Masukซินฉาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ตามข้ามา!”เขาบังคับรถม้าไปยังมุมลับตาคนแห่งหนึ่งแล้วหยุดลงตรงนั้นเผยอวี้จึงพาหลิงหว่านตามไปเมื่อซินฉาเห็นว่าไม่มีผู้ใดสนใจพวกเขาแล้ว จึงกดเสียงต่ำกล่าวว่า “หากเจ้าคิดจะทำการค้าในไห่เจียงโจวหรือแม้แต่กวงจ้าว จงจำคำข้าไว้ให้ดี อย่าได้แตะต้องแร่ธาตุล้ำค่าและสมุนไพรหายากเป็นอันขาด!”“ของสองสิ่งนี้ ล้วนถูกสำนักเซียนแพทย์ผูกขาดไปหมดสิ้นแล้ว!”“ต่อให้เจ้าหาแร่พวกนั้นมาขายได้ ภาษีที่สูงลิ่วก็จะทำให้เจ้าหมดเนื้อหมดตัว ยิ่งไปกว่านั้นหากพวกเขาป้ายความผิดให้ เจ้าก็คงต้องตายไร้ที่กลบฝัง!”เผยอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนกล่าวไว้ว่า สำนักเซียนแพทย์ผูกขาดทรัพยากรด้านการรักษาโรคมิใช่หรือเหตุใดตอนนี้ถึงผูกขาดแร่ธาตุและสมุนไพรไปด้วยเล่า?เรื่องการผูกขาดสมุนไพรนั้นเผยอวี้ยังพอเข้าใจได้ เพราะสมุนไพรย่อมเกี่ยวข้องกับการรักษาแต่แร่ธาตุพวกนี้จะไปเกี่ยวข้องกับสำนักเซียนแพทย์ได้อย่างไร?เผยอวี้จึงเอ่ยถามข้อสงสัยของตนออกไปซินฉาแค่นหัวเราะ “จะมิเกี่ยวได้อย่างไร การกลั่นโอสถมิใช่ต้องใช้แร่ธาตุหรอกหรือ?”“อีกทั้งแร่
มู่หรงซิ่วยิ้มกล่าวว่า “ท่านพี่ วางใจเถิดเจ้าค่ะ! พวกเขาโตกันแล้ว รู้ว่าควรปฏิบัติอย่างไร!”หยวนเฉิงยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ “เจ้าเล่าเรื่องที่พี่น้องหยวนจวิ้นทำไว้ให้พวกเขาฟัง ให้พวกเขาถือเป็นบทเรียนเตือนใจ!”“ความปรองดองในหมู่พี่น้องนั้นสำคัญที่สุด อย่าได้ห้ำหั่นชิงดีชิงเด่นกันเพียงเพราะอำนาจเล็กน้อย!”“ยามอยู่ภายนอก ทุกคนล้วนสกุลหยวน หากไร้ซึ่งตำหนักเสวียนเทียนแล้ว พวกเขาออกไปก็ไร้ความหมาย!”มู่หรงซิ่วมิได้นึกรังเกียจแนวคิดคร่ำครึของหยวนเฉิงแต่อย่างใด นางเองก็เห็นพ้องว่ามีเพียงความสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเท่านั้น ที่จะพาตำหนักเสวียนเทียนให้อยู่รอดต่อไปได้มู่หรงซิ่วจึงแยกตัวไปกำชับเหล่าลูก ๆส่วนหยวนเฉิงก็กลับไปจัดการธุระของตนต่อทางด้านหลิงอวี๋ เมื่อกลับถึงเรือนชิงอินพร้อมกับเซียวหลินเทียนแล้ว ก็เร่งศึกษาวิเคราะห์อาการป่วยของท่านอ๋องเหลียนต่อทันทีส่วนเผยอวี้กับหลิงหว่านนั้นได้เดินทางลงจากเขาแล้วเดิมทีหยวนป๋อเตรียมจะส่งคนนำทางให้ทั้งคู่ แต่ถูกเผยอวี้ปฏิเสธไปด้วยเห็นว่าขอเพียงภาษาที่ใช้สื่อสารตรงกัน พวกเขาก็สามารถสอบถามข่าวคราวเดินทางไปไหนมาไหนได้โดยไร้อุปสรรคทั้งส
หากหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนสามารถขึ้นดำรงตำแหน่งประมุขสำนักเซียนแพทย์ได้ เรื่องที่ถูกสำนักเซียนแพทย์กลั่นแกล้งบีบคั้นย่อมหมดไปทว่าไหนเลยลุงรองจะกล้าฝากความหวังไว้ที่นางเรื่องอื่นมิต้องพูดถึง เพียงแค่เรื่องท่านอ๋องเหลียนที่ถูกพิษจนบัดนี้ หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยังมิอาจหาวิธีรักษาได้เพียงแค่จุดนี้จุดเดียว ก็มิอาจเอาชนะสำนักเซียนแพทย์ได้แล้วอดีตเจ้าตำหนักมีหรือจะมิรู้แจ้งแก่ใจในข้อนี้ เขาเอ่ยถามเสียงขรึมว่า “หยวนเฉิง เจ้ารู้ความเป็นมาของหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนหรือไม่?”หยวนเฉิงพยักหน้ารับ “เรื่องนี้หยวนป๋อบอกข้าแล้ว ผู้เฒ่าต้วนเองก็กล่าวถึงเช่นกัน!”“ผู้เฒ่าต้วนสืบข่าวมาแล้วว่า ทั้งสองท่านคือจักรพรรดิและฮองเฮาแห่งฉินตะวันตก”“อีกทั้งหลิงอวี๋ยังเป็นธิดาของหลงหมิงแห่งแดนเทพ เล่าลือกันว่านางมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ และยังครอบครองหยกหล้าสุขาวดี!”อดีตเจ้าตำหนักแย้มยิ้ม “มิใช่เพียงแค่นั้น นางยังมีหม้อมังกรศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย!”“หยวนเฉิง ตามที่เจ้าสังเกต หลิงอวี๋ผู้นี้เป็นเช่นไร?”หยวนเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง วันนี้เขาได้มีปฏิสัมพันธ์กับหลิงอวี๋มิมากนักเมื่อครู่ในห้องปรุงโอสถของหยวนเฉี่ยนเฉี่ยน นางก็
เมื่อหยวนเหลียงเอ่ยปากยอมรับเรื่องที่ตนสังหารหยวนจื้อแล้ว ก็มิได้ปกปิดสิ่งใดอีก เขากล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า“เดิมทีข้ามิได้คิดจะทำร้ายนางเลย แต่เป็นนางที่ระแวงว่าน้องสามมิได้หนีหายไปไหน ทว่าถูกข้าสังหารไปแล้ว!”“นางแอบไปสืบถามคนของข้าเป็นการลับ... ข้ามิอยากให้ผู้ใดเคลือบแคลงสงสัย จึงได้ทำให้นางเสียสติไป!”“นี่นับว่าข้าเมตตาแล้ว!”เมตตากระนั้นหรือ?หยวนป๋อกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นบุตรชายของอาสะใภ้สาม หรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขา เพิ่งจะมีอายุเพียงเจ็ดขวบในยามที่มารดาเสียสติเด็กน้อยตัวแค่นั้นกลับต้องแบกรับภาระจัดการเรื่องราวสัพเพเหระภายในเรือน ด้วยเกรงว่าบ่าวไพร่จะดูแลมารดามิดีพอ เขาจึงลงมือปรนนิบัตินางด้วยตนเองด้วยเหตุนี้ การร่ำเรียนและวรยุทธ์ของน้องชายจึงต้องทิ้งร้างไปหยวนเหลียงยังมีหน้ามาพูดว่าเมตตาให้แล้วได้อย่างไรกัน?เขาสังหารหยวนจื้อ ทำลายอาสะใภ้สาม ทั้งยังทำลายชีวิตของลูกพี่ลูกน้องจนพังพินาศ!หยวนป๋อมิรู้เลยว่าวันข้างหน้าจะสู้หน้าน้องชายผู้นั้นได้อย่างไร!การที่มีบิดาเช่นนี้ ทำให้เขาอับอายจนมิกล้าไปพบหน้าอีกฝ่ายแล้ว!“ส่งเขาไปที่ภูเขาด้านหลัง ให้ไปอยู่กับห่าว
หยวนป๋อหลงคิดมาตลอดว่าความเปลี่ยนแปลงของบิดาเพิ่งจะเริ่มขึ้นเมื่อมิกี่ปีมานี้เอง!ทว่าหากบิดามีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของท่านอาสาม มิเท่ากับเป็นเครื่องพิสูจน์หรือว่า เมื่อสิบปีก่อน บิดาก็เป็นคนจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยมอยู่แล้ว?หยวนป๋อมิอาจจินตนาการได้เลยว่า ตลอดสิบปีมานี้ บิดาสวมหน้ากากจอมปลอมเช่นไรพร่ำสอนตนเอง!วาจาและการกระทำของเขาสวนทางกันโดยสิ้นเชิง เช่นนี้แล้วจะให้หยวนป๋อเชื่อถือเขาได้อย่างไรอีก?หยวนป๋อรู้สึกเพียงว่า ทั้งใต้หล้าพังทลายลงในพริบตา เส้นทางที่เขามุ่งมั่นยึดถือตลอดมานั้นถูกต้องจริงหรือ หรือแท้จริงแล้วเขาเพียงถูกชักนำไปในทางที่ผิด?ภายในห้องเงียบสงัดอดีตเจ้าตำหนักเอ่ยคำถามจบ ก็รอคอยคำตอบจากหยวนเหลียงอย่างอดทนหยวนเหลียงก้มหน้าต่ำผ่านไปเนิ่นนาน…กว่าเขาจะเอ่ยปากออกมาอย่างเชื่องช้า “หยวนจื้ออยู่ในหุบเหวลึกที่หลังเขา!”“ข้าสังหารเขา แล้วโยนทิ้งลงไปในหุบเหวนั้น!”อดีตเจ้าตำหนักหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวอาหกหยวนหงตะโกนขึ้นด้วยความตื่นตะลึง “เพราะเหตุใดกัน?”“พี่ใหญ่ เหตุใดท่านต้องฆ่าพี่สาม เขาไปล่วงเกินสิ่งใดท่านกัน?”“เขาเคารพรักท่านมาโดยตลอด ท่านทำเร
หยวนจวิ้นเล่า?ห่าวหลิงนึกถามอยู่ในใจ ทว่ามิอาจเอ่ยออกไปได้ เกรงว่าอาจจะเรียกความสนใจจากอดีตเจ้าตำหนักและคนอื่น ๆแต่ถึงนางมิได้ถาม อดีตเจ้าตำหนักก็มิได้ละเลยปัญหานี้ เขากวาดตามองรอบด้าน มิเห็นเงาหยวนจวิ้น จึงเอ่ยถามขึ้น“เจ้ารอง หยวนจวิ้นเล่า?”ลุงรองเผยรอยยิ้มขื่น “เมื่อครู่ข้าให้คนไปจับกุมตัว ทว่าเจ้าเด็กนั่นเห็นทีมิสู้ดี จึงใช้ลูกแก้วสมปรารถนาหลบหนีไปแล้วขอรับ!”“ท่านพ่อ เขายังขโมยลูกแก้วสมปรารถนาสามสิบลูกที่เตรียมจะขายในครานี้ไปด้วย!”ลุงรองเป็นผู้รับผิดชอบดูแลการค้าขายลูกแก้วสมปรารถนาของตำหนักเสวียนเทียน เขาเพิ่งได้รับแจ้งจากลูกน้องเมื่อครู่ จึงได้ทราบเรื่องนี้อดีตเจ้าตำหนักชะงักไปครู่หนึ่งลูกแก้วสมปรารถนาที่ตำหนักเสวียนเทียนจัดจำหน่ายนั้น ด้วยเหตุที่มีราคาแพงระยับ จึงล้วนเป็นการสั่งจองล่วงหน้าและผลิตตามจำนวนที่ต้องการเท่านั้นลูกแก้วสมปรารถนาที่จะขายในรอบนี้ ผู้ซื้อล้วนวางเงินมัดจำไว้แล้วทั้งสิ้นหากมิสามารถส่งมอบสินค้าได้ จะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ซื้อเป็นสองเท่ากำหนดส่งมอบสินค้าคืออีกสิบวันข้างหน้า แต่การผลิตลูกแก้วสมปรารถนาหนึ่งลูกต้องใช้เวลาถึงสามเดือน ย่อม







