4 | ก็แค่หาผัวใหม่

 

# สายของวันต่อมา

เดียร์น่าตื่นขึ้นมาด้วยอาการแฮงค์สุดๆ สิ่งแรกที่มองหาคือร่างสูงที่คุ้นเคย แต่กลับพบแค่ความว่างเปล่า  

'ไม่มาสินะ! ' พอเห็นว่าอีกฝ่ายเลือกที่จะไม่มาง้อ เขาเลือกที่จะทิ้งโอกาสตลอดทั้งคืนไป สติของเธอก็กลับมาในทันที เธอควรจะรักตัวเองได้แล้ว ผู้ชายที่บอกว่ารักเธอที่สุดไม่มีอยู่จริง 

พอตั้งสติได้ก็เข้าไปอาบน้ำแล้วเก็บเสื้อผ้าและของใช้ทั้งหมดใส่กระเป๋า ไม่ลังเลที่จะออกมาจากคอนโดที่เคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เรียนจบ พอถึงจุดที่เด็ดขาดน้ำตาก็ไม่มีสักหยด 

'หมดโอกาสของมึงแล้วดีล ถ้าคิดว่ายัยเด็กนั่นคือคนที่ใช่ ก็ไปสมสู่กันซะ'

ร่างสวยสวมแว่นแบรนด์เนมเดินออกมาจากคอนคอนโดด้วยท่าทางสุดมั่น เธอไม่สนสายตาของคนที่มองดูอยู่แม้แต่น้อย เธอจะต้องสตรองไม่ให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอ โดยเฉพาะอิเด็กแอ๊บแบ้วนั่น 

กระเป๋าที่เต็มไปด้วยของใช้ถูกแม่บ้านจัดเก็บให้เป็นระเบียบ ส่วนเจ้าของห้องก็แต่งตัวสวยๆออกไปหาไรกิน ดื่มต่อกันมาหลายวันละ รู้สึกว่าหน้าโทรม ต้องไปทำสวยก่อนเข้าร้านเย็นนี้

..

# เวลา 20:45

พนักงานในร้านต่างซุบซิบกันสนุกปาก ไม่มีใครเชื่อว่าเดียร์น่าจะเลิกกับดีแลนจริงๆ เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง แต่ที่น่าแปลกใจคือ ข้าวหอมเด็กใหม่ยังไม่ถูกไล่ออก ยังคงยืนทำงานหน้าตาเฉย 

" ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเด็กหน้าตาใสซื่อแบบนั้นจะกล้าเล่นชู้กับคุณดีน" 

"ใช่ ใครก็รู้ว่าคุณเดียร์หึงโหดแค่ไหน คนก่อนโดนตบหน้าแหกไปเย็บตั้งหลายเข็ม" 

ทุกคนพูดของพนักงานที่พูดกันอยู่ในหูของข้าหอมตลอด เธอได้ยินชัดทุกคำ  แต่เธอเลือกที่จะปล่อยผ่านทุกคำพูด จนกระทั่งได้ยินประโยคแทงใจดำ

"เดี๋ยวคุณดีนก็ไปง้อคุณเดียร์ คุณเดียร์ทั้งสวยทั้งแซ่บแถมยังเก่งอีก ตรงสเปคคุณดีนทุกอย่าง ไม่เลิกกันง่ายไปหรอก"

"ใช่ๆ เหมาะสมกันมาก คบกันตั้งแต่มอต้นด้วย แต่งงานกันชัวร์"

ปึก! 

เสียงเก้าอี้กระแทกโต๊ะทำให้พนักงานสองคนหยุดเม้าท์มอยแล้วหันไปมองตามเสียง ที่พสกหล่อนสะดุ้งตกใจเพราะคิดว่าเป็นเจ้านาย แต่เห็นว่าเป็นเด็กใหม่หัวสูงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นร้ายกาจทันที 

"พูดถึงเจ้านายแบบนี้ ไม่ดีเลยนะคะ" 

ข้าวหอมบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพและท่าทางใสซื่อ แต่ผู้หญิงด้วยกันดูออกว่าสิ่งที่แสดงออกมามันปลอม 

" ตัวเองก็ไม่ได้ดีหรอกจ๊ะ รู้ว่าผู้ชายมีแฟนอยู่แล้ว ยังเอาตัวไปใกล้ล่อเสืออีก อยากโดนกินฟรีเหรอจ๊ะ"

" อย่าคิดว่าคนอื่นดูไม่ออกนะจ๊ะ ผู้หญิงดีๆที่ไหน โทรเรียกผู้ชายมาปรึกษาในห้องส่วนตัวแบบนั้น "

ข้าวหอมกำหมัดแน่นเมื่อโดนเพื่อนร่วมตอกหน้าอย่างแรง เธอไม่ตอบโต้แต่เลือกที่จะจดจำความแค้นนี้เอาไว้ 

"พี่สองคนเข้าใจผิดแล้วค่ะ ข้าวก็แค่ช่วยงานคุณดีน เห็นว่าคุณเดียร์เอาแต่เมาไม่ค่อยทำงาน"

"เลิกฝันมโนเถอะจ๊ะหนู ตัวจริงเขามาโน่นแล้ว" 

"คุณเดียร์มาจริงๆ สงสัยจะคืนดีกันแล้วแน่ๆ !" 

พนักงานต่าฃมองไปยังเจ้านายสาวที่เดินเข้ามา แล้วหันกลับมามองเด็กใหม่หัวสูงหวังจับเจ้านายด้วยสายตาเหยียดหยาม ตัวปลอมอย่างหลอนโดนคุณเดียร์ไล่ออกแน่!

ข้าวหอมทำหน้าเศร้าแล้วรีบเข้าไปหาเดียร์น่า ตั้งใจจะอธิบายเรื่องเมื่อวาน ตั้งใจแสดงความบริสุทธิ์ใจ 

"คุณเดียร์คะ คือว่าเรื่องเมื่อวาน ..."  

ปึก!!

นอกจากเดียร์น่าจะไม่รับฟังแล้วยังเดินชนไหล่ของข้าวหอมอย่างแรง แล้วเดินไปห้องทำงานอย่างสวยเริ่ด เธอไม่ได้สนใจและอาละวาดอย่างที่ควรจะเป็น  พนักงานทุกคนต่างยิ้มออกมาอย่างพอใจที่ข้าวหอมไม่ได้อยู่ในสายตาของเจ้านายสาว แต่ก็แอบเสียดายที่ไม่ได้ดูฉากจิกหัวตบเหมือนละคนหลังข่าว 

..

เดียร์น่าเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานอย่างหงุดหงิด ตั้งใจจะไม่อารมณ์เสียแล้วนะ แต่เห็นหน้ายัยเด็กนั่นแล้วสติแตกตลอด  ขณะที่อีกคนกำลังหงุดหงิด กลับต้องมาเห็นเพื่อนสองคนกำลังนัวเนียกัน 

“มาเอากันทำไมตรงนี้”

เดียร์น่าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ตื่นเต้นหรือตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า จะบอกว่าเห็นจนชินแล้วก็ได้นะ สองคนนี้ชอบแกล้งกันตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว 

“มาทำไมตอนนี้วะ กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย”

โรมันต์ทำหน้าเซ็ง ก่อนจะลุกจากตัวเสียงหวานแล้วรีบรูดซิปกางเกงขึ้น ส่วนเสียงหวานก็ลุกขึ้นแล้วดึงเสื้อเกาะอกขึ้นมาปิดเต้าจัดแต่งชุดให้เรียบร้อยก่อนจะลุกไปจัดการบัญชีต่อ

“นึกว่ามึงจะไม่มาซะแล้ว”  

ปกติทะเลาะกันทีไร เดียร์น่าก็จะนอนอยู่ที่ห้องไม่ทำงานทำการไม่กินข้าว ประชดชีวิตรอให้ดีแลนไปง้อ ครั้งนี้ทำเอาเพื่อนแปลกใจไม่ใช่น้อย 

“นอนทั้งวัน เซ็งอะ!! เลยออกมาหาผัวใหม่ไปนอนกอดดีกว่า”

เดียร์น่าพูดออกมาตามสไตล์สาวมั่น เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะนอนร้องไห้ฟูมฟายไร้สาระอีกแล้ว 

“พูดดีไป เดี๋ยวผัวตัวจริงมาได้ยิน ก็ได้เดินขาถ่างงอีกหรอก”

เสียงหวานพูดเตือนสติพื่อนรัก ตามที่เคยเห็นมาก็เป็นแบบนี้ทุกที ไม่ว่าจะโกรธกันยังไง เจอมาหนักหนาแค่ไหน พอผัวมาง้อหน่อย เดียร์น่าก็ใจอ่อน ยอมคืนดีทุกที

“ฝันไปเถอะ ผัวเลวๆ แบบนั้น อย่าฝันว่าจะได้เอากูอีก แม้แต่ขาอ่อนกูก็ไม่เห็นหรอก”

“กูได้ยินมาจนกูนับครั้งไม่ได้แล้ว พอมันมาง้อหน่อย ก็ยอมใจอ่อน นอนถ่างขารอมันเหมือนเดิม”

“รู้ดียังกับนอนใต้เตียงกูเลยนะ”

“แล้วมันโทรไปง้อมึงหรือยัง”

เดียร์น่าที่มั่นใจเงียบไปในทันที  ประโยคที่ได้ยินแทงใจจนจุกแน่นขึ้นมา ดีแลนไม่โทรไม่มาหาเธออย่างที่ควรจะเป็น  แต่ช่างเถอะ! เดียร์น่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆเรียกสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน 

“กูเปลี่ยนเบอร์ใหม่นะ แต่กูไม่ให้พวกมึงหรอก เดี๋ยวพวกมึงจะเผลอเอาไปให้คนอื่น” 

“เออๆ ถ้ามีธุระอะไร กูจะเขียนจดหมายไปละกัน” เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงประชด

“แหม่.. ถ้าใจกล้าเหมือนที่กล้าประชดกูเนี่ย ป่านนี้คงจะมีผัวเป็นสิบแล้วมั้ง ไม่รูตันมาจนถึงทุกวันนี้หรอก”

เดียร์น่าแซวเพื่อนรักกลับบ้าง อายุยี่สิบหกแล้วยังบริสุทธิ์อยู่เลย ทั้งๆ เสียงหวานก็ไม่ใช่คนขี้แหล่ คนมาจีบก็เยอะแยะ โดยเฉพาะโรมันต์ที่อ่อยเสียงหวานทุกวัน แต่ก็ไม่เคยสำเร็จสักที พอจะเข้าด้ายเข้าเข็มก็เกิดกลัวขึ้นมาแล้วเปลี่ยนใจทุกที

“มีกูคนเดียวก็พอแล้วมั้ง ถึงจะมีเป็นสิบก็ไม่มีใครหล่อ รวย ใหญ่ ยาว ลีลาเด็ดเท่ากูหรอก” โรมันต์พูดออกมาอย่างมั่นใจในความเพอร์เฟคของตัวเอง

“ถ้าดีขนาดนั้น สนใจมาเป็นผัวกูป่ะ”

เดียร์น่าพูดขึ้นพร้อมยกขาไขว่ห้างด้วยท่าทางยั่วยวน

“มันก็น่าสนนะ แต่กูไม่อยากกินตีนไอ้ดีน”

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นมาอ่อยแบบนี้ คนอย่างโรมันต์ไม่ปล่อยให้พลาดแน่ เว้นแต่เดียร์น่าเมียดีแลนไว้คนนึง เพราะใครๆ ก็รู้ว่าดีแลนหวงเมียแค่ไหน แม้แต่กับเพื่อนก็โดนต่อยมาแล้ว แต่ก็น่าแปลกใจมาก ที่หนีเล่นไม่ไปง้อเมียเหมือนที่ผ่านมา 

“กูเลิกกันมันแล้ว กูจะเอาใครก็ไม่เกี่ยวกับมัน” เดียร์น่าพูดขึ้นพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้

“แล้วมึงจะไปไหนอีก พึ่งมาถึงเอง?”

“ไปอ่อยผู้ชายข้างล่าง ไปด้วยกันป่ะ”

“ไปดิ รอกูทำบัญชีเสร็จก่อนนะ”

เสียงหวานแกล้งทำท่าทางตื่นเต้นขึ้นมาทันที จนทำให้คนบางนึกหมั่นไส้ เวลาพูดถึงผู้ชายอื่นเสียงอ่อนเสียงหวาน แต่เวลาพูดกับเขา ยังกับจะฆ่าจะแกงกัน

“หยุดเลย นั่งทำบัญชีไป ถ้ามึงอยากโดน เดี๋ยวกูจัดให้มึงเอง” โรมันต์พูดออกไปพร้อมสายตาดุดัน กูเฝ้าทะนุถนอมของกูมาตั้งแต่มอต้น ใครจะไปยอมให้คนอื่นพรากความบริสุทธิ์เธอไปวะ!

“หวงเพื่อนเกินหน้าเกินตาไปละ” เดียร์น่าได้แต่ส่ายหน้าให้กับความขี้หวงของผู้ชายกลุ่มนี้ แสดงออกว่าหวงแต่ก็ยังควงผู้หญิงคนอื่น สารเลวดีจริงๆ 

“แน่นอน ว่าที่เมียกูหนิ”

“ถ้างั้นกูไปคนเดียวก็ได้ เชิญพวกมึงเอากันตามสบาย”

ร่างสวยในชุดเซ็กซี่ยั่วยวนใจกำลังจะเดินออกมาจากห้อง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตัดการตัวปัญหา 

"ไล่เด็กนั่นออกด้วย มีปัญญาอะไรกูรับผิดชอบเอง" 

" กูสองคนรับผิดชอบด้วย"

โรมันต์บอกอย่างหนักแน่น และไม่พูดต่อให้มากความ พูดแค่นั้นเพื่อนก็รู้แล้วทุกคนอยู่ข้างใคร พวกเขาเลือกที่จะเยียวยาหัวใจของเดียร์น่า และเชื่อว่าไม่มีใครรักดีแลนเท่ากันเดียร์น่าอีกแล้ว เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างให้ดีขึ้นเอง 

แต่ตอนนี้ต้องจัดการตัวปัญหาหน้าใสซื่ออกไปก่อน !