Novels by ธีอินตา

ฟ้าครามเปิดประตูรถฝั่งคนขับออก ดวงตาคมมองไปที่ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่บนเบาะ ในมือเธอกอดกระเป๋าใบเล็กไว้แน่นเพราะกลัวจะมีคนขโมยไปในระหว่างที่เธอนอนหลับใบหน้าหญิงสาวยามหลับใหลช่างน่าดึงดูดให้เขาเข้าไปใกล้ เมื่อมองลงไปถึงริมฝีปากเล็กที่คอยเอาแต่เถียงเขาไม่เว้นแต่ละวันก็รู้สึกอยากจะจับมาปิดปากให้สนิทด้วยริมฝีปากของเขาเฮ้ย! คิดอะไรอยู่ว่ะเนี้ย อยู่ๆก็รู้สึกอยากจูบยัยเด็กนี่อ่ะนะ ฮึ้ย..ขนลุกตายชักเลยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมตื่นง่ายๆเขาจึงต้องเดินย้อนกลับไปเพื่อบอกลาเพื่อน" พวกมึง กูกลับก่อนนะ " " อ้าว..แล้วไหนน้องเค้าล่ะ มึงไม่พาเค้ามากินข้าวรึไง "" กินข้าวอะไรล่ะ ยัยนั่นหลับไปแล้ว " " เอ้าา มึงนี่พาเค้ามาทรมานจริงๆ ข้าวก็ไม่ได้แดกแถมยังต้องมานอนในรถอีก ไปๆรีบพากลับไปเลย น้องเค้าจะได้พักผ่อน " เพื่อนรีบไล่เขากลับทันที" เอ่อ กูไปแล้วนะ ไว้เจอกันโว้ย " เมื่อบอกลาเพื่อนเสร็จ ฟ้าครามก็เดินอ้อมมาทางด้านข้างคนขับ เขาเปิดประตูออก มือหนาดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่ พร้อมกับปรับเบาะให้เอนไปทางด้านหลังมากขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆกระจายออกมาเมื่อจันทร์เจ้าเอยพลิกตัวเพื่อให้ตัวเ

อะไรที่ไม่อยากให้มาถึงก็มักจะมาถึงอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับช่วงเวลานี้ ที่จันทร์เจ้าเอยไม่อยากให้มาถึงเลยสักนิดร่างบางเดินออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับเพื่อนๆ เธอเดินด้วยท่าทางอิดออดจนเพื่อนอดเอ่ยเเซวไม่ได้" อะไรของแก ทำอย่างกับไม่อยากกลับบ้าน " " บ้านอ่ะอยากกลับ แต่คนที่มารับน่ะสิที่ไม่อยากเจอ " " ใครมารับแกหรอ แกถึงไม่อยากไปด้วย " เพื่อนของเธอถามด้วยความสงสัย" คนโรคจิตวิปริตน่ะสิ " " ที่แกคุยด้วยตอนกลางวันน่ะนะ " " ใช่ คนบ้าคนนั้นแหละ " " ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้าตาของคนโรคจิตที่แกพูดถึงจริงๆเลย ว่าจะหน้าตาเป็นแบบไหน " เพื่อนของเธอยังพูดไม่ทันจบประโยคดี รถคันหรูที่แสนคุ้นตาก็เเล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าตึกเรียนพอดีหญิงสาวทำตาโตเท่าไข่ห่าน อะไรเนี้ย...ตรงเวลาอะไรขนาดนั้น" เป็นไรแก ทำหน้าอย่างกับเห็นผี " เมื่อเห็นเพื่อนสาวทำตาโตเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง เพื่อนๆก็ต่างหันไปมองอย่างสนใจทันที" รถใครอ่ะ ไม่คุ้นเลย " พวกเธอมองหน้ากันไปมา รถคันหรูแบบนี้มีไม่กี่คนหรอกที่จะสามารถซื้อมาขับได้ แล้วถ้าเคยเห็นบ่อยๆยังไงพวกเธอก็ต้องจำได้แน่นอนคลื่นน~ คลื่นนน~อุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ในกระเป๋าสะพายใบเล็กสั

" เมื่อเช้าทำไมแกถึงมาช้าได้ล่ะเอย ดูสิโดนอาจารย์ป้าตัดคะแนนจิตพิสัยเลยเนี้ย " หญิงสาวในชุดนักศึกษาจำนวน 4-5 คน จับกลุ่มคุยกันหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ วันนี้จันทร์เจ้าเอยมาถึงมหาวิทยาลัยช้ากว่าปกติทำให้เข้าเรียนสาย แล้วดันเป็นวิชาอาจารย์ป้าสุดโหดเสียอีก เลยทำให้โดนตัดคะแนนจิตพิสัยไปตามระเบียบ" เอ่ออ รถเสียน่ะ ก็เลยต้องเดินมาเรียน " หญิงสาวไม่อยากบอกความจริงกับเพื่อนว่าโดนพี่ชายบุญธรรมไล่ลงจากรถ เพราะยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งโมโหเดี๋ยวจะพาลลงกับเพื่อนซะเปล่าๆ" อ้าวว แล้วทำไมไม่นั่งรถแท็กซี่มาล่ะ แกจะเดินมาเรียนทำไม " " แถวนั้นรถไม่ค่อยมีดิแก ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็มาถึงมหาลัยแล้ว " " เอ่อๆๆ ถ้าเป็นแบบนี้อีกวันหลังแกก็โทรเรียกใครสักคนให้ไปรับสิ ดูนั่น..ผู้ชายพวกนั้นแค่แกกระดิกนิ้วเรียก คงจะรีบแย่งกันไปรับแทบไม่ทัน " เพื่อนชี้ให้หันไปดูกลุ่มนักศึกษาชายต่างคณะที่เคยมาจีบเธอ แต่เนื่องจากจันทร์เจ้าเอยค่อนข้างวางตัวดีกับทุกคน จึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครเป็นพิเศษ " ไม่เป็นไรดีกว่า ฉันไม่อยากให้ความหวังใคร " หญิงสาวปฏิเสธแทบจะทันทีก่อนจะหันมาสนใจมือถือตัวเองต่อคลื่นนนนน คลื่นนนน~

ฟ้าครามในชุดสูทสีดำเดินลงมาจากชั้นสองอย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปติดกระดุมที่ปลายแขนเสื้อทั้งสองข้าง พลางดึงชุดสูทลงมาให้พอดีตัวสายตาคมกวาดมองทางด้านล่าง แล้วก็เจอเข้ากับหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องรับแขก" ครามลงมาพอดีเลย พ่อมีเรื่องจะไหว้วานหน่อย " อัคชัยเดินออกมาเจอลูกชายที่กำลังจะเดินทางไปทำงานเข้าพอดี" คุณพ่อมีอะไรรึเปล่าครับ " " พ่อจะไหว้วานให้เราไปส่งน้องเอยหน่อย วันนี้พราวต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัด พ่อกลัวน้องลำบากขับรถเองเลยให้คนขับรถขับไปส่ง น้องเอยก็เลยไม่มีรถไปส่งที่มหาวิทยาลัย "" พ่อก็ให้เค้านั่งรถแท็กซี่หรือรถประจำทางไปเองสิครับ " ฟ้าครามพูดอย่างไม่พอใจ ทำไมเขาต้องมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถรับส่งให้ด้วย น้องแท้ๆก็ไม่ใช่ " น้องเป็นผู้หญิงนะคราม จะปล่อยให้น้องไปเองได้ยังไง มันอันตราย "" ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง เอยไปเองได้ค่ะ " หญิงสาวร่างบางเห็นทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่เพราะเรื่องของเธอ ก็เลยตัดสินใจเลือกที่จะไปเรียนด้วยตัวเอง ถึงแม้ปกติอัคชัยจะให้คนขับรถไปรับส่งเธอทุกครั้งที่มีเรียน แต่หญิงสาวก็เคยเห็นและดูจากเพื่อนที่มหาลัยมาบ้าง คิดว่าคงไปเองได้โ

ห้องรับแขกของตระกูลอัศวาวิชัยแน่นขนัดไปด้วยคนจำนวนมาก บรรดาเจ้านายทั้งหลายต่างนั่งประจำที่อยู่บนโซฟา เริ่มจาก อัคชัย เจ้าของบ้าน ที่นั่งอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยลูกสาวและภรรยาที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายและขวา ส่วนโจกท์และจำเลย ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟาเล็กที่หันหน้าเข้าหากัน ฟ้าครามนั่งไขว่ห้างด้วยท่าสบายๆ ในขณะที่จันทร์เจ้าเอยนั่งตัวลีบเล็กจนแทบจะมุดเข้าไปอยู่ในโซฟาคนสวนและสาวใช้ค่อยๆทยอยกันเข้ามานั่งบนพื้นพรมหน้าโซฟาตัวใหญ่เพื่อรอดูละครฟอร์มยักษ์ที่ฉายมายาวนานนับ 10 ปี" มันเกิดอะไรกันขึ้น ทำไมน้องถึงต้องร้องให้ช่วยด้วยฮึตาคราม " เจ้าของบ้านเปิดประเด็นขึ้นเมื่อมากันครบแล้ว" พ่อก็ถามลูกสาวตัวดีของพ่อสิ อยู่ๆก็จะเอาไม้มาตีผม ดีนะที่ไหวตัวทันก่อน " ฟ้าครามโบ้ยความผิดให้หญิงสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม" ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นหรอน้องเอย บอกลุงได้ไหม " อัคชัยเปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลขึ้นเมื่อหันไปทางหญิงสาวแหมมม ทีนี้นะเสียงอ่อนขึ้นมาเชียวฟ้าครามค่อนแคะในใจ" เอยไม่ทราบว่าพี่ฟ้าครามกลับมาแล้ว พอเห็นมีคนมาด้อมๆมองๆอยู่ในสวนก็เลยคิดว่าเป็นโจรค่ะ " หญิงสาวอธิบายเหตุผลออกไป" ก็เลยหยิบไม้จะเอา

เช้าตรู่วันต่อมา ฟ้าครามลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนฟ้าสาง เนื่องจากยังรู้สึกไม่ชินกับเวลาที่ไทย ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสำหรับออกกำลังกายยามเช้า ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้วออกไปวิ่งให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าหน่อยดีกว่าตึก! ตึก! ตึก!เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นรอบบ้าน จันทร์เจ้าเอยขมวดคิ้วยุ่งอย่างขุ่นเคือง เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอน มือบางหยิบหมอนที่อยู่ข้างตัวได้ ก็นำมาปิดใบหูเพื่อกั้นเสียงจากภายนอกใครลุกขึ้นมาทำอะไรแต่เช้า เสียงดังจริงๆ ไม่เกรงใจคนที่เพิ่งเข้านอนตอนใกล้สว่างอย่างเธอบ้างเลยแต่เอ๊ะ! ปกติก็ไม่เคยมีใครลุกขึ้นมาทำอะไรแต่เช้าขนาดนี้นี่หน่า หรือว่าจะเป็นโจร!หญิงสาวเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เธอเดินตรงดิ่งไปที่หน้าต่างในห้องนอน ค่อยๆใช้มือแหวกม่านเป็นรูเล็กๆเพื่อให้เพียงพอต่อการมองเห็นมีเงาตะคุ่มๆอยู่ที่สวนจริงๆด้วย!เนื่องจากบริเวณนั้นมีแสงสว่างไม่เพียงพอทำให้เธอมองเห็นไม่ชัดว่าคนที่อยู่ในสวนรูปร่างและหน้าตาเป็นยังไงกันแน่ไม่เป็นไร ลงไปดูซะ จะได้รู้กันไปว่าเป็นใคร ถ้าเป็นโจรคงได้เห็นดีกันแน่ หญิงสาวตัดสินใจเดินย่องออกจากห

สนามหญ้าของตระกูลลูอิซถูกตัดแต่งอย่างสวยงามเพื่อให้บรรดานายท่านตัวน้อยได้มาวิ่งเล่นบรรดาพี่เลี้ยง สาวใช้ และบอดี้การ์ด ต่างรับหน้าที่เป็นทั้งเพื่อน พี่ ผู้ดูแล และผู้รับใช้ในคราวเดียวกัน" โอ้ยยย คุณๆหยุดวิ่งเถอะค่ะ นมเวียนหัวจะแย่แล้ว " แม่นมอาวุโสที่มีอายุยืนยาวจนได้เลี้ยงลูกชายของมาคอสนั่งดมยาดมอยู่บนเก้าอี้หลังจากเล่นกับเด็กๆมาเป็นเวลานาน คาร์ล ลูอิซ ลูกชายคนโตในวัย 5 ขวบ วิ่งเข้ามาหานมพร้อมกับยื่นพัดลมให้ เด็กชายเป็นเด็กที่ฉลาด รู้จักเอาใจคนรอบข้าง จนทุกคนพากันหลงรัก" ตายแล้ววว เป็นเด็กดีจริงๆเลยนายท่านคาร์ล " หญิงอาวุโสลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน" แด๊ดดี้กับมัมมี่ไปไหน " ลูกชายคนรองของมาคอส คาเลน ลูอิซ ถามขึ้น เมื่อไม่เห็นแม่ลงมาเล่นด้วย" เอ่ออ " สาวใช้ทุกคนต่างทำท่าอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงดี" เฮอะ..แด๊ดดี้ก็คงขโมยตัวมัมมี่ไปอีกนั่นแหละ " คาร์ลพูดเสียงขึ้นจมูกอย่างอารมณ์เสีย ตั้งแต่ที่เขาจำความได้ เขากับพ่อก็แข่งกันแย่งความโปรดปรานจากแม่มาโดยตลอด จนมีน้องๆคลานตามออกมาอีก 4 คน ถึงได้เพิ่งเข้าใจว่าพ่อไม่มีทางปล่อยแม่มาให้พวกเขาหรอก " มัมมี่ๆๆ " คาเลนที่ยังไม่รู้สถานการณ์โบกมื

อุแว้~เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้นระงม เหล่าพี่เลี้ยงและสาวใช้ต่างรีบวิ่งซอยเท้าเข้าไปที่ห้องนอนเด็ก พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเด็กทารกกำลังนอนแผดเสียงร้องไห้อยู่ในเปล " ตายแล้ว นายน้อยร้องไห้ใหญ่เลย "" รีบๆปลอบเร็วเข้า ก่อนที่นายท่านจะกลับมา " " สงสัยนายน้อยจะหิวนม " พี่เลี้ยงพากันมองหน้าเด็กน้อยที่แผดเสียงร้องระงมจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด" เกิดอะไรขึ้น " ร่างเพรียวระหงเปิดประตูเข้ามาพอดี แม้เคทจะเป็นคุณแม่ที่เพิ่งคลอดลูกได้ไม่นานแต่ไม่น่าเชื่อที่เธอยังคงมีรูปร่างที่สวยงามและเย้ายวนอยู่เหมือนเดิม มิน่า..นายท่านตระกูลลูอิซถึงได้รักได้หลงขนาดนี้" นายน้อยน่าจะหิวนมค่ะ " พี่เลี้ยงอุ้มเด็กทารกส่งให้เคท เธอมองหน้าลูกชายที่อยู่ในอ้อมอก เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เด็ก สงสัยคราวนี้เชื้อพ่อจะแรงล่ะมั้ง" ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปพักผ่อนกันเถอะ " เด็กน้อยเมื่อได้รับความอบอุ่นจากผู้เป็นแม่ก็หยุดร้องไห้โวยวายทันทีเคทอุ้มลูกชายของเธอเข้าเต้าเพื่อให้เขาได้ดูดนมจากอกอิ่มจ๊วบบ จ๊วบบ จ๊วบบเด็กน้อยดูดนมเสียงดัง อย่างหิวกระหาย สักพักพอเริ่มอิ่มหนังตาก็เริ่มหนัก นอนหลับคาอกของแม่ทันทีผลัวะ!" ยังไม่อิ่

บอดี้การ์ดมาคอสพาทั้งสองคนมาจนถึงสะพานสูงกลางแม่น้ำ เคนจัดการมัดมือมัดเท้ามาร์ชอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เขาหลุดไปไหนได้ พร้อมทั้งใช้หินก้อนใหญ่ถ่วงขาไว้" มึงปล่อยกู! " มาร์ชดิ้นรนขัดขืนเพื่อเอาตัวรอด" มึงอยู่เฉยๆดีกว่า ยังไงวันนี้มึงก็ต้องตายแทนกู "" ไอ้เคน! ถ้ากูตายกูมึงคิดว่ามึงจะรอดหรอ ไอ้มาคอสไม่เก็บมึงไว้แน่! " มาร์ชดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้น" ถ้ามึงตายกูถึงจะมีโอกาสรอด " " อโหสิได้กูนะมาร์ช กูไม่ได้อยากจะฆ่ามึง แต่ก็ต้องทำจริงๆ " พูดจบเคนก็ใช้เท้าถีบร่างของมาร์ชลงไปในน้ำ" ไอ้เคนนนน! "ตู้ม!เสียงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างเนื่องจากมีของหนักตกลงไปมาคอสมองร่างที่จมดิ่งลงไปในน้ำอย่างเลือดเย็น นี่คือโทษที่แกควรจะได้รับ มาร์ช ออสซิสทีนี้ก็เหลืออีก 1 คน เขาคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับแกยังไงดี รอไม่นานหรอกเคน แกจะได้มีจุดจบที่ไม่ต่างกันแน่นอนก๊อกๆๆ" กูจัดการตามที่มึงบอกแล้วมาคอส ทีนี้มึงจะปล่อยกูไปแล้วใช่ไหม " เคนเดินมาเคาะกระจกที่รถตู้คันหรู มาคอสเปิดประตูรถออกทำให้เคนเจอเข้ากับสายตาดุดันของคนที่นั่งอยู่ในรถ" ใช่ กูจะปล่อยมึงไป ถ้ามึงวิ่งหนีออกไปได้ทัน " ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมป

" กูผิดไปแล้ว กูผิดไปแล้ว ยกโทษให้กูด้วย " เคนยกมือกราบกรานมาคอสอีกครั้ง" กูถูกมาร์ชบังคับ กูไม่ได้ตั้งใจที่จะจับเคทมาจริงๆนะ เคท..เธอให้อภัยฉันเถอะ " เมื่อขอร้องมาคอสไม่ได้ผล เคนก็หันมาขอร้องพี่สาวของตัวเองแทน" ไอ้ชั่วเคน! มึงคิดจะโยนความผิดให้กู แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวหรอ " มาร์ชตะโกนแย้งขึ้นมาทันทีที่เคนพูดจบ" ก็กูพูดเรื่องจริง มึงบังคับให้กูไปจับเคทมาเองนี่ "" แต่ที่มึงทำก็เพราะต้องการยาจากกูไง มึงมันทั้งโลภ ทั้งติดยา ต่อให้กูไม่บอกมึงก็คงเต็มใจประเคนเมียไอ้มาคอสให้กูอยู่ดีนั่นแหละ " สองสามีภรรยานั่งมองเคนกับมาร์ชเถียงกันเอง พอเสียประโยชน์เข้าหน่อยแต่ละคนก็แว้งกัดกันเหมือนหมาทันที" ไม่จริง! ฉันไม่คิดจะทำแบบนั้น จริงๆนะเคท " " ฉันไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจได้ ถ้าอยากรอดนายก็ขอร้องมาคอสแล้วกัน " เคทโยนเรื่องวุ่นวายทั้งหมดให้สามีจัดการ ตอนนี้เธอปวดระบบไปทั้งตัวไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งนั้น" กลับบ้านไปพักก่อนดีไหม เหนื่อยมาทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนิ " ชายหนุ่มสงสารภรรยาที่ต้องอุ้มท้องมาตกระกำลำบากด้วย" ก็ดีค่ะ ถ้างั้นคุณรีบกลับบ้านนะคะ " เคทกล่าวลาสามีแล้วขอตัวกลับก่อน

ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัก!ร่างของมาคอสกระเด็นไปตามแรงกระแทก ชายหนุ่มลุกขึ้นมาด้วยสภาพสะบักสะบอมและมีบาดแผลเต็มตัว เขาใช้หลังมือปาดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก เลือดสีแดงฉานเปื้อนติดมือออกมาจนดูน่ากลัว ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากเคทยังอยู่ในมือพวกมันอยู่" มาคอส... " เคทยืนมองสามีด้วยน้ำตาคลอเบ้า เพราะเธอคนเดียวที่ทำให้มาคอสตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอไม่น่าพลาดถูกจับมาเป็นตัวประกันได้เลย" ซ้อมมันสิว่ะ ซ้อมมันอีก ฮ่าฮ่าฮ่า " มาร์ชหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เหมือนเค้าจะยังไม่พอใจเท่าไหร่นัก เขาต้องการให้มาคอสล้มลงตรงหน้าแทบเท้าเขา อยากได้ยินเสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตจากมัน ถึงจะสาสมกับความแค้นที่โดนมาตลอดทั้งชีวิตตุบ! ร่างสูงโดนเตะเข้าที่หลังข้อพับ ทำให้เข่าข้างหนึ่งทรุดตัวลงกับพื้น ต่อด้วยการเตะเข้าที่กลางหน้าท้อง จนมาคอสงอตัวลงกับพื้นด้วยความจุก " หยุดๆๆ พอแล้วๆ " เคทกำลังจะถลาเข้าไปหาร่างสูงแต่กลับถูกมาร์ชรวบตัวเอาไว้ก่อน มาคอสเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาว แก้มและจมูกเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ น้ำตาที่ไหลรินออกจากดวงตาคู่งามยังไม่เหือดแห้งไปจากแก้มทั้งสองข้าง" ปล่อยฉัน! ปล่อย

ร่างสูงเข้าไปตะลุมบอนกับลูกน้องคนสนิทมาร์ช มือหนากำหมัดแน่นก่อนจะเหวี่ยงไปกระแทกใบหน้าคู่ต่อสู้จนถลาล้มลงกับพื้น" ไอ้มาคอส มึง! " ผู้ชายคนนั้นหันมาเหวี่ยงหมัดใส่ร่างสูงบ้าง มาคอสหลบหมัดลุนๆได้อย่างหวุดหวิดก่อนจะสวนกลับอย่างรวดเร็ว กำปั้นหนักกระแทกโดนใบหน้าอย่างจังจนล้มลงไปนอนกับพื้น " มึงงง!! " พอเห็นเพื่อนล้มลงไป ลูกน้องคนสนิทอีกคนของมาร์ชก็ใช้กระบองที่ถือมาด้วย ฟาดไปที่ร่างของชายหนุ่ม แต่ความเร็วนั้นก็ยังน้อยกว่ามาคอสที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เขาก้าวถอยหลังเพื่อหลบความยาวของกระบอง ก่อนจะใช้เท้าเตะกระบองออกให้หลุดออกจากมืออีกฝ่าย ตามด้วยการใช้วิชาต่อสู้ที่เรียนมาแต่เด็กถีบเข้าที่กลางลำตัวคู่ต่อสู้ ถึงแม้จะไม่มีปืน แต่ถ้าหากสู้ในระยะประชั้นชิดนับว่ามาคอสได้เปรียบอยู่มากทีเดียวปัง!เสียงปืนที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาแต่ละคนรีบหลบเพื่อเอาตัวรอด มาคอสเหลือบไปเห็นบรูซโดนยิงนอนจมกองเลือดอยู่ทางด้านหลัง คาดว่ากระสุนนัดเมื่อกี้คงจะตั้งใจยิงเพื่อเอาชีวิตมาคอส แต่โชคดีที่บรูซเอาตัวเองเข้ามาขวางไว้เขาถึงไม่เป็นอะไร" ไอ้บรูซ! " เจ้านายหนุ่มลากบอดี้การ์ดคนสนิทเข้ามา บรูซลืมตาขึ้น แม้จะเสียเลือดแต