3| ไม่ง้อ

 

ไม่มาง้อสินะ!  

คนที่บอกเลิกเองกับปากยังคงนั่งดื่มรอที่เคาน์เตอร์บาร์ตั้งนานสองนาน เธอควบคุมอารมณ์นั่งรอให้อีกฝ่ายมาง้อ แต่ดื่มจนเมาก็ยังไม่มีใครตามออกมา คำตอบชัดเจนว่าเธอไม่ได้สำคัญกับเขาอีกต่อไป เด็กคนนั้นกำลังเข้ามาแทนที่เธอ 

ไหนบอกว่าไม่มีอะไร? แล้วทำไมยังไม่เลิกยุ่งกับมันอีก ครั้งที่แล้วก็ยังบอกว่าไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น ทำไมตอนนี้ถึงชอบได้ เดียร์น่าไก้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง เธอทำอะไรผิด เขาถึงไม่ง้อเธอเหมือนที่ผ่านมา 

ให้โอกาสง้อแล้วนะ !

พรึ่บ!  

หลังจากยกแก้วสุดท้ายหมด เดียร์น่าก็ลุกจากเก้าอี้ เสียงหวานที่เห็นเพื่อนลุกขึ้นก็รีบลุกตาม ถ้ามีเรื่องกันจะได้เข้าไปห้ามทัน  ใครก็รู้ถึงความร้ายกาจของเดียร์น่า

"แล้วนั่น! มึงจะไปไหน!"

“กลับสิ จะให้กูอยู่ดูพวกมันเอากันเหรอ” 

เดียร์น่าพูดออกมาด้วยท่าทางปกติ เธอเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปที่รถ ปกติก็ใช้ชีวิตคนเดียวอยู่แล้วหนิ หลายเดือนแล้วที่แฟนละเลยเธอ เขาให้ความสนใจกับงาน กับเรื่องอื่นๆ เธอคือสิ่งสุกท้ายที่เขานึกถึง เธอพยายามที่เข้าใจว่าเขางานยุ่ง แต่พอเขาว่าง เขากลับเลือกใช้เวลากับผู้หญิงอีกคน

“มึงโอเครจริงเหรอ ถ้าไม่โอเคร ให้พวกกูดื่มเป็นเพื่อนก็ได้นะ”

เสียงหวานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เดียร์น่าจับได้ว่าดีแลนแอบไปเอาคนอื่น แต่ครั้งนี้คงจะเจ็บปวดมากกว่าที่ผ่านมา ถ้าไม่สุดจริงๆคงไม่บอกเด็ดขาดแบบนั้น 

" ไปดื่มที่คอนโดกูไหม" โรมันต์ตามมาพอดี เขาไม่อยากให้เพื่อนกลับไปอยู่คนเดียว

“พอแล้ว แค่นี้กูยังเมาไม่พอเหรอ พวกมึงไม่ต้องเป็นห่วงกูหรอก กูเจ็บมาเยอะ พวกมึงก็รู้หนิ กูกลับไปนอนก่อน ง่วงจะแย่แล้ว”

ถึงปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่แววตาและน้ำเสียงที่สั่นเครือ ทำให้เพื่อนรักทั้งสองคนอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

“มึงไม่ต้องเข้มต่อหน้าพวกกูก็ได้ ถ้ามึงอึดอัด ก็ระบายออกมา พวกกูพร้อมจะฟัง”

โรมันต์เดินไปดึงร่างบางเข้ามากอดปลอบเพื่อนรัก เสียงหวานก็เดินเข้าไปกอดเช่นกัน ตอนนี้จะพูดอะไรไปก็คงไม่สำคัญเท่ากำลังใจ ปัญหาของเพื่อน

“พวกกูรักมึงนะ มึงจะตัดสินใจยังไง กูก็อยู่ข้างมึง”

เพื่อนยังไงก็อยู่ข้างเพื่อนเสมอ ไม่ว่าจะตัดสินให้ยังไงความเป็นเพื่อนก็ยังคงอยู่ และเชื่อว่าดีแลนก็ไม่น่าจะโง่เลือกคนอื่น 

“ขอบใจพวกมึงนะ แต่กูไม่เป็นอะไรจริงๆ กูเหนื่อยกับมันมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่กูจะเลิกตามมัน แล้วกลับมารักตัวเองสักที”

เดียร์น่าถอนหายใจด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ตอนนี้เธอเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยทั้งกาย ทั้งใจ มันเหนื่อยไปหมด อยากจะพักร่างกายบ้าง พูดจบก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที เมาแค่ไหนก็ขับรถได้ ถึงห้องแล้วค่อยเมาต่อ ชีวิตสาวปาร์ตี้รักสนุกก็มีแค่นี้แหละ บางทีการอยู่คนเดียวอาจจะเหมาะกับเธอก็ได้

“เอ้อ.. สงสารอิเดียร์จังเลย”

เสียงหวานพูดออกไปพร้อมมองตามรถของเดียร์น่าที่ขับเคลื่อนออกไป ก็อย่างที่บอกไปว่าเธอรู้นิสัยเพื่อนของเธอดี เดียร์น่าเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก ถ้ามีอะไรเพื่อนจะติดต่อมาเอง ตามไปตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไร เผื่อดีแลนมันตามไปง้อด้วยแหละ ไม่อยากจะไปเป็นก้างขวางคอใคร 

“มันคงชินแล้วจริงๆ นั่นแหละ รอบที่เท่าไหร่แล้วที่มันเจอแบบนี้”

ดรมันต์พูดออกมาพร้อมกับยกแขนขึ้นโอบคอเสียงหวานใช้จังหวะชุลมุนลวนลามเพื่อนสนิทแบบเนียนๆ 

“มันก็จริง คงจะมีแต่กูล่ะมั้งที่ไม่เคยชินเลย เห็นสองคนนี้มีปัญหากันทีไร อึดอัดใจไปด้วยทุกครั้งเลย”

“เค้าก็อึดอัดเหมือนกันอะเตง”

คำพูดและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคนข้างๆ ทำเอาหญิงสาวหันขวับไปมองหน้าไอ้คนหื่นทันที  

"เตงมองหน้าเค้าทำไม่เหรอครับ เดี๋ยวก็จับกระแทกซะหรอก"  

หน้าหล่อแต่คำพูดหมาไม่แดกสุดๆ จะว่าไปกลุ่มของเธอก็ไม่มีใครพูดเพราะหรอกนะ ทุกคนสนิทกันมากจนพูดภาษาพ่อขุนรามกัน เมื่อไหร่ที่พูดเพราะ ให้รู้ได้เลยว่าผิดปกติ  เหมือนกับคนตัวสูงที่เข้ามาสวมกอดเสียงหวานในตอนนี้ 

"เกี่ยวไรอะ อยู่ดีๆ มาหื่นทำไมก่อน?" 

เสียงหวานได้แต่ทำหน้าปลง และดันร่างสูงออกห่าง ตอนนี้ยังมีพนักงานอยู่ในร้าน เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ลับๆของเธอกับไอ้คนหื่นแพร่กระจายไปให้ใครรู้ แค่คู่ของเดียร์น่ากลับดีแลนก็ปวดหัวมากพอแล้ว เธอจะไม่ให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเพื่อนเกินเลยไปมากกว่านี้ สัมผัสกันแค่ภายนอกตอบสนองกันบ้างบางเวลาก็พอ ห้ามผูกมัดหรือรู้สึกเกินเพื่อนเด็ดขาด 

"อัดอัดว่ะ" โรมันต์ขมวดคิ้วด้วยท่าทางอึดฮึดจริงๆ 

“ก็เพื่อนเราทั้งสองฝ่าย ไม่แปลกหรอกที่จะอึดอัด” เสียงหวานเองก็อึดอัดและเหนื่อยใจทุกครั้งที่เพื่อนมีปัญหากัน จะให้อยู่ข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็ไม่ได้ เพราะรักเพื่อนทั้งสองคน 

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น” คนหื่นรั้งร่างบางเข้าไปแนบชิดอีกครั้ง แล้วจับมือนุ่มไปสัมผัสกับบางอย่างที่ขยายพองคับกางเกง

“อึดอัดไอ้นี่ต่างหาก เมื่อไหร่มันจะได้เข้าไปในตัวมึงสักทีสักทีวะ รอนานแล้วนะเว้ย”

โรมันต์ขยับมือนำทางให้เสียงหวานสัมผัสตัวตนที่ปวดหนึบ มันตื่นตัวทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิดเธอ แต่เธอแม่งใจดำไม่เคยสนองให้มันเลย ให้แค่ปากกับมือจะไปพออะไร เขาต้องการมากกว่านั้น

“ไม่ต้องมาหื่น มึงไม่เห็นสภาพสองคนนั้นหรือไง หรือมึงอยากเสียเพื่อนดีๆ อย่างกู”

“กูไม่เคยอยากเป็นเพื่อนกับมึง แต่กูอยากเป็นผัวมึง เมื่อไหร่จะใจอ่อนสักทีวะ จะเก็บซิงไว้ให้ไอ้เหี้ยที่ไหน” พอพูดถึงเรื่องผู้ชายก็กลายเป็นไบโพล่าและหยุดหงิดขึ้นมาทันที  

“กูไม่อยากได้เพื่อนเป็นผัว แล้วก็เลิกพูดถึงความบริสุทธิ์ของกู เพราะกูจะเก็บไว้ให้เจ้าบ่าวกูเท่านั้น”

เสียงหวานปัดแขนเกร่งออกจากไหล่ แล้วเดินไปที่รถของเธอทันที นี่ก็ดึกมากแล้ว ง่วงนอนชะมัด

“มึงขึ้นมาทำไม” เสียงหวานหันไปมองโรมันต์ด้วยสายตาสงสัย

“กูไม่อยากนอนคนเดียว ขอไปนอนด้วยนะ” โรมันต์ดึงสายเบลล์มารัดแล้วปรับเบาะนอนสบาย

“นอนก็นอน ถ้าวุ่นวายกับร่างกายกู โดยถีบออกจากห้องแน่”

“รู้แล้วๆ”

โรมันต์ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ถ้าเกิดเขาทำอะไรเกินคำว่าเพื่อนอีก คราวนี้โดนตัดเพื่อนจริงๆ แน่