมดา แต่นำพาอาเพศมาสู่ราชวงศ์ จะทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ!”

ขุนนางกลุ่มหนึ่งเริ่มกระซิบกระซาบสนับสนุน เย่จวินเหยียนตาขวางเตรียมจะชักกระบี่ประหารทิ้งเสียตรงนั้น แต่ไป๋ซินกลับยกมือขึ้นปรามไว้ นางหันไปหาเสนาบดีผู้นั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยือก

“ท่านเสนาบดี...ท่านว่าข้าคือปีศาจงั้นหรือ?”

น้ำเสียงของนางใสกระจ่างทว่าทรงพลังด้วยปราณเซียน

“ข้า...ข้าเห็นท่านมีหู มีหาง! เมื่อวันก่อนท่านยังไปขุดดินเล่นกลางอุทยาน!”

ไป๋ซินหัวเราะเบาๆ

“นั่นน่ะหรือคือข้อพิสูจน์? ถ้าอย่างนั้น...โปรดดูนี่ให้ดี”

นางวาดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ปราณเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งกระจายออกจากร่างไปทั่วลานพิธี ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสพลันมีเกล็ดหิมะรูปดอกบัวร่วงหล่นลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ ดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉารอบๆ ลานพิธีกลับผลิบานขึ้นท่ามกลางความหนาวเย็น รัศมีมงคลนี้ไม่ใช่ไอปีศาจ แต่เป็น ‘ปราณเซียนชั้นสูง’ ที่บริสุทธิ์จนทุกคนในที่นั้นรู้สึกถึงความสงบในจิตใจ

“นี่คือพลังที่เสด็จแม่สอนข้ามา เพื่อใช้ปกป้องอาณาจักรนี้เคียงคู่กับมังกร...หากใครยังคิดว่าข้าคือปีศาจ ก็จงก้าวออกมาพิสูจน์กับปราณเหมันต์ของข้าเดี๋ยวนี้!”

ขุนนางทั้งลานพิธีต่างพากันทรุดเข่าลงหมอบกราบด้วยความเกรงกลัวในอำนาจ

“ฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี พันๆ ปี!”

เย่จวินเหยียนยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ เขาเดินลงจากบัลลังก์มาจูงมือนางขึ้นไปประทับเคียงกัน เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูนาง “เก่งมากเมียข้า...นิ่งเสียจนข้านึกว่าเจ้าเป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว”

ไป๋ซินกระซิบตอบ

“ถ้าข้าไม่นิ่ง มงกุฎแสนหนักนี่คงหลุดทับหัวท่านเสนาบดีไปแล้วเจ้าค่ะ!”

พิธีสวมมงกุฎและ ‘ปฏิบัติการแครอทล่องหน’

ในช่วงที่พิธีดำเนินไปอย่างยาวนานตามแบบแผนโบราณ ไป๋ซินเริ่มรู้สึกว่าความหิวโหยเริ่มเข้าครอบงำ กลิ่นแครอทเชื่อมจากโต๊ะเครื่องเสวยที่วางไว้เพื่อบวงสรวงเทพเจ้าเบื้องหลังบัลลังก์มันช่างยั่วยวนนางเหลือเกิน

นางชำเลืองมองฝ่าบาทที่กำลังนั่งฟังคำถวายพระพรอย่างจริงจัง ไป๋ซินจึงอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังก้มกราบ ใช้วิชา ‘เคลื่อนย้ายในพริบตา’ ที่เพิ่งฝึกมา

วึ่บ!

ร่างของฮองเฮาหายไปจากบัลลังก์เพียงเสี้ยววินาที นางโผล่ไปที่โต๊ะเครื่องเสวย คว้าแครอทเข้าปากสองหัวพร้อมแอปเปิ้ลอีกหนึ่งลูก แล้วกลับมานั่งที่เดิมในท่ากุมมือสง่างามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เย่จวินเหยียนตาพร่า

“ไป๋ไป๋...เมื่อกี้เจ้าหายไปไหน?”

“ข้าก็นั่งอยู่ตรงนี้ไงเจ้าคะ ท่านตาฝาดเพราะพักผ่อนน้อยหรือเปล่า?”

ไป๋ซินตอบพร้อมกับเคี้ยวสิ่งที่อยู่ในปากอย่างรวดเร็วและแนบเนียนที่สุด

“แต่ทำไมปากเจ้ามันแดงๆ เหมือนคราบน้ำเชื่อมแครอทล่ะ?”

“ข้า...ข้าทาสีปากเพิ่มเจ้าค่ะ!”

นางเถียงข้างๆ คูๆ พลางกลืนแครอทลงคอไปดัง

‘เอื๊อก’ ใหญ่

เย่จวินเหยียนส่ายหน้าพลางขำ

“เจ้ากระต่ายตะกละเอ๋ย...เป็นฮองเฮาแล้วก็ยังไม่ทิ้งลายนะ”

กาลเวลาล่วงเลยไปแต่อาณาจักรกลับยิ่งรุ่งเรืองและเต็มไปด้วยสีสัน ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิผู้เฉียบขาดและฮองเฮาผู้แสนซน (แต่ทรงพลัง)

ณ สวนผักที่เคยพินาศด้วยฝีมือการถอนหญ้าของฝ่าบาท บัดนี้ถูกขยายจนกลายเป็น ‘ภูเขาผักกาดแห่งชาติ’ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสวนผักที่สวยที่สุดในโลก และที่นั่นเอง...เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กน้อยสามคนกำลังดังสนั่น

“ท่านพี่! อย่าแย่งแครอทน้องนะ!”

เด็กชายตัวน้อยที่มีหูกระต่ายสีขาวโผล่ออกมาสองข้างตะโกนไล่ตามพี่สาว

“เจ้าอย่าช้าสิ! ใครถึงแปลงหัวไชเท้าก่อนคนนั้นชนะ!”

พี่สาวคนโตที่มีหูกระต่ายสีขาวนวลตั้งชันวิ่งนำลิ่วไปพร้อมกับพลังความเร็วแสง

เย่จวินเหยียนเดินเคียงคู่มากับไป๋ซิน ทั้งคู่มองดูลูกๆ วิ่งเล่นด้วยรอยยิ้ม ฝ่าบาทบัดนี้ดูสุขุมขึ้นมาก (แม้จะยังแอบไปถอนหญ้าให้เมียอยู่บ่อยๆ) ส่วนไป๋ซินยังคงความงามดุจเซียนสาว ทว่าในมือของนางมักจะถือแครอทไว้เสมอไม่เคยขาด

“ไป๋ไป๋...เจ้ายอมตกลงหรือยัง เรื่องที่จะให้ข้าสร้าง ‘วังแครอท’ ให้เจ้าเป็นของขวัญครบรอบสิบปี?”

เย่จวินเหยียนถามพลางโอบเอวหอมกรุ่น

“ไม่เอาเจ้าค่ะฝ่าบาท สร้างวังไปก็กินไม่ได้ ข้าขอแค่ท่านเลิกเอาองครักษ์เสื้อแพรไปฝึกรบในแปลงผักของข้าก็พอ สงสารทหารพวกเขาเจ้าค่ะ!”

“ขอบใจนะไป๋ซิน...ที่วันนั้นเจ้าหลงเข้ามาในสวนผักข้า”

เย่จวินเหยียนกระซิบ พลางประทับจูบที่ขมับของนาง

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบพระทัย...ที่ท่านไม่กินข้าลงพุงไปเสียก่อนในวันนั้น”

ไป๋ซินซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความรักที่เริ่มต้นจากความวุ่นวาย บัดนี้กลายเป็นพันธสัญญาที่มั่นคงยิ่งกว่าหินผาและหวานล้ำยิ่งกว่าแครอทเชื่อมน้ำผึ้งที่นางโปรดปราน...

และนี่คือเรื่องราวของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่กับฮองเฮากระต่ายจอมป่วน ที่จะถูกเล่าขานสืบไปชั่วกาลนาน

จบบริบูรณ์