“ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!

"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"

ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด

"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"

เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด

"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"

ปึ๋ง!

ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่ายสีขาวนวลโผล่พรวดออกมาจากมวยผมที่จัดไว้อย่างดีจนปิ่นปักผมกระเด็นไปคนละทิศละทาง ตามด้วยหางกลมโตปุกปุยที่งอกทะลุชุดผ้าไหมจนขาดวิ่น ไป๋ซินล้มตัวลงนอนกลิ้งไปมาบนโต๊ะเสวย นางแปลงกายสลับร่างกลับไปกลับมา ระหว่างสาวงามในชุดขาดๆ กับกระต่ายขนฟูตัวเท่าลูกสุนัข วนซ้ำไปมาจนเย่จวินเหยียนแทบจะคว้าตัวไม่ถูก

"อุ๊ย! ฝ่าบาท...ข้าเห็นท่านมีมังกรตั้งสามหัวแน่ะ! หัวหนึ่งก็หล่อ หัวสองก็น่ากิน หัวสามก็...อื้มมม"

ไป๋ซินในร่างกึ่งคนกึ่งกระต่ายกระโจนเข้าใส่เย่จวินเหยียน แต่นางกลับกะระยะพลาดเพราะฤทธิ์ยา ลอยข้ามไหล่เขาไปล้มกลิ้งขลุกขลักออกไปนอกศาลาริมน้ำ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ เสนาบดีกรมพิธีการ พร้อมด้วยเหล่าขุนนางกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาเพื่อจะเข้าเฝ้าพอดี!

"นั่น! นั่นมัน...ปีศาจ! หรือตัวอะไรกันแน่!"

ท่านเสนาบดีเฒ่าอ้าปากค้างจนแทบจะเห็นฟันปลอม ชี้มือสั่นเทาไปที่ร่างของไป๋ซินที่บัดนี้กำลังซุกหน้าลงกับพื้นหญ้า พยายามจะขุดหลุมเพื่อฝังตัวเองหนีความร้อนในกาย

"หุบปากเดี๋ยวนี้!"

เย่จวินเหยียนตวาดก้อง รัศมีมังกรแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบ ขุนนางทั้งหมดต่างพากันทรุดเข่าก้มกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวในโทสะมังกร ฝ่าบาทรีบถอดฉลองพระองค์ตัวนอกที่เป็นผ้าไหมหนาหนักออก แล้วพุ่งตัวเข้าไปคลุมร่างของไป๋ซินไว้มิดชิด ก่อนจะช้อนตัวอุ้มนางขึ้นแนบอก

"ใครกล้าแพร่งพรายเรื่องในวันนี้ ข้าจะสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!" เขาทิ้งคำขาดไว้แค่นั้นก่อนจะเร่งฝีเท้ากลับสู่ตำหนักส่วนพระองค์

ภายในห้องบรรทมมืดสนิท

เย่จวินเหยียนวางไป๋ซินลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ แต่นางกลับไม่ยอมปล่อยมือจากคอเขา นางยังคงเพ้อพร่ำและพยายามจะใช้ฟันกระต่ายงับเข้าที่ใบหูของเขาด้วยท่าทางเงอะงะ ร่างกายของนางร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุมปราณเซียนที่ได้รับมาจากหญ้าน้ำค้างกำลังตีกับปราณมังกรที่ค้างอยู่ในกาย

"ร้อน...ฝ่าบาท...ข้าร้อน..."

นางดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองจนเย่จวินเหยียนต้องจับรวบข้อมือเล็กไว้

"ใจเย็นๆ ไป๋ไป๋ ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

เย่จวินเหยียนตัดสินใจนั่งลงด้านหลังของนาง ประคองร่างบางให้นั่งตรง ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนแผ่นหลังนวลเนียนที่สั่นระริก เขาเริ่มเดินปราณมังกรที่นุ่มนวลและสุขุมที่สุด ไหลเข้าสู่จุดชีพจรของนางเพื่อกล่อมเกลาพลังเซียนที่บ้าคลั่ง

ทันทีที่พลังมังกรไหลเวียนเข้าสู่ร่าง แสงสีขาวนวลที่เคยสั่นไหวรอบตัวไป๋ซินก็เริ่มสงบลง หูและหางที่โผล่ออกมาค่อยๆ หดหายไป ร่างกายที่เคยร้อนดั่งไฟก็กลับมาเย็นสบายด้วยไออุ่นจากเขา ไป๋ซินที่เคยทุรนทุรายค่อยๆ สงบลงแล้วเอนพิงอกแกร่งอย่างหมดแรง

เย่จวินเหยียนพึมพำขณะลูบหัวนาง

"พลังของเจ้าเปรียบเหมือนน้ำ แต่ปราณของข้าเปรียบเหมือนเขื่อน หากไม่มีข้าคอยคุมทิศทาง เจ้าก็จะล้นปรี่จนควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้"

"จวินเหยียน...หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

เสียงเฉียบขาดของพระพันปีดังขึ้นที่หน้าประตูโดยไม่มีการบอกกล่าว นางเดินเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลคนสนิท ใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความกังวล

"เหตุการณ์ที่หน้าอุทยานเมื่อครู่สะท้อนให้เห็นแล้วว่า นางยังไม่พร้อมที่จะยืนเคียงข้างเจ้า และเจ้าเองนั่นแหละที่เป็น 'ตัวต้นเหตุ' ที่ทำให้นางใจแตกส่ายและเสียกระบวนการฝึก!"

"เสด็จแม่...ข้าเพียงแต่ช่วยประคองพลังให้นาง"

เย่จวินเหยียนพยายามอธิบาย แต่เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวไป๋ซิน

"ประคองรึ? เจ้ากำลังจะทำให้นางไม่สามารถควบคุมพลังให้มั่นคงได้ หากนางควบคุมพลังด้วยตนเองไม่ได้ ก็ไม่มีวันที่นางจะยืนเคียงข้างเจ้าได้โดยไม่เกิดอันตรายกับตัวนาง!”

พระพันปีสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่พอใจ

"ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะสั่งให้ไป๋ซินแยกตำหนักกับเจ้าอย่างเด็ดขาด! ห้ามพบหน้า ห้ามส่งปราณ ห้ามให้เห็นแม้แต่ชายผ้าคลุมเป็นเวลา 7 วันเต็ม!"

"7 วันเชียวหรือเพคะ!"

ไป๋ซินที่เพิ่งฟื้นจากฤทธิ์ยาเมาได้สติโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ

"ข้าต้องขาดสารอาหาร...เอ๊ย ข้าต้องขาดปราณมังกรตั้ง 7 วันเลยหรือเจ้าคะ! ข้าจะเฉาตายนะเพคะ!"

"ไม่ตายหรอก! เพราะเจ้าต้องไปบำเพ็ญปราณกับข้าที่ 'ถ้ำเหมันต์พันปี' หลังเขา"

พระพันปีหันไปสั่งการนางกำนัลให้เก็บข้าวของของไป๋ซินทันที

"ที่นั่นจะช่วยให้เจ้าขัดเกลาจิตใจให้บริสุทธิ์และคุมพลังได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยไม่มีมังกรจอมเจ้าเล่ห์มาคอยชวนออกนอกลู่นอกทาง"

"เสด็จแม่ แต่ข้า...”

เย่จวินเหยียนจะค้าน

"ไม่มีแต่! จวินเหยียน เจ้ากลับไปจัดการเหล่าขุนนางที่เห็นเหตุการณ์เสีย อย่าให้เรื่องปีศาจกระต่ายหลุดรอดออกไปจนกระทบพิธีสถาปนาฮองเฮาที่กำลังจะมาถึง หากเจ้าอยากให้นางเป็นเมียเอก เจ้าต้องยอมให้ข้าดัดนิสัยนางตอนนี้!"

ไป๋ซินมองสบตาเย่จวินเหยียนด้วยสายตาละห้อย หูกระต่ายลูบตกลงมาด้วยความเศร้าสร้อย ราวกับกระต่ายน้อยที่กำลังจะถูกพรากจากเจ้าของไปอยู่สถานรับเลี้ยงเด็กที่เข้มงวด ส่วนฝ่าบาทก็ได้แต่กำหมัดแน่น...7 วันที่ไม่มีกระต่ายน้อยตัวนี้ป่วนเอวและป่วนหัวใจ เขาจะทนได้อย่างไรกัน!

"ไป๋ไป๋...อดทนหน่อยนะ”

เขาทำได้เพียงกระซิบเบาๆ

"ฝ่าบาท...อย่าลืมเตรียมแครอทไว้รอข้านะเจ้าคะ!"

ไป๋ซินตะโกนสั่งเสียเป็นอย่างสุดท้ายก่อนถูกพระพันปีลากตัวออกไปท่ามกลางแสงจันทร์ที่เงียบเหงา