Novel-novel oleh Gawee

(ความเดิมตอนที่แล้ว) ฉันมั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเราต้องรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ ทั้งจากสายตาที่เขาเดินตรงมาหาฉัน และใบหน้าหล่อเข้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดนั่น "นาย... นายเป็นใครกันแน่?" นั่นคือคำถามที่ฉันโพล่งออกไป [๕ นาทีก่อนหน้านี้] (ณ ทางเดินมุ่งหน้าสู่โรงอาหาร โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง) “โอ๊ย... ปวดหัวชะมัด! ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออุบัติเหตุจนความจำเสื่อมเป็นคนบ้าอยู่แบบนี้ด้วยเนี่ย!” ผมบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียให้กับความซวยของชีวิต “อะไรนะ? กระโดดน้ำฆ่าตัวตายเหรอ? เฮอะ! บ้าบอสิ้นดี คนอย่างฉันไม่มีทางทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่ๆ” ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความรำคาญใจเมื่อนึกถึงคำสันนิษฐานของตำรวจ พลางก้าวขาเดินกลับห้องพักฟื้น “แล้วโรงพยาบาลบ้านี่มันยังไงกัน... อาหารผู้ป่วยรสชาติห่วยแตกชะมัด!” ผมยังคงบ่นอุบพร้อมกับเดินเลียไอศกรีมรสช็อกโกแลตในมือแก้เซ็ง ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นจากไม้ไอศกรีม ร่างทั้งร่างของผมก็พลันยืนตื่นตะลึง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้! ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กสาวรุ่นเดี่ยวกับผม ใบหน้าของเธอเกล

ณ โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง ในห้องผู้ป่วยรวม "โธ่... ฟ้าใสลูกแม่ ตื่นขึ้นมาสิลูก ลืมตาขึ้นมามองแม่หน่อย..." เสียงหญิงสาววัยกลางคนสะอื้นไห้อย่างหนักพร้อมสัมผัสอ่อนโยนที่ลูบลงบนหัว ทำให้ฉันค่อยๆ รู้สึกตัว มือน้อยๆ ของเด็กสาววัย ม.ปลาย เริ่มขยับนิ้วทีละนิด ก่อนจะฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ ทะ...ที่นี่ที่ไหนกัน? สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวโพลนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเตะจมูก บนเตียงเหล็กแข็งกระด้างที่ฉันนอนอยู่ ความรู้สึกปวดตึงและรวดร้าวที่หัวก็แล่นพล่านขึ้นมาอย่างแรงจนต้องขมวดคิ้ว แล้วเสียงร้องไห้โฮของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงนี่ล่ะ... เธอคือใคร? "ฟะ...ฟ้าใส! ลูกได้ยินแม่ไหมลูก?!" หญิงวัยกลางคนตรงหน้าตะโกนออกมาด้วยความดีใจ แต่ผู้หญิงที่แทนตัวเองว่า 'แม่' คนนี้กำลังเรียกใครกัน? "คุณหมอ! คุณหมอคะ! ลูกสาวฉันฟื้นแล้วค่ะ!" เธอพรวดพราดวิ่งออกไปตะโกนเรียกหมอหน้าห้องด้วยท่าทีลนลาน ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้ามาหาฉันด้วยดวงตาช้ำแดง "ฟ้าใส... จำแม่ได้ไหมจ๊ะลูก?" เธอถามพลางมองหน้าฉันด้วยความหวัง