“กองทัพถอนหญ้า”

เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหม

ร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาด

ทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง

“เจ้าทำได้ดียิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก ไป๋ซิน”

พระพันปี ตรัสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจขณะเดินตามออกมาจากถ้ำ

“ปราณเหมันต์ในตัวเจ้าบัดนี้แกร่งกล้าพอที่จะควบคุมพลังในกายเจ้าได้แล้ว จำไว้...พลังนี้ไม่ใช่มีไว้เพื่อเอาชนะใคร แต่มีไว้เพื่อประคองหัวใจของเจ้าไม่ให้มอดไหม้ไปกับโทสะและอำนาจ”

“ลูกจะจำใส่ใจเพคะเสด็จแม่...ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่เมตตาพร่ำสอนลูกตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา”

ไป๋ซินย่อตัวคารวะอย่างสง่างาม ท่วงท่าของนางบัดนี้ไร้ที่ติราวกับหงส์ผู้สูงศักดิ์ที่พร้อมจะขึ้นสู่ตำแหน่งแม่แห่งแผ่นดิน

“ไปเถอะ...ป่านนี้มังกรน้อยของข้าคงจะคลั่งจนพังวังไปครึ่งแถบแล้วมั้ง”

พระพันปีตรัสกลั้วหัวเราะ

ณ ภูเขาผักกาด (อดีตสรวงสวรรค์ของกระต่าย)

ไป๋ซินไม่รอช้า นางรีบมุ่งหน้าไปยังภูเขาผักกาดส่วนตัวด้วยความรู้สึกโหยหา นางคิดถึงกลิ่นดิน คิดถึงต้นผักกาดหอมๆ และแครอทหัวอวบที่นางเฝ้าฟูมฟักมานาน ในใจจินตนาการถึงภาพแปลงผักที่เขียวขจีท้าลมหนาว และความเงียบสงบที่นางจะได้กลับมานอนกลิ้งเล่นให้หายคิดถึง

ทว่า...เมื่อก้าวเข้าสู่เขตอุทยานสวนผัก ไป๋ซินถึงกับหยุดกะทันหันจนตัวโก่ง ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้างจนลืมกิริยาสุขุมที่เพิ่งฝึกมาเจ็ดวันเต็มๆ

“นี่มัน...สนามรบกลางเมือง หรือฝูงหมูป่าบุกวังกันเจ้าคะ!!!”

ภาพตรงหน้าคือซากปรักหักพังที่หาคำบรรยายไม่ได้ พื้นที่ที่เคยเป็นแปลงผักกาดหอมเรียงรายเป็นระเบียบ บัดนี้กลายเป็นหลุมดินขรุขระกระจัดกระจาย แปลงแครอทที่นางหวงแหนถูกขุดจนดินกระจุยกระจาย และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ...มีการพยายาม "ซ่อมแซม" สวนผักด้วยการเอาใบผักที่ขาดวิ่นมาปักลงดินดื้อๆ โดยไม่มีราก บางจุดมีการเอาแครอทมาวางเรียงกันเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆ บนกองดินที่เปียกแฉะ

“ไป๋ไป๋! เจ้ากลับมาแล้ว! เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว!”

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีดดังขึ้น เย่จวินเหยียนในสภาพที่ไป๋ซินแทบจำไม่ได้...จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้สวมเพียงชุดลำลองสีเข้มที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลามีคราบดินติดอยู่ที่แก้มและปลายจมูก ผมเผ้าที่เคยรวบตึงกลับหลุดรุ่ยเล็กลงมาปรกหน้า เขาวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหานางด้วยความดีใจ ในมือยังถือเสียมทองเหลืองอันเล็กค้างไว้อยู่เลย!

ด้านหลังของเขาคือสภาพที่น่าอนาถยิ่งกว่า...กงกง ผู้น่าสงสารบัดนี้หลังค่อมยิ่งกว่าเดิมเพราะต้องก้มถอนหญ้ามาตลอดเจ็ดคืน ส่วน เหล่าองครักษ์เสื้อแพร ที่เคยดูน่าเกรงขาม บัดนี้แต่ละคนนั่งหมดสภาพอยู่ตามขอบแปลงผัก มือที่เคยจับดาบสั่นเทิ้มเพราะต้องใช้ช้อนปลูกต้นไม้แซะวัชพืชทั้งคืนจนไม่ได้นอน

“ฝ่าบาท...นี่ท่าน...ท่านทำอะไรกับสวนของข้าเจ้าคะ?”

ไป๋ซินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รัศมีเซียนน้ำแข็งในกายเริ่มแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัวจนยอดหญ้าที่เหลืออยู่เริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ

“ไป๋ไป๋! ฟังข้าก่อน!”

เย่จวินเหยียนเบรกตัวโก่งตรงหน้านาง พลางชูเสียมในมือขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“ข้าเห็นว่าเจ็ดวันที่เจ้าไม่อยู่ หญ้าพวกนี้มันบังอาจขึ้นมารบกวนลูกๆ ของเจ้า ข้าเลยตัดสินใจเกณฑ์องครักษ์เสื้อแพรทั้งกองร้อยมาช่วยกัน ‘ทำศึกวัชพืช’ ทุกคืนเลยนะ! ดูสิ...ตอนนี้ไม่มีหญ้าเหลือแม้แต่ต้นเดียวเลยนะเจ้าคะ!”

กงกงรีบถัดกายเข้ามาสมทบพลางปาดเหงื่อ

“ใช่พ่ะย่ะค่ะพระสนม ฝ่าบาททรงทุ่มเทมาก พระองค์ทรงถอนเองกับมือจนพระหัตถ์พองไปหมด แม้บางครั้งจะทรง...เอ่อ...เผลอสับสนระหว่างต้นผักกาดกับหญ้าขนไปบ้าง จนต้องสั่งให้องครักษ์ไปกว้านซื้อต้นผักจากนอกวังมาปักแทนปะผุอย่างที่เห็นนี่แหละพ่ะย่ะค่ะ!”

ไป๋ซินมองดู “ต้นผักปะผุ” ที่กงกงว่า ซึ่งมันคือการเอาหัวไชเท้าปักลงดินแบบกลับหัวเอาใบลงดินเอาหัวขึ้นฟ้า!

นางมองสลับไปมาระหว่างซากสวนผักที่พินาศย่อยยับกับใบหน้าเปื้อนโคลนของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังทำตาปริบๆ รอคอยคำชมเหมือนสุนัขตัวโตที่เพิ่งไปฟัดกับกองขยะมา

ความโกรธที่กำลังจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุดถูกสยบลงด้วยความรู้สึกประหลาด...มันคือความขบขันปนตื้นตันใจ ไป๋ซินถอนหายใจยาวก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาจนตัวโยน รัศมีเซียนที่เค่งขรึมมลายหายไปสิ้น

“ฝ่าบาท...ท่านมันมังกรจอมบื้อจริงๆ เลยเจ้าค่ะ! ใครเขาถอนหญ้ากันท่านี้ แล้วดูนี่...ท่านเอาหัวไชเท้าปักกลับด้านแบบนี้ มันจะรอดไปถึงพรุ่งนี้ไหมเจ้าคะ!”

“ก็ข้าคิดถึงเจ้านี่นา!”

เย่จวินเหยียนไม่สนคำดุด่า เขาโยนเสียมทิ้งแล้วโผเข้ากอดรวบเอวบางมากอดแน่นจนตัวลอย โดยไม่สนว่าโคลนบนตัวจะเลอะชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ของนางหรือไม่

“เจ็ดวันที่ไม่มีเจ้า ข้าเหมือนมังกรขาดน้ำ ข้ากระวนกระวายจนนอนไม่หลับ พอหลับก็ฝันว่าหญ้าจะคลุมสวนเจ้าจนมิด ข้าเลยต้องมาถอนมันทิ้งให้หมด ข้าแค่อยากให้เจ้ากลับมาแล้วเห็นว่าข้าดูแล ‘โลกของเจ้า’ อย่างดีที่สุด...”

ไป๋ซินซุกหน้าลงกับแผงอกเปื้อนโคลนของเขา กลิ่นอายมังกรที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นดินและเหงื่อไหลรินเข้ามาในใจนางอย่างอบอุ่น

“ข้าไม่โกรธเจ้าค่ะ...แต่คราวหลังถ้าคิดถึงข้า ให้กอดแครอทนอนในห้องเฉยๆ อย่าพากองทัพมาถล่มแปลงผักแบบนี้อีกนะเจ้าคะ สงสารพวกองครักษ์เขา!”

นางใช้พลังปราณน้ำแข็งที่เพิ่งฝึกมา ค่อยๆ แตะลงที่ฝ่ามือหนาของเขาเบาๆ ความเย็นที่นุ่มนวลและอ่อนโยนช่วยสมานรอยพองแดงจากการจับจอบถอนหญ้าให้เลือนหายไปในพริบตา

“พลังของเจ้า...เย็นสบายและมั่นคงยิ่งนัก”

เย่จวินเหยียนพึมพำด้วยความประหลาดใจ จ้องมองไป๋ซินที่บัดนี้ดูงามสง่าและคุมพลังได้อย่างยอดเยี่ยม

“เสด็จแม่สอนอะไรเจ้ากันแน่เนี่ย?”

“เสด็จแม่สอนให้ข้าเป็นคนที่สามารถอยู่เคียงข้างมนุษย์วุ่นวายอย่างท่านได้โดยไม่สติแตกไปเสียก่อนยังไงล่ะเจ้าคะ”

ไป๋ซินยิ้มหวานพลางหยิบก้อนดินออกจากผมของเขา

“ไปเจ้าค่ะ...ไปชำระล้างร่างกายเสียหน่อย ก่อนที่ข้าจะทนกลิ่นโคลนไม่ไหวแล้วเผลอกลายร่างเป็นกระต่ายขุดดินไปกับท่าน!”

เย่จวินเหยียนหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขาอุ้มกระต่ายน้อยของเขาเดินนำหน้าเหล่าองครักษ์ที่พากันทรุดลงไปนอนแผ่หลากลางสวนผักด้วยความโล่งใจที่ภารกิจ “เกษตรกรจำเป็น” ได้สิ้นสุดลงเสียที