14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 5

หลังจัดงานแถลงข่าวไปเมื่อวาน ผู้คนทั้งวงการต่างหลั่งไหลมาแสดงความเสียใจกับเธอ ทุกคนเวทนาที่หญิงสาวอายุเพียงแค่นี้ต้องประสบพบเจอชะตากรรมไม่คาดฝัน หลายคนในนั้นเชื่อว่ามันเป็นความสำเร็จที่ต้องคำสาป โดยเฉพาะในโซเชียลมีเดีย ต่างพากันวิพากวิจารณ์กันไปต่างๆ นาๆ เช่นว่าเธออุตริไปทำสัญญากับซาตาน

          “พูดกันไปทั่ว หนักสุดพากันบอกว่าเธอประสบความสำเร็จตามที่หวังแล้วจึงต้องสังเวยชีวิตให้กับปีศาจ เหมือนข่าวลือของพวกคนดังมากพรสวรรค์ในต่างประเทศที่ต้องจบชีวิตโดยไร้เหตุผล” มนต์ชนกกลอกตาใส่หน้าจอก่อนวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงดาราสาว

          แต่คนที่นอนอยู่กลับไม่ได้ครุ่นคิดกังวลถึงเรื่องนั้น เธอค่อยๆ เลื่อนอ่านข่าวตัวเองไปทีละหน้า แต่ก็เกิดสะดุดตากับเนื้อหาในหน้าเพจหนึ่ง

          ‘ระหว่างที่นางเอกดังป่วย เพื่อนสาวคนสนิทก็ถูกตั้งข้อหาฉ้อโกงทรัพย์ ริต้า วริตาถูกแจ้งจับเป็นคดีความใหญ่โตจากบรรดาไฮโซและเพื่อนร่วมวงการหลายคนที่ถูกเธอตุ๋นเสียเปื่อย สูญเงินมูลค่ารวมกว่าห้าร้อยล้านบาท เจ้าทุกข์รายหนึ่งไหวตัวทันรีบแจ้งเจ้าหน้าที่ดำเนินการเข้าจับกุมก่อนริต้าจะขึ้นเครื่องหนีออกนอกประเทศ... ล่าสุดเจ้าตัวยอมรับสารภาพทุกข้อกล่าวหาแล้ว โดยเงินที่โกงมาก้อนล่าสุดได้นำไปใช้หนี้ของตัวเองจนหมด’

“เฮ้ย แย่แล้วน้ำ ให้ตายเถอะนี่มันเวรกรรมอะไรของฉันกันเนี่ย ริต้าโกงเงินฉันไปหมดตัวเลย เพิ่งโอนผ่านตัวแทนไปเมื่อวานนี้เอง โอ๊ย อยากจะบ้า” ณรันดาผุดลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงเข้ากับหัวเตียง เธอรู้สึกเสียดายเงินจำนวนนั้นไม่น้อย ทั้งโกรธและเซ็งจนต้องใช้สองมือกุมขมับ

มนต์ชนกเห็นอย่างนั้นก็รีบต่อสายเพื่อเช็คข่าวทันที จนในที่สุดก็ได้ความว่าข่าวนี้เป็นเรื่องจริง เธอจึงนั่งลงโอบไหล่เพื่อนแล้วปลอบใจ

“ไม่รู้จะพูดอะไรเลยเดียร์ แต่รู้ใช่ไหมว่าถึงเธอจะยากจน จนไม่มีข้าวกิน ฉันก็ยังจะอยู่ตรงนี้” มนต์ชนกตบบ่าบอบบาง และคนฟังก็พยักหน้า

“ถึงยังมีเงินเก็บร้อยล้านนั่นอยู่ พูดก็พูดเถอะ ตอนนี้ฉันไม่นึกอยากได้อะไรเลยนอกจากอยากได้ชีวิตคืน” ณรันดาถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย ก่อนหน้านี้เธอแอบนอนร้องไห้มาตลอดคืน คิดเสียดายชีวิตที่ผ่านมา

“ว่าแต่ฉันมีงานเหลือสักงานสองงานไหมน้ำ จะได้ใช้ค่าจ้างเป็นทุนรอนเลี้ยงดูชีวิตที่เหลืออยู่ของตัวเอง” ดวงตากลมโตสีอำพันช้อนขึ้นมองคนนั่งข้างๆ อย่างมีความหวัง ซึ่งมนต์ชนกก็พยักหน้าแต่แววตาดูไม่สบายใจนัก

“ก็พอจะมีนะเดียร์ แต่มันจะเป็นการพูดคุยเปิดอกก่อนวาระสุดท้ายของเธอ เหมือนเป็นการสั่งเสียแฟนๆ เขานัดคิวไว้ช่วงปลายเดือน ฉันยังไม่ตอบตกลง ส่วนรายอื่นขอถอนตัวไปหมดแล้ว” เป็นการคุยเรื่องงานที่ยากลำบากที่สุด แต่คนป่วยก็พยายามช่วยให้สถานการณ์ผ่อนคลาย

“ตั้งใจจะรอให้ฉันใกล้ตายนอนพะงาบๆ ก่อนสินะ งั้นพับโครงการไปก่อนเลย แค่สั่งเสียแฟนๆ ฉันบอกผ่านทางไอจีก็ได้ ถ้าเป็นแบบนี้เราคงต้องขายทรัพย์สินที่มีอยู่เพื่อปะทังชีวิตไปก่อน” ณรันดามองไกลไปถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ เมื่อเธอต้องปลดระวางตัวเอง อย่างน้อยการได้ลาจอในช่วงที่ชื่อเสียงกำลังหอมหวานที่สุดก็ทำให้เป็นที่น่าจดจำ

แต่กระนั้นความเลวร้ายต่างๆ ก็ยังไม่หมดสิ้น

“เธอมีแต่เงินสดและเงินหมุนเวียน เธอไม่มีทรัพย์สินอะไรเลยเดียร์ ห้าปีที่ผ่านมาเธอทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาไปสนใจอย่างอื่น ตอนนี้เธอหวังได้แค่พินัยกรรมของท่านหัสดินทร์ที่จะเปิดก็ต่อเมื่อคุณอธิปแต่งงานไปแล้วเท่านั้น แต่เขาก็จะแต่งช่วงปลายเดือนเหมือนกัน ถึงตอนนั้นเธอคงไม่อยู่แล้ว” มนต์ชนกเล่าเสียงเบา

“เริ่ด แต่งงานวันฉันตายพอดี อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้ แล้วนี่ฉันจะทำยังไง” ว่าแล้วอาการปวดหัวของหญิงสาวก็มาเยือนอีกเป็นระลอก เธอเหนื่อยใจจนต้องนอนเอนกายลงใหม่ ผู้จัดการสาวจึงใช้โอกาสนี้ลองกล่อมคนหัวแข็งดู

“ไม่คิดจะกลับไปพักฟื้นที่ไร่หัสดินทร์เหรอ ฉันเชื่อว่าทุกคนที่นั่นยินดีต้อนรับเธอนะ อย่างน้อยที่นั่นก็เคยเป็นบ้าน”

แต่คนฟังกลับขมวดคิ้ว “ทุกคนยินดีต้อนรับฉันยกเว้นเจ้าของไร่น่ะสิ เธอก็รู้ว่าคุณใหญ่โกรธเกลียดคั่งแค้นฉันแค่ไหน เจอกันคราวก่อนเขาแทบอยากแหกอกฉันรู้ไหม”

“แต่ก็ไม่ได้แหกนี่ แค่จูบ” มนต์ชนกแสร้งยั่ว ทำให้เพื่อนสาวถึงกับหน้าแดง ณรันดาชักวางสีหน้าไม่ถูก

แน่ล่ะ รสจูบในวันนั้นก็ไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังเสียทีเดียว มันเหมือนยังมีสายใยบางอย่างซ่อนอยู่ แต่ควรเหรอที่เธอจะไปเพ้อฝัน เขากำลังจะแต่งงานในไม่ช้า

“ยังไงก็กลับไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ที่นั่นเถอะ ฉันเองก็พอมีเงินเก็บ สามารถเลี้ยงดูเธอเดือนนึงได้สบายๆ จะไปอยู่เมืองนอกก็ได้นะ แต่ฉันคิดว่าที่ที่จะทำให้เธอมีความสุขที่สุด น่าจะเป็นไร่หัสดินทร์”

ฟังแล้วณรันดาก็ทำหน้าเศร้า

“ถึงฉันอยากกลับไปเขาก็ไม่ยินดีต้อนรับหรอก อย่าลืมนะว่าคุณใหญ่กำลังจะแต่งงาน ที่สำคัญก่อนฉันเป็นลมเมื่อวาน เขายังไล่ฉันไปให้พ้นหน้าเขาอยู่เลย”

มนต์ชนกจึงส่ายหน้าก่อนรวบมือทั้งสองข้างของเพื่อนมากุมไว้ “นี่เดียร์ เอาแค่ว่าเธออยากกลับไปไหมเท่านั้นพอ เรื่องอื่นให้เป็นหน้าที่ฉันคิดเอง” หญิงสาวทอดเสียงอ่อนลงขณะถาม ดวงตาดำจับจ้องนัยน์ตากลมโตคู่สวยของเพื่อนสนิทอย่างต้องการคำตอบที่ออกมาจากความต้องการแท้จริง

ณรันดาจึงชั่งใจอยู่ครู่ก่อนก้มลงมองมือตัวเอง สักพักเธอก็ค่อยพยักหน้ายอมรับช้าๆ

“ใช่ ฉันอยากกลับไปที่นั่นน้ำ แต่ฉันกลัวทุกคนจะยังไม่ยกโทษให้ฉัน วันนั้นฉันทำทั้งไร่ปั่นป่วน ฉันทำให้ทุกคนที่รักฉันต้องเสียใจ” พูดจบหยาดน้ำตาก็ร่วงพรูลงมา ณรันดาร้องไห้มากกว่าเมื่อตอนที่รู้ว่าตัวเองจะต้องตายเสียอีก เธอรู้สึกผิดกับคนที่ไร่หัสดินทร์จริงๆ

นึกย้อนกลับไปวันนั้น งานแต่งงานของเธอถูกจัดขึ้นอย่างงดงามและอบอุ่น บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีหวาน โดยมีฉากหลังเป็นทิวทัศน์ของท้องทุ่งหญ้า ทะเลสาบและโรงนาที่สร้างขึ้นตามแบบตะวันตก บรรดาคนเก่าแก่และคนงานภายในไร่ต่างตั้งอกตั้งใจตกแต่งสถานที่กันอย่างสุดฝีมือ ทั้งอาหารเลิศรสและเค้กเก้าชั้นถูกวางตั้งไว้รับรองแขกเหรื่ออย่างละลานตา

เธอยังจดจำความงดงามของมันได้ทุกอย่างก่อนหันหลังจากมา และที่สำคัญในวันนั้น

อธิป อัศวกุล ลูกชายเพียงคนเดียวของท่านหัสดินทร์ นักธุรกิจใหญ่และราชาที่ดินเมืองไทย เขาคือเจ้าบ่าวที่หล่อเหลาที่สุด แม้ภายนอกจะดูเป็นคนพูดน้อยมาดนิ่ง แต่กลับมีแววตาลุ่มลึกเปี่ยมเสน่ห์อันร้อนแรง เพียงแค่ปรายตามองมา ณรันดาก็สั่นไปทั้งหัวใจ ใบหน้าเธอร้อนผ่าว อดนึกถึงรสรักของเขาที่แสนเร่าร้อนจนแทบหลอมละลายหัวใจไม่ได้ ยิ่งคิดหญิงสาวก็ยิ่งเสียดายวันเวลาที่ผ่านมา

......