2 | เลิกกันเถอะ

 

"ทำอะไรสักอย่างสิวะ!" 

โรมันต์บอกกับดีแลนที่เอาแต่นั่งเงียบ ไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่ตัวมันเป็นตัวตนเหตุ รอบที่แล้วเพื่อนก็เตือนไปแล้วว่าให้เคลียร์กับเด็กคนนี้ให้จบ ถ้าไม่มีอะไรจริงๆก็ทำให้ชัดเจน 

"ข้าวขอโทษนะคะ ข้าวไม่คิดว่าคุณเดียร์จะเข้ามาเวลานี้"

“เดี๋ยวเคลียร์เอง ออกไปก่อน!!”

ดีแลนบอกพนักงานใหม่ก่อนจะหันมามองหน้าเดียร์น่าด้วยสายตาเหนื่อยล้ากับท่าทางของแฟนสาวเป็นอย่างมาก ที่ผ่านมาเขาต้องเป็นคนง้อไม่เอาใจเธอมาตลอด แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเธอก็ทำให้มันเป็นเรื่องได้ คงไม่ต้องบอกว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์หรือไม่ เพราะเธอดื่มมันเป็นประจำอยู่แล้ว 

“ไม่ต้องออกไป!!! ยังเอากันไม่เสร็จไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ได้อยู่นานขนาดนั้น”

เดียร์น่าพูดออกมาด้วยท่าทางนิ่งๆ นิ่งมากจนเพื่อนใจคอไม่ดี ปกติเธอไม่ใช่คนนิ่งแบบนี้ วันนี้มาแปลกสุดๆ เพื่อนทั้งสองคนเตรียมตัวมาห้ามสึกโดยเฉพาะ แต่กลับต้องมายืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ 

ข้าวหอมที่กำลังจะเดินออกไปก็ต้องหยุดชะงักแล้วหันไปมองหน้าเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ เธอกลัวจนตัวสั่น กลัวจนเดินกลับไปนั่งข้างดีแลนเหมือนเดิม 

" ข้าวจะช่วยยืนยันให้ค่ะ ว่าระหว่างข้าวกับพี่ไม่มีอะไรเกินเลย"ข้าวหอมวางมือที่ต้นขาของเจ้านายหนุ่มและมองหน้าหล่อเหลาด้วยความบริสุทธิ์ใจ

"ไม่เป็นไร " ดีแลนตอบตามปกติ เพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องอยู่แล้ว ถึงจะมีเรื่อง เขาก็เคลียร์ได้

“จะมาทำไมไม่บอก”

พอพูดกับข้าวหอมจบดีแลนก็หันมาแก้ไขสถานการณ์พร้อมกับติดกระดุมเสื้อตัวเองที่พึ่งปลดออกไม่กี่นาทีนี่เอง 

เขาไม่ได้ตั้งใจจะมีอะไรกับเด็กใหม่ แต่อารมณ์มันพาไป ไม่คิดว่าแฟนสาวจะมาอยู่ตรงนี้ด้วย  แต่เคลียร์กันหน่อยก็กลับมาปกติแล้ว วันนี้เดียร์น่าก็ดูไม่ได้คลั่งเป็นหมาบ้าเหมือนที่ผ่านมา 

"รีบๆเคลียร์กันเถอะ พวกกูง่วงจะแย่ละ" โรมันต์พูดติดตลกแล้วเดินไปหยิบบุหรี่  ยังไม่ทันได้หยิบไฟแช็คก็ต้องช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน

“เลิกกันเถอะ!"

ประโยคที่เดียร์น่าเอ่ยออกมาทำเอาทุกคนใจหาญ ข้าวหอมร้องไห้ที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง โรมันต์กับเสียงหวานช่วยเคลียร์ แต่เดียร์น่ายังยืนยันคำเดิม

"ต่อจากนี้มึงกับกูจบกัน เชิญเอากันต่อตามสบาย”

เดียร์น่าพูดตัดจบแบบไร้เยื้อใยแล้วหันหลังเดินออกมาด้วยท่าทางล่องลอยเหมือนคนไร้จิตวิญญาณ หัวใจแตกสลายจนหายใจไม่ออก มันบีบรัดแน่นเจียนตาย  

เสียงหวานที่พึ่งจะตั้งสติได้ก็วิ่งตามเดียร์น่าออกไป ส่วนโรมันต์ก็หันมาด่าไอ้ตัวต้นเหตุ

“ไอ้เชี่ยดีล!! เอาอีกแล้วนะมึง กูบอกกี่ครั้งแล้ว ถ้าจะเอาให้ไปคอนโด”

" คุณโรมเข้าใจผิดแล้วค่ะ ข้าวกับพี่ดีลไม่ได้มีอะไรกันนะคะ" 

ข้าวหอมรีบแก้ตัวในทันที แต่ใครมันจะไปเชื่อวะ! ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ในห้องสองต่อสองในเวลานี้ คงไม่มานั่งฟังเดอโกสกันหรอกมั้ง

“อะไรก็ช่างเถอะ ครั้งนี้กูจะไม่ช่วยมึงแล้วนะ แล้วกูจะหาผัวใหม่ให้เมียมึงด้วย”

ดีแลนได้แต่เงียบและยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม เขาดูเปลี่ยนไปจากเดิมจนเพื่อนไม่รู้จะพูดยังไงละ ประชดให้หัวร้อนกลับนิ่งใส่เฉย! 

"พี่โอเคไหมคะ ให้ข้าวช่วยอธิบายกับคุณเดียร์ให้ไหมคะ" 

" อธิบายให้แย่กว่าเดิมเหรอ!" 

เป็นโรมันต์ที่ตอบแทน เขารู้จักเดียร์น่าดี ถ้าผู้หญิงบอบบางแบบนี้ไปเคลียร์ คงโดนตบหน้าแหกแน่ 

"ขอโทษนะคะ ที่ทำเรื่องแย่ลง" 

ข้าวหอมก้มหน้าร้องไห้  ดีแลนที่รู้ตัวว่าเขาเป็นคนจูบข้าวหอมก่อนก็คิดว่าเข้าหอมไม่ผิดและปลอบใจเธอ ตั้งใจจะช่วยเหลือเธอเรื่องเงินแทนคำขอโทษ

ก่อนหน้านี้ข้าวหอมเข้ามาปรึกษาขอทำงานเพิ่ม เธอต้องการใช้เงินด่วน ยายของเธอป่วยหนักต้องจ่ายค่ารักษา แล้วต้องจ่ายค่าเทอมให้น้องชายด้วย  คนปัญหารุมเร้าขอดื่มไปหลายแก้ว  ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางดิ้นรนหาเงินคิดสั้นจนอยากขายตัว  เขาเองก็เมาจนเผลอไปจูบเธอ เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย 

" ข้าวขอโทษนะคะ เดี๋ยวข้าวแก้ปัญหาของข้าวเอง พี่ไปเคลียร์กับคุณเดียร์เถอะค่ะ" 

ข้าวหอมยังคงพยายามช่วยเป็นกาวใจบอกให้เจ้านายไปเคลียร์กับแฟนสาว แต่คนที่ตอบกลับมากลับเป็นโรมันต์ รู้สึกไม่ชอบมารยาผู้หญิงขึ้นมา ทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิงในสักครั้ง แต่ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก จะเป็นชู้กับใคร ก็ไม่เลือกดูดีๆ เสือกมาเลือกคนที่มันมีเมียอยู่แล้ว จะบอกว่ามันสองคนยังไม่แต่งงานกัน มันก็ไม่ใช่เหตุผล เพราะมันอยู่กินกันมานานยิ่งกว่าผัวเมียเสียอีก 

"เธอพูดถูก! มึงรีบไปเคลียร์กับเมียมึงโน่น!"  

ปากบอกเพื่อนแต่สายตามองเด็กร่าน พึ่งจะสิบเก้าคิดจะเป็นชู้ซะแล้ว ปากบอกไม่คิดอะไรแต่มาอยู่ในห้องสองต่อสองกับผู้ชาย รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนนี้มันก็ไม่ใช่พ่อพระที่จะทนได้ มันก็สารเลวคนหนึ่งนี่แหละ สารเลวที่มีเมียดุเหมือนหมาด้วย รู้ขนาดนี้ยังมาอ่อยมันอีก คิดตะทำอะไรของเธอวะ? จะเอาความบริสุทธิ์มาทิ้งฟรีๆเหรอ? ได้ยินว่าไม่เคยมีแฟนด้วยหนิ?

"ยังจะนิ่งอีกไอ้สัส รีบตามเมียมึงไปสิ!" 

"ตามไปทำไม เธอบอกว่าจบกัน มึงก็ได้ยินหนิ!" 

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบอกเลิกเขา แต่ครั้งนี้แตกต่างไปจากทุกครั้ง เขาเชื่อว่าทุกคนสัมผัสได้ว่าเธอพูดจริง เขาเองก็สัมผัสได้ว่าฉันต้องการแบบนั้นจริงๆ 

"คุณเดียร์อาจจะกำลังงอนอยู่นะคะ คุณเดียร์ไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆหรอกค่ะ" 

"ใช่ มึงก็น่าจะรู้ว่าดี ว่าเดียร์มันพูดเพราะอารมณ์ มันไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ"

"ใช่ กูรู้ดี ว่ามันใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผลตลอด!" 

พวกเขาใช้คำว่ามันจนชินปาก เรียกกันมาแบบนี้ตั้งแต่สมัยเรียน จะให้เปลี่ยนมาพูดหวานๆก็ไม่ใช่สไตล์ 

"งั้นข้าวขอตัวกลับก่อนนะคะ ดึกมากแล้วเดี๋ยวยายเป็นห่วง"

"เดี๋ยวไปส่ง " 

ดีแลนลากแขนเด็กสาวออกจากห้องไปทันที เขารู้ว่าเธอจะปฏิเสธ เธอเป็นคนขี้เกรงใจและนึกถึงจิตใจของคนอื่นอยู่เสมอ  ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ ไม่เหมือนกับผู้หญิงอีกคนที่ใช้อารมณ์มาก่อนเหตุผลเสมอ

' หาเมียดีๆสักคนเถอะ เผื่อจะดึงให้ชีวิตจะดีขึ้นบ้าง' 

คำพูดพ่อกับแม่ปรากฏขึ้นมาในหัวทุกครั้งที่ทะเลาะกับเดียร์น่า