Novels by Chanan

กลิ่นหอมกรุ่นของขี้ผึ้งและตอกไม้ไผ่ที่ผ่านการดัดเป็นโครงโชยอบอวลไปทั่วชานระเบียงกว้างของเรือนใหญ่ในเย็นวันต่อมา ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมม่วงเข้มขณะที่พระอาทิตย์อัสดงลาลับขอบดอยสูง ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองดวงไฟสีส้มรำไรตรงปลายฟ้า ลมหนาวระลอกใหญ่พัดมาจนยอดต้นพลับไหวเอน ใบไม้สีแดงส้มร่วงหล่นสู่ผืนดินชื้นแฉะ ค่ำคืนนี้เป็นคืนสำคัญของคนเมืองเหนือ... เทศกาลยี่เป็งหรือวันลอยกระทงที่คนงานในไร่ภูผาตะวันต่างพากันหยุดพักผ่อนเพื่อเตรียมฉลองเทศกาลหลังจากตรากตรำเก็บเกี่ยวผลผลิตมาแรมเดือน บนเรือนใหญ่บัดนี้เงียบสงบลงกว่าทุกวัน แก้วตากำลังนั่งชันเข่าอยู่บนเสื่อกกผืนหนา มือบางประคองโครงโคมลอยกระดาษว่าวสีขาวนวลอย่างระมัดระวัง นิ้วเรียวเล็กที่แปะพลาสเตอร์ยาแผ่นบางค่อย ๆ ใช้พู่กันแตะสีอะคริลิกสีส้มแปะระบายเป็นรูปผลพลับกลมแป้นลูกเล็ก ๆ ลงบนผืนกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ รอยยิ้มละมุนตาแต้มแต่งบนใบหน้าหวานทุกครั้งที่ปลายพู่กันลากผ่าน “วาดรูปอะไรน่ะ... แก้วตา” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังที่ดังขึ้นเหนือหัว ทำเอาแก้วตาที่กำลังใช้สมาธิถึงกับสะดุ้งสุดตัว เด็กหนุ่มรีบวางพู่กันแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก

หลังคลื่นลมแรงในใจสงบลงท่ามกลางละอองหมอกที่ท้ายแปลง ความเงียบเชียบทว่าหนักแน่นก็เข้าปกคลุมคนทั้งสองอีกครั้ง แก้วตายังคงทำหน้าที่คอยช่วยงานบนเรือนใหญ่ตามเดิม ปลายนิ้วชี้ที่ถูกเศษกระเบื้องบาดบัดนี้มีเพียงผ้าพันแผลสะอาดครอบทับไว้ แผลกายนั้นไม่กี่วันก็ตกสะเก็ด หากแต่แผลใจจากคำนินทาและกรอบความต่างชั้นกลับยังต้องการเวลาเยียวยา สิ่งเดียวที่กระต่ายน้อยใช้ยึดเหนี่ยวในยามประหม่า คือผ้าเช็ดหน้าผืนหนาของพ่อเลี้ยงภูผาที่ถูกซักตากจนแห้งกรุ่น และพับเก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าเสื้อข้างซ้าย... แนบสนิทกับตึกตักของก้อนเนื้อข้างใน บ่ายคล้อยของวันใหม่ แดดสีเหลืองนวลสาดส่องลงมากระทบลานปูนหน้าส่วนออฟฟิศบริหาร ไล่ไอชื้นจากน้ำค้างให้ระเหยกลายเป็นไอจาง ๆ แก้วตาหอบแฟ้มสรุปยอดจองผลพลับสดก้าวลงมาจากเรือนใหญ่เพื่อส่งต่อให้ผู้จัดการไร่ หลังจากส่งมอบงานและพูดยิ้มแย้มกับผู้อาวุโสเสร็จ เด็กหนุ่มก็ขอตัวเดินเลี่ยงมาทางซอกอาคารเพื่อหวังจะกลับขึ้นไปทำงานต่อ "อ้าว น้องแก้วตาครับ..." เสียงทักทายที่นุ่มนวลทว่าไม่คุ้นหูดังขึ้นจากหัวมุมตึก ดึงให้เรียวเท้าเล็กต้องชะงักลง ก่อนจะพบว่าปลัดอนันต์ ในชุดลำลองดูผ่อ

สายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาไอหมอกสีขาวจัดลงมาปกคลุมทั่วทั้งแปลงพลับท้ายไร่ ภูผาตะวัน จนขาวโพลนไปหมด ละอองความชื้นแฉะของผืนดินหลังรอยฝนทำให้บรรยากาศยิ่งดูเยือกเย็นและอ้างว้าง แก้วตาวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าดงหญ้าที่เปียกปอนมาหยุดยืนอยู่หลบมุมข้างลังไม้ใบเก่าหลังโรงเรือนคัดแยก ทั่วทั้งร่างเล็กสั่นเทาไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเหน็บที่พัดปะทะผิวเนื้อ ทว่าแผ่ซ่านมาจากความเจ็บปวดลึกซึ้งภายในอก “ฮึก... ฮือ...” เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางสีพีชที่บัดนี้สั่นระริก แก้วตานั่งคุกเข่าซุกหน้าลงกับหัวเข่าของตัวเอง สองมือบางกอดกระชับเสื้อไหมพรมตัวโคร่งสีครีมที่พ่อเลี้ยงภูผาซื้อไว้ให้แน่น ราวกับจะอาศัยความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่ช่วยประคองหัวใจดวงน้อยที่กำลังสั่นคลอน หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มใสจนเปียกชุ่ม ขับเน้นให้ผิวแก้มกลมดูซีดเซียวลงทันตา ปลายนิ้วชี้เรียวบางของเด็กหนุ่มยังมีหยาดเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย นึกถึงตอนที่เศษกระเบื้องบาดเข้าที่ผิวเนื้อเนียน ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยสักนิดกับน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ตวาดก้องตำหนิความซุ่มซ่ามของเขาต่อหน้าคุณหนูศิ

สายหมอกยามเช้าของวันใหม่โรยตัวหนาทึบจนมองเห็นทิวเขาเบื้องหน้าเป็นเพียงเงาสลัว อุณหภูมิบนดอยลดต่ำลงจนทำให้หยาดน้ำค้างแข็งเกาะพราวอยู่บนผลพลับสีส้มสดที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยว บรรยากาศรอบกายเงียบสงบและเยือกเย็น มีเพียงเสียงนกป่าร้องระงมฝ่าม่านหมอกสีขาวละมุน ภายในห้องทำงานเรือนใหญ่ ความเงียบเชียบยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ แก้วตานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม มือบางพลิกหน้าเอกสารสัญญาซื้อขายใบชาอย่างเชื่องช้า ดวงตาเรียวรีเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ ในหัวยังคงหมุนวนอยู่กับเรื่องราวคุณหนูศิรินทร์ที่แว่วเข้าหูมาเมื่อวันก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีก้อนเนื้อแข็ง ๆ มาจุกอยู่ที่คอจนอึดอัด “แก้วตา... สัญญาของสุรพลพานิชอยู่ไหน” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของพ่อเลี้ยงภูผาดังทำลายความเงียบ ชายหนุ่มนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบจับจ้องมาที่ร่างเล็กอย่างพินิจพิจารณา “อ๊ะ... นี่ครับพ่อเลี้ยง แก้วแยกใส่แฟ้มสีน้ำเงินไว้ให้แล้วครับ” แก้วตาสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบหยิบแฟ้มเอกสารเดินเข้าไปส่งให้คนตัวโตที่โต๊ะ พยายามประคองกิริยาให้สำรวมและเว้นระยะห่างตามหน้าที่ที่พึงกระทำ ภูผาร

หลังจากบ่ายวันนั้น บรรยากาศภายในห้องทำงานบนเรือนใหญ่ของไร่ภูผาตะวันก็ตกอยู่ในความเงียบเชียบที่ชวนให้หัวใจทำงานหนักยิ่งกว่าเดิม สายลมหนาวปลายฝนต้นหนาวยังคงพัดโชยมาปะทะบานหน้าต่างไม้สักทองอย่างต่อเนื่อง ทิ้งให้ความเย็นเยือกโอบล้อมตัวเรือน ทว่าความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นภายในอกของคนสองคนกลับไม่มีท่าทีว่าจะลดน้อยลงตามอุณหภูมิภายนอกเลยสักนิด แก้วตานั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวเดิมฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือบางจับปากกาลูกลื่นแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีซีด ดวงตาเรียวรีพยายามจับจ้องอยู่กับตัวเลขบัญชีรายรับ-รายจ่ายของคนงานในแปลงพลับฝั่งตะวันออก แต่ทว่า... สมาธิของเด็กหนุ่มกลับกระเจิดกระเจิงไปไกล ทุกครั้งที่เขาขยับปลายนิ้ว ภาพเหตุการณ์ที่พ่อเลี้ยงภูผาก้าวเข้ามาประชิดกุมข้อมือ พร้อมกับกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำว่า ห้ามมองใครนอกจากฉัน มันยังคงฉายซ้ำและดังก้องอยู่ในหัวสมองจนผิวแก้มกลมร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ “พ่อเลี้ยงครับ... ตรงนี้ ยอดบิลค่าน้ำมันรถแทรกเตอร์ของอาทิตย์ก่อน มันไม่ตรงกับยอดในใบเสร็จหลักครับ” แก้วตาตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบเสียงแผ่วเบา หวังจะใช้เรื่องงานช่วยดึงตัว

สายลมหนาวพัดกรรโชกโชยมาแรงกว่าทุกวันจนยอดสนบนดอยสูงไหวเอนไปตามแรงลม ย่างเข้าสู่สัปดาห์ที่สามแล้วที่แก้วตาเข้ามาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของพ่อเลี้ยงภูผาบนเรือนใหญ่ หน้าที่หลักของเด็กหนุ่มในแต่ละวันคือการคัดแยกเอกสารบิลใบเสร็จ จัดหมวดหมู่สัญญาซื้อขายผลผลิต และหน้าที่พิเศษที่ป้าสมใจจัดการมอบหมายให้ด้วยความเต็มใจ นั่นคือการจัดสำรับน้ำชาและขนมว่างขึ้นมาส่งให้เจ้าของไร่ถึงในห้องทำงานวันละสองเวลา ความขยันขันแข็ง อ่อนน้อมถ่อมตน และรอยยิ้มหวานใสราวกับดวงจันทร์เสี้ยวของแก้วตา ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรือนไม้สักหลังใหญ่แห่งนี้ไปโดยปริยาย และที่สำคัญ... มันเริ่มสั่นคลอนหัวใจอันนิ่งสนิทดั่งหินผาของชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีให้กระตุกไหวทีละน้อย ผ่านสัมผัสเล็ก ๆ น้อย ๆ และสายตาที่ทอดมองลงมาอย่างละมุนตาขึ้นในทุก ๆ วัน “สามสิบเอ็ด... สามสิบสอง... สามสิบสาม...” เสียงหวานใสขยับนับจำนวนตะกร้าหวายอย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายปากกาในมือบางขีดเขียนตัวเลขลงบนสมุดจดเล่มเล็กอย่างระมัดระวัง บ่ายวันนี้แก้วตาได้รับคำสั่งจากพ่อเลี้ยงให้ออกมาช่วยลุงอินเช็กยอดและคัดเกรดลูกพลับสดพรีเมียมรอบสุดท้ายท