ANMELDENTeilen
ตอนที่ 3 คุณหนูตัวจิ๋วบุกกองถ่าย!
Veröffentlichungsdatum:
05.11.2026 13:44:09“พี่คินนนนน! รอดาวด้วยยยย!”
เสียงเล็ก ๆ ดังตามหลังเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีมาติด ๆ ภาคินหันกลับไปมอง ก่อนจะพบภาพที่ทำให้เขาต้องยกมือกุมขมับ น้องชายตัวจิ๋วของเขากำลังลากกระเป๋าเป้รูปหมีใบใหญ่เกือบเท่าตัวเอง วิ่งต้วมเตี้ยมมาตามทางเดิน ใบหน้ากลมแดงเรื่อเพราะความเหนื่อย แต่ยังยิ้มกว้างเหมือนได้ออกไปเที่ยวสวนสนุก “ดาวน้อย เดินดี ๆ ครับ เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก” “ดาวไม่ล้มแล้วครับ!” พูดจบ เด็กน้อยก็สะดุดขาตัวเองทันที “อ๊ะ!” หมับ! ภาคินก้าวเข้าไปรับน้องไว้ได้ทัน ก่อนที่เจ้าก้อนกลมจะลงไปนั่งแหมะกับพื้นเป็นรอบที่สองของวัน “ไหนบอกไม่ล้มไงครับ?” “เมื่อกี้พื้นมันกระโดดมาชนดาวครับ!” “อ๋อ พื้นผิดสินะ” “ใช่ครับ! พี่คินเข้าใจดาวที่สุดเลย!” นับดาวยิ้มแป้นแล้วกอดคอพี่ชายแน่น ทิ้งให้ภาคินได้แต่หัวเราะอย่างหมดคำจะพูด เด็กอะไรแถเก่งตั้งแต่ห้าขวบ! “แล้วนี่อะไรครับ?” ภาคินชี้ไปที่กระเป๋าเป้ “สัมภาระครับ!” “ข้างในมีอะไรบ้าง?” “ความลับครับ!” “งั้นพี่ไม่ให้ไป” “มีขนมครับ!” นับดาวตอบทันที ก่อนจะยกมือปิดปากตัวเอง ...แย่แล้ว! ภาคินเลิกคิ้วมองน้องชาย “เมื่อกี้บอกความลับไม่ใช่เหรอ?” “ขนมไม่ใช่ความลับครับ ขนมเป็นของกิน!” “แล้วเอาขนมไปทำไมตั้งเยอะ?” เด็กน้อยยิ้มหวานจนตาหยี “เอาไว้แบ่งคนดีครับ!” “แล้วถ้าเป็นคนไม่ดีล่ะ?” “ก็...” นับดาวหยุดคิด ดวงตากลมโตเหลือบมองซ้ายทีขวาที ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ดาวจะกินเองครับ!” ภาคินหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนจะอุ้มน้องชายขึ้นมาแล้วสะพายกระเป๋าเป้รูปหมีไว้บนไหล่อีกข้าง “เอาล่ะครับ คุณหนูตัวจิ๋ว ขึ้นรถได้แล้ว” “เย้! ไปจับคนร้ายกัน!” “หืม? จับใครนะครับ?” “จับ...จับขนมครับ! ดาวจะไปจับขนม!” ภาคินส่ายหน้าอย่างเอ็นดู เขาคงต้องเริ่มชินกับการมีน้องชายที่พูดอะไรแปลก ๆ ทุกวันเสียแล้ว แต่เจ้าตัวแสบที่อยู่ในอ้อมแขนกลับกำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เงียบ ๆ รอไว้เลยนะ ดอกบัวขาว! วันนี้ดาวจะมาดูให้เห็นกับตาว่านายเป็นดอกบัวจริง ๆ หรือเป็นวัชพืชปลอมตัวมากันแน่! รถยนต์สีดำคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าสตูดิโอขนาดใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดออก นับดาวก็ยื่นหน้าออกไปมองด้วยดวงตาเป็นประกาย “ว้าวววว!” ด้านในมีทั้งกล้องตัวใหญ่ ไฟส่องสว่าง ฉากจำลอง และผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ทุกอย่างดูน่าตื่นตาตื่นใจไปหมด “พี่คินครับ ที่นี่มีขนมขายไหมครับ?” “เพิ่งมาถึงก็ถามหาขนมเลยเหรอเรา?” “ก็ดาวต้องเติมพลังครับ!” “พลังอะไร?” “พลังความน่ารักครับ!” ภาคินถึงกับหัวเราะ ก่อนจะจูงมือน้องชายเดินเข้าไปในสตูดิโอ ยังไม่ทันถึงห้องแต่งตัว ผู้ช่วยผู้กำกับก็เดินเข้ามาทัก “อ้าว คุณคิน วันนี้พาน้องชายมาด้วยเหรอครับ?” “ครับ พอดีน้องอยากมาดูตอนซ้อมการแสดง” “น่ารักจังเลย ชื่ออะไรครับ?” นับดาวรีบยืดอกเล็ก ๆ แล้วตอบอย่างภาคภูมิใจ “นับดาวครับ! อายุห้าขวบแล้ว!” “โอ้โห ห้าขวบแล้วเหรอครับ เก่งจังเลย” “ครับ! ดาวเก่งมากด้วย!” ผู้ช่วยผู้กำกับหัวเราะกับความมั่นใจของเด็กน้อย ก่อนจะหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋า “รับลูกอมไหมครับ?” นับดาวมองลูกอมแล้วกลืนน้ำลาย อยากได้... อยากได้มาก... แต่เดี๋ยวก่อน! เขาเป็นเด็กที่มีภารกิจสำคัญ จะมาเสียท่าให้ลูกอมง่าย ๆ ไม่ได้! “ขอบคุณครับ แต่ดาวรับของจากคนแปลกหน้าไม่ได้ครับ!” ผู้ช่วยผู้กำกับชะงัก ก่อนจะยิ้มชื่นชม “เก่งมากเลยครับ” นับดาวพยักหน้าอย่างสง่างาม แล้วกระซิบเบา ๆ “แต่ถ้าพี่เอาไปให้พี่คิน แล้วพี่คินแบ่งให้ดาว ดาวก็รับได้ครับ!” ภาคินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหัวเราะจนต้องยกมือปิดหน้า นี่น้องชายเขาฉลาดหรือเจ้าเล่ห์กันแน่เนี่ย! “คิน!” เสียงหวานใสดังมาจากหน้าห้องแต่งตัว ชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกับภาคินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้าน ดวงตาเป็นประกาย และท่าทางสุภาพจนคนรอบข้างต่างเอ็นดู รามิล คนที่นับดาวจำได้แม่นยิ่งกว่าชื่อของตัวเอง เด็กน้อยที่กำลังยืนกอดขาพี่ชายอยู่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ในที่สุด... ดอกบัวขาวก็ปรากฏตัวแล้ว! “อ้าว คิน น้องชายเหรอครับ?” รามิลถามพลางย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเด็กน้อย “สวัสดีครับ พี่ชื่อรามิลนะครับ” นับดาวจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง หน้าตาก็ดี ยิ้มก็น่ารัก เสียงก็เพราะ ทำไมถึงเป็นคนร้ายได้กันนะ? ช่างเถอะ! คนเราดูหน้าตาอย่างเดียวไม่ได้ บางคนหน้าหวานแต่ใจดำยิ่งกว่ามะระขมเสียอีก! “สวัสดีครับพี่รามิล” นับดาวยิ้มหวานตอบอย่างไร้เดียงสา รามิลยื่นมือมาลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ “น่ารักจังเลยครับ ชื่ออะไรเอ่ย?” “นับดาวครับ” “ชื่อเพราะจังเลย งั้นพี่เรียกว่าน้องดาวได้ไหมครับ?” “ได้ครับ!” เด็กน้อยตอบเสียงใส ก่อนจะกะพริบตาปริบ ๆ “พี่รามิลก็เรียกดาวว่าดาวน้อยได้นะครับ แต่ห้ามเรียกดาวว่าหมูอ้วน!” รามิลหัวเราะเบา ๆ “ใครจะกล้าเรียกน้องดาวว่าหมูอ้วนกันครับ?” นับดาวยิ้มแป้น ดีมาก! เริ่มต้นด้วยการสร้างภาพลักษณ์คนใจดีสินะ! แต่ดาวไม่หลงกลหรอก! เด็กน้อยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ ก่อนจะหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งออกมายื่นให้อีกฝ่าย “พี่รามิลครับ ดาวมีของขวัญให้ด้วย!” รามิลมองลูกอมในมือเล็ก ๆ แล้วเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ให้พี่เหรอครับ?” “ครับ! ดาวตั้งใจเอามาให้พี่เลย!” “ขอบคุณนะครับ น้องดาวใจดีจัง” รามิลรับลูกอมไปพร้อมรอยยิ้ม นับดาวยิ้มตอบ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “พี่รามิลครับ ถ้าพี่เป็นคนดีจริง ๆ พี่กล้าสัญญาไหมครับว่าจะไม่ทำให้พี่คินร้องไห้?” รอยยิ้มของรามิลชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สั้นมาก สั้นจนคนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่ไม่ใช่นับดาว เด็กน้อยจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย “ทำไมพี่รามิลเงียบล่ะครับ?” รามิลหัวเราะกลบเกลื่อน “โธ่ เด็กน้อย พี่จะทำให้คินร้องไห้ได้ยังไงครับ เราเป็นเพื่อนกันนะ” “แค่เพื่อนเหรอครับ?” “ครับ” นับดาวหันไปมองพี่ชายตัวเองทันที ภาคินกำลังยืนเกาหลังคอ ใบหูแดงขึ้นเล็กน้อยอย่างน่าสงสัย อุ๊ย! มีพิรุธ! พี่คินหน้าแดง! ดอกบัวขาวก็ยิ้มหวาน! นี่มันฉากอันตรายชัด ๆ! นับดาวรีบเข้าไปกอดแขนภาคินแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดเสียงดัง “แต่พี่คินเป็นของดาวนะครับ!” ทั้งห้องเงียบกริบ ภาคินกะพริบตาปริบ ๆ รามิลนิ่งไป ส่วนผู้ช่วยผู้กำกับที่เดินผ่านมาพอดีถึงกับสำลักน้ำ “แค่ก ๆ!” “ดาว...” ภาคินเรียกน้องชายเสียงเบา ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ “พูดอะไรครับเนี่ย?” นับดาวทำตาใส “ก็พี่คินเป็นพี่ชายของดาวนี่ครับ!” “...” “ใครก็ห้ามแย่งไปนะครับ!” คราวนี้เสียงหัวเราะดังลั่นห้องแต่งตัว ภาคินยกมือปิดหน้า ส่วนรามิลหัวเราะตามไปด้วย แต่ตอนที่ทุกคนกำลังสนใจเด็กน้อยตัวแสบ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ารอยยิ้มของรามิลค่อย ๆ จางลง เมื่อมองไปยังมือเล็ก ๆ ที่ยังกอดแขนภาคินเอาไว้แน่น “น้องดาวน่ารักมากเลยนะคิน” รามิลพูดขณะเดินนำภาคินไปยังห้องซ้อม “ครับ น้องผมซนมากด้วย” “ดูรักคินมากเลยนะครับ” ภาคินยิ้มบาง ๆ “ผมก็รักเขามากเหมือนกันครับ” นับดาวที่เดินจับมือพี่ชายอยู่ตรงกลางพยักหน้าหงึกหงัก ใช่แล้ว! พี่คินต้องรักดาวมาก ๆ! เพราะฉะนั้นห้ามรักดอกบัวขาวมากกว่าดาวเด็ดขาด! ระหว่างที่ทั้งสามเดินผ่านโถงทางเดิน นับดาวสังเกตเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนคุยโทรศัพท์อยู่ใกล้ประตูห้องเก็บอุปกรณ์ ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้ม มืออีกข้างถือแฟ้มเอกสารสีดำ แฟ้มสีดำ... หัวใจของนับดาวกระตุกวูบ ภาพที่เห็นเมื่อเช้าผุดขึ้นมาในหัวทันที ห้องแต่งตัวสีขาว ซองเอกสารสีดำ เสียงผู้ชายที่พูดว่า “ถ้าเด็กคนนั้นรู้เรื่องนี้ ทุกอย่างจะพังหมด” เด็กน้อยหยุดเดินกะทันหัน “ดาว เป็นอะไรครับ?” ภาคินก้มลงถาม นับดาวรีบส่ายหน้า “เปล่าครับ...” แต่ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องไปยังชายคนนั้น อีกฝ่ายวางสายโทรศัพท์ แล้วหันมามองทางพวกเขาพอดี สายตาของชายวัยกลางคนหยุดอยู่ที่นับดาวเพียงชั่วครู่ จากนั้นเขาก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว นับดาวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงมองเขาแบบนั้น? หรือเขาจะรู้ว่านับดาวจำเรื่องในชาติก่อนได้? “น้องดาวครับ?” เสียงเรียกของรามิลดังขึ้นใกล้ ๆ เด็กน้อยสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันกลับมา รามิลย่อตัวลงมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “กลัวอะไรหรือเปล่าครับ?” นับดาวมองใบหน้านั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนแก้มป่อง “เปล่าครับ! ดาวแค่เห็นขนม!” รามิลเลิกคิ้ว “ขนมอยู่ไหนครับ?” นับดาวชี้ไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ที่ชายคนนั้นเพิ่งเดินเข้าไป “ตรงนั้นครับ!” ภาคินหันไปมองตามนิ้วของน้องชาย “ห้องเก็บของไม่มีขนมหรอกครับดาว” “อ้าวเหรอครับ?” เด็กน้อยทำหน้าผิดหวังอย่างแนบเนียน “งั้นดาวคงตาฝาด...” แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง ไม่ใช่ขนมหรอก เป็นความลับต่างหาก! และถ้าความทรงจำของเขาไม่ผิดพลาด... แฟ้มสีดำเล่มนั้นอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เขาเปลี่ยนชะตาของครอบครัวได้ นับดาวกอดกระเป๋าเป้รูปหมีแน่น ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้พี่ชาย “พี่คินครับ!” “ครับ?” “วันนี้ดาวขออยู่กับพี่คินทั้งวันเลยนะครับ!” ภาคินยิ้มแล้วลูบศีรษะน้องเบา ๆ “ได้สิครับ” “ห้ามไล่ดาวกลับบ้านด้วยนะ!” “ไม่ไล่ครับ” “ห้ามทิ้งดาวไว้กับดอกบัวขาวด้วย!” “หืม?” นับดาวยิ้มหวานทันที “ดาวหมายถึงพี่รามิลครับ!” ภาคินหัวเราะ ส่วนรามิลก็ยิ้มตามอย่างอ่อนโยน แต่เด็กน้อยรู้ดีว่า... รอยยิ้มไม่ได้หมายความว่าคนคนนั้นเป็นคนดีเสมอไป ชาติก่อนเขาเคยเชื่อใจคนผิดมาแล้วครั้งหนึ่ง ชาตินี้เขาจะไม่ยอมพลาดอีก! และภารกิจจับผิดดอกบัวขาวของคุณหนูตัวจิ๋ว...เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น โปรดติดตามตอนต่อไป
Aktuellstes Kapitel
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 12 คุณชายดาวกับภารกิจเลือกของขวัญให้พี่เมฆ 🎁
“พี่ภูครับ!”นับดาวตะโกนเรียกพี่มาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นตัว"มีอะไรครับดาวน้อย?”“วันเกิดคืออะไรหรอครับ?” นับดาวเกาะขอบโซฟาพร้อมเอียงคอถามคำถามที่สงสัยภาคภูมิที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่เงยหน้าขึ้นมองน้องชาย“วันเกิดก็คือวันที่เราเกิดไง”นับดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนถามต่อ“แล้วถ้าเป็นวันเกิดของพี่เมฆ ดาวต้องทำยังไงดีครับ?”“ก็อวยพร แล้วก็ให้ของขวัญ”“ของขวัญแบบไหนดีครับ?”“อะไรก็ได้ที่คนรับชอบ”นับดาวนิ่งไปทันทีนี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!เพราะเขารู้ว่าพี่เมฆชอบกินขนม แต่ถ้าให้ขนมอย่างเดียวก็ดูธรรมดาเกินไป ส่วนของเล่นก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบอะไรเด็กน้อยรีบเปิดสมุดลับขึ้นมาเขียนภารกิจ : หาของขวัญที่ดีที่สุดให้พี่เมฆ!ภาคภูมิเหลือบมองสมุด“จะซื้ออะไรให้เมฆล่ะ?”“ของที่จะทำให้พี่เมฆยิ้มได้ครับ!”“งั้นซื้อกระจกให้ไหม? จะได้ดูตัวเองยิ้มได้”นับดาวหันขวับ“พี่ภูครับ!”“อะไรละ?”“พี่เมฆไม่ใช่พ
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 11 คุณหนูตัวจิ๋วกับวันเปิดตัวนักแสดงตัวน้อย 🎬
“ดาวน้อยครับ พ่อมีข่าวมาบอก”ธีร์เรียกลูกชายมานั่งข้าง ๆ ในช่วงเย็นนับดาวกำลังกินแตงโมอยู่ จึงรีบวางส้อมแล้วนั่งหลังตรงทันที“ข่าวดีใช่ไหมครับ?”“พ่อยังไม่ได้บอกเลย”“ถ้าเป็นข่าวร้าย ดาวขอกินแตงโมให้หมดก่อนนะครับ”ธีร์หลุดหัวเราะ“เป็นข่าวดีครับ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปกองถ่าย แล้วมีฉากเล็ก ๆ ที่อยากให้หนูลองเข้ากล้องดู”นับดาวกะพริบตาปริบ ๆ“เข้ากล้องเหรอครับ?”“ใช่ครับ มีฉากเด็กน้อยเดินเข้ามาส่งของให้คุณลุงคนหนึ่ง หนูอยากลองไหม?”เด็กน้อยนิ่งคิดในชีวิตก่อน เขาเคยเห็นผู้คนมากมายอยู่หน้ากล้อง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้มายืนอยู่ตรงนั้น“แล้วถ้าดาวแสดงไม่เก่งล่ะครับ?”ธีร์ยิ้มอ่อนโยน“ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นแค่การลองทำสิ่งใหม่ ๆ ไม่ใช่การสอบ ถ้าหนูไม่ชอบก็ไม่ต้องทำต่อ”นับดาวมองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“งั้นดาวลองครับ!”“เก่งมาก”“แต่คุณพ่อครับ…”“ครับ?”“ถ้าดาวแสดงเก่ง จะได้ค่าจ้างเป็นขนมไหมคร
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 10 คุณหนูตัวจิ๋วกับวันที่พี่คินโดนแกล้ง 📸
“พี่คินครับ…”ภาคินที่กำลังเลือกเสื้อผ้าสำหรับไปถ่ายงานหันมามองน้องชาย“มีอะไรครับดาวน้อย?”นับดาวยืนอยู่หน้าประตู มือไพล่หลัง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ทำให้ภาคินเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย“พี่คินมีความลับกับดาวหรือเปล่าครับ?”ภาคินเลิกคิ้ว“ไม่มีนะ”“จริงเหรอครับ?”“จริงครับ”“งั้นทำไมเมื่อคืนพี่คินยิ้มให้โทรศัพท์ครับ?”ภาคินนิ่งไป“พี่ก็ดูโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มเป็นธรรมดาไหม?”นับดาวส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด“ไม่ธรรมดาครับ! ปกติพี่คินดูโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหมือนคนง่วงนอน!”“นับดาว!”เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนวิ่งไปหยิบสมุดลับ“ดาวจะสืบให้เองครับ!”“ไม่ต้องสืบเลย!”แต่สายไปแล้วนับดาวเปิดสมุดแล้วเขียนตัวโต ๆ ว่าภารกิจที่ 9: สืบหาความลับของพี่คินผู้ต้องสงสัย: โทรศัพท์ของพี่คินภาคินมองสมุดแล้วถอนหายใจ“ทำไมโทรศัพท์ถึงเป็นผู้ต้องสงสัย?”“เพราะพี่คินยิ้มให้มันครับ!”“…”ภาคินไ
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 9 วันหยุดของคุณหนู กับสงครามหมอนบนเตียง 🧸
“วันนี้ดาวจะนอนตื่นสายนะค้าบบ”นับดาวประกาศเสียงดังตั้งแต่ยังไม่ลืมตาธีร์ที่เปิดประตูเข้ามาปลุกลูกชายชะงักไปทันที“แต่ตอนนี้สิบโมงแล้วนะครับ”เด็กน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น“…อะไรนะครับ?”“สิบโมงแล้วครับ”นับดาวนิ่งไปสามวินาที ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว“งั้นดาวขอนอนต่อครับ!”ธีร์หัวเราะ“ไม่ได้แล้วครับ คุณแม่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว”“คุณพ่อค้าบบ…”“ครับ?”“อาหารเช้ารอได้ แต่ความง่วงของดาวรอไม่ได้นะครับ”ธีร์ถึงกับหัวเราะเสียงดัง“เหตุผลอะไรของเราครับเนี่ย!”สุดท้ายคุณชายดาวก็ถูกอุ้มลงจากเตียง ล้างหน้า แปรงฟัน และถูกพาไปนั่งที่โต๊ะอาหารในสภาพผมฟูเหมือนลูกเจี๊ยบภาคภูมิเห็นแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแชะ!นับดาวหันขวับ“พี่ภู! ลบครับ!”“ไม่ลบ”“ดาวยังไม่ได้หวีผมเลย!”“พี่ว่าหล่อดี”นับดาวยิ้มทันที“จริงเหรอครับ?”“เหมือนลูกเจี๊ยบเพิ่งฟักออกจากไข่เลย”“พี่ภู!”เสียงหัวเราะดังไปทั่วโต๊ะอาหารอีกครั้งหลังอาหารเช้า ลลินประกาศว่าจะพาทุกคนจัดห้องนั่งเล่นใหม่ภาคินช่วยย้ายหนังสือ ภาคภูมิรับหน้าที่เก็บอุปกรณ์เกม ส่วนธีร์กำลังจัดหมอนบนโซฟานับดาวได้รับหน้าที่ง่ายที่สุดคือเอาหมอนใบเล็กไปวางบนเต
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 8 คุณหนูตัวจิ๋วกับภารกิจตามหาขนมที่หายไป 🍪
“ใครกินคุกกี้ของดาวไปป!”เสียงประกาศดังสนั่นห้องนั่งเล่นในเวลาเก้าโมงเช้าภาคภูมิที่กำลังเล่นเกมอยู่สะดุ้งจนเกือบทำโทรศัพท์หล่นภาคินที่เพิ่งลงมาจากห้องก็หยุดเดิน ส่วนธีร์กับลลินหันมามองหน้ากันนับดาวยืนอยู่กลางห้อง มือเท้าเอว ใบหน้ากลม ๆ แสดงความโกรธอย่างเต็มที่“คุกกี้รูปหมีของดาวหายไปสามชิ้นครับ!”ภาคภูมิยกมือขึ้นทันที“พี่ไม่ได้กิน!”“ดาวยังไม่ได้ถามเลยครับ!”“ก็หน้าดาวเหมือนจะกล่าวหาพี่!”“แสดงว่าพี่มีพิรุธครับ!”“หา!”นับดาวหรี่ตามองพี่ชายคนกลาง ก่อนหยิบสมุดลับออกมา“ภารกิจวันนี้คือ ตามหาคุกกี้ที่หายไป!”ภาคินเดินเข้ามาลูบหัวน้อง“บางทีเราอาจกินเองแล้วลืมก็ได้นะครับ”นับดาวหันขวับ“พี่คินครับ ดาวอาจจะลืมการบ้านได้ แต่ดาวไม่มีวันลืมคุกกี้ครับ!”“แต่เรายังไม่มีการบ้านเลยนะ”“นั่นแหละครับ ดาวก็เลยมีเวลาจำคุกกี้ไงครับ!”ลลินหลุดหัวเราะจนต้องเอามือปิดปากธีร์มองลูกชายแล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย ตอนที่ 7 การ์ดปริศนา กับเด็กน้อยที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุดในบ้าน 🌟
---“ประกาศครับ! ประกาศ!”เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นกลางโต๊ะอาหารในเช้าวันใหม่นับดาวยืนอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง มือหนึ่งถือช้อน อีกมือหนึ่งถือขนมปังที่กัดไปแล้วครึ่งคำ สีหน้าจริงจังราวกับกำลังแถลงข่าวระดับประเทศ“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนต้องเรียกดาวว่า ‘คุณชายดาว’ ครับ!”ภาคภูมิที่กำลังดื่มนมถึงกับชะงัก“อะไรนะ?”“คุณชายดาวครับ!”“ทำไมต้องคุณชาย?”นับดาวยืดอกเล็ก ๆ“เพราะดาวหล่อที่สุดในบ้านครับ!”ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่สองวินาทีก่อนภาคินจะหลุดหัวเราะจนต้องวางช้อน“ใครเป็นคนบอกเราว่าหล่อที่สุดครับ?”“ดาวส่องกระจกเองครับ!”“แล้วกระจกพูดได้ด้วยเหรอ?” ภาคภูมิถามหน้าตายนับดาวหันไปมองพี่ชายคนกลางทันที“พี่ภูครับ…”“ครับ?”“พี่ควรไปตรวจสายตานะครับ”“อ้าว!”“เพราะถ้าพี่มองไม่เห็นความหล่อของดาว แสดงว่าสายตาพี่มีปัญหา!”ลลินที่กำลังทาแยมบนขนมปังหัวเราะจนต้องหันหน้าไปอีกทาง ส่วนธีร์ยกแก
Das könnte dir auch gefallen
จบ Alessio’s Bodyguard ใต้อาณัติเทวดา (Omegaverse, Yaoi)
LADY-ZOMBIE1.8K Aufrufeมู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์2.7K Aufrufeกับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม
Kayra/จาลี2.2K Aufrufeเดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?
ชอบคนผมแดง1.9K Aufrufeมิติจันทรา เหนือกาลเวลา
Puifhai85476 Aufrufeทะลุมิติไปเป็นมารดาเกอของลูกแฝด
เศรษฐีพันปี386 Aufrufeคลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ438 Aufrufeหม่ามี้ของหนูทำหมูปิ้งอร่อยที่สุด
LittleGhost598 Aufrufe
