14 วัน ขอรักฉันคืน : บทที่ 3 

“ฉันขอมาร์ตินี่ของฉันคืน” อดีตเด็กดื้อจอมเอาแต่ใจตั้งใจจะเอื้อมมือไปแย่งแก้วใบสวยมาจากมือของชายหนุ่ม แต่อธิปไม่ยอมปล่อย เขาจ้องตอบเธอด้วยสายตาเยียบเย็น

“ปวดหัวอยู่ไม่ใช่หรือไง ถ้าไม่ห่วงตัวเองก็สั่งเอาใหม่สิ” เขายังคงยึดมันไว้ แต่ณรันดาก็ยังไม่ยอม ห้าปีก่อนถึงเขาจะเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของท่านหัสดินทร์ เพื่อนรุ่นพี่ของแม่ที่รับเธอมาอุปการะตั้งแต่ตอนแปดขวบ แต่อธิปก็ไม่เคยขัดใจเธอ เธอเติบโตขึ้นในอาณาจักรผืนดินกว้างใหญ่ไพศาลของที่นั่นด้วยความรักความทะนุถนอมจากทุกคน

“ก็นี่มันแก้วของฉันนี่ ฉันจะเอาแก้วนี้ ฉันจะเอาของของฉันคืน”

“มันไม่ใช่ของของคุณ” อธิปเค้นเสียงลอดไรฟัน “และถ้าคุณเอาไปดื่มต่อก็เท่ากับคุณจูบผมทางอ้อม คุณอยากจูบผมงั้นเหรอ จูบผู้ชายที่ไม่ใช่ของของคุณ ผู้ชายที่ไม่ได้เป็นของคุณแล้ว ถึงได้ทู่ซี้แบบนี้” ท้ายประโยคเขายั่วยิ้ม อดฟิวส์ขาดใส่ยายตัวแสบไม่ได้ ความโกรธความไม่พอใจแต่ครั้งก่อนไม่รู้ไหลบ่ามาจากไหนจนท่วมท้นหัวใจ

ห้าปีก่อนยายเด็กคนนี้ทำเอาเขาแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เธอกับเด็กสาวจากไร่ข้างๆ รวมหัวกันหนีออกจากบ้านก่อนงานแต่งงานจะเริ่มเพียงสองชั่วโมง นับจากนั้นเขาก็สาปส่ง ไม่อยากร่วมสังฆกรรมกับณรันดาอีกเลยตลอดชีวิต แต่การหวนกลับมาพบกันอีกในวันนี้ ถือเป็นเรื่องสุดวิสัยจริงๆ

“อ้อ ฉันลืมคิดไป ถ้ากลัวฉันจะมาฟื้นฝอยเอาอะไรกับคุณอีกละก็ งั้นฟังเอาไว้นะ คุณสบายใจได้เลยว่าผู้หญิงอย่างฉันไม่มีวันเก็บของเก่าที่คายทิ้งแล้วขึ้นมากินใหม่หรอก เข้าใจใช่ไหมว่าของที่ทิ้งไปแล้ว เขาเรียกกันว่า ขยะ” นัยน์ตาสีอำพันจ้องตอบอย่างท้าทาย

เธอจ้องเขาเขม็ง ดวงหน้าทั้งสองห่างกันเพียงปลายจมูกกั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายเกรี้ยวกราดที่นั่งอยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นใคร เขาช่างต่างกันลิบลับกับคุณใหญ่ที่เธอเคยรู้จักเมื่อวันวาน และเช่นกัน อธิปเองก็คงโกรธจนมองไม่เห็นความรักที่เธอยังมีให้เขาอยู่เต็มหัวใจ

“กล้าดีจริงๆ ที่เปรียบผู้ชายอย่างฉันเป็นขยะ งั้นลองดูแล้วกันว่าขยะอย่างฉันจะทำให้เธอร้องครางได้ดังแค่ไหน” ไม่ว่าเปล่า ด้วยความเจ็บใจทำให้เขากระชากร่างบางมาปะทะอกก่อนบดจุมพิตลงมาอย่างไม่ปรานี

เรียวลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกค้นหาความหวาน นอกจากความดุดันโกรธเกรี้ยวที่ถาโถมลงมาแล้ว คล้ายกับมีกระแสของความโหยหาบางอย่างเจือปนมาด้วย

มือบางวางทาบลงบนแผงอกแกร่ง เธอเผลอตัวเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่เฝ้าถวิลหา แม้ว่ามันจะไม่นุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนก่อน แต่อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอรัก และรู้สึกผิดด้วยตลอดมา

จนเมื่อจูบของอธิปดูจะทวีความดูดดื่มและหวามหวานมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ณรันดาเองก็เริ่มส่งเสียงครางเพราะความปั่นป่วน มือไม้ของเธอเลื่อนไล้ขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ และอะไรๆ ก็ชักจะไปกันใหญ่ สติของชายหนุ่มจึงค่อยกลับมา เขาผลักเธอออกห่างอย่างรู้สึกรังเกียจ...

“พอกันทีณรันดา สมแล้วที่คุณเป็นนักแสดง คุณมันจอมยั่ว เราไม่ควรพบหน้ากันอีก ผมไม่อยากเกลียดคุณไปมากกว่านี้ รีบกลับบ้านไปซะ แล้วจำเอาไว้ว่าคุณยังเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมไม่อยากเห็นหน้าไปตลอดชีวิต”

ฟังดังนั้นน้ำตาของหญิงสาวก็ร่วงเผาะ เธอกัดปากตัวเองจนได้ลิ้มรสเลือด นัยน์ตากลมโตจับจ้องเขาอย่างเคืองขุ่น อธิปจึงเป็นฝ่ายผลุนผลันจากไปเสียเอง ต่างคนต่างรู้ดีว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเลย

เธอเจ็บยิ่งกว่าเดิม ส่วนเขาก็โกรธหนักขึ้นกว่าเก่า แต่ก่อนที่อธิปจะได้เดินจากไป ณรันดาก็เกิดเป็นลมหมดสติเสียก่อน ร่างบางโงนเงนแล้วร่วงลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง...

........

สายวันต่อมา หลังตื่นมาพบสายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางแถมยังมีสายอ็อกซิเจนเสียบจมูก ณรันดาก็เริ่มรู้สึกประหลาดใจกับอาการป่วยแบบปัจจุบันทันด่วนของตัวเอง และแน่นอนว่าด้วย สถานภาพของนางเอกสาวร้อยล้าน เธอไม่สามารถเจ็บป่วยหรือตายได้ในตอนนี้

“น้ำ รีบพาฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ฉันรับงานไว้” ดาราสาวที่เพิ่งงัวเงียตื่นขึ้นมารีบหันไปบอกคนแรกที่มองเห็น ฟ้องชัดว่าทุกลมหายใจเธอคิดถึงแต่เรื่องงาน ทว่าอีกฝ่ายกลับมีท่าทีลำบากใจ หนำซ้ำน้ำเสียงที่ตอบกลับมาซึ่งมักเฉียบขาดแข็งกระด้างกับเธอเสมอยังฟังอ่อนลงตั้งครึ่งค่อน

“ยังกลับตอนนี้ไม่ได้หรอกเดียร์ ฉันต้องอยู่ฟังหมอเพื่อเอาข้อมูลกลับไปแถลงข่าวที่บ้านก่อน” คนตอบพยายามก้มหน้าก้มตา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ณรันดาเลื่อนสายตาไปพบเข้ากับใครอีกคนพอดี

“คุณ คุณใหญ่ เอ้ย คุณอธิป คุณมาทำอะไรที่นี่” แต่เมื่อพิจารณาดูดีๆ ก็ปรากฏว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในชุดเดิม

          “ผมเป็นคนพาคุณมาโรงพยาบาลเอง ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่ยอมรักษาสุขภาพ ปล่อยให้อาการหนักขนาดนี้ได้ยังไง คุณนี่มันจริงๆ ให้ตายเถอะ” เจ้าของร่างสูงยืนกอดอกพร้อมกับนิ่วหน้า คนป่วยเลยได้แต่มองแบบงงๆ

          “ฉันก็ปกติดีนี่ แค่พักผ่อนน้อยไปหน่อยแค่นั้น” ณรันดาร่ายประโยคเดิม คราวนี้อธิปรู้สึกฉุนจริงๆ จนแทบไม่อยากมองหน้าเธอ เขาจึงได้ผลุนผลันออกไป แต่ก่อนออกนอกประตูยังไม่วายหันมากำชับมนต์ชนก

          “น้ำมนต์ ในฐานะที่คุณเป็นเพื่อนสนิทณรันดา คุณช่วยบอกคุณดาราดังคนนี้ทีซิว่าเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ และไม่เคยรักใครจริงแม้แต่ตัวเอง มันทำให้ตอนนี้เธอมีสภาพที่น่าสมเพชขนาดไหน” พูดจบอธิปก็ปิดประตูตามหลังโครมใหญ่จนคนบนเตียงสะดุ้ง

          อดไม่ได้ต้องหันไปทางเพื่อนสนิท “นั่นเขาเป็นอะไร เกลียดกันนักแล้วทำไมถึงไม่กลับไปตั้งแต่เมื่อคืน รอให้ฉันตื่นมาเจอตอนเช้าทำไม หรือตั้งใจจะรอสวดฉันให้ยับแบบเมื่อกี้”

          “นี่เดียร์ ใจเย็นก่อนนะ ฉันเชื่อว่าเขายังเป็นห่วงเธออยู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่รอจนเธอฟื้นถึงได้กลับไปแบบนี้หรอก... อีกอย่างอาการป่วยของเธอเป็นใครก็ต้องห่วง” เมื่อมาถึงตอนที่ยากที่สุดมนต์ชนกก็รู้สึกฝืดคอ

          คนฟังเลยยิ่งอึดอัด “สรุปหมอบอกว่าฉันเป็นอะไรน้ำ รีบพูดมาซะทีจะได้ไหม จะได้รีบหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่ว่ายังไงฉันก็พลาดงานเปิดกล้องซีรีส์ร่วมทุนสร้างระหว่างบีทีวีกับโปรดักชันเฮ้าส์จากฮ่องกงบ่ายนี้ไม่ได้”

          แต่เพื่อนสาวก็ยังปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ได้ คงอีกพักใหญ่เลยกว่าเธอจะได้ออกจากโรงพยาบาล”

          “ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น และอย่าต้องให้ฉันถามซ้ำ ฉันป่วยเป็นอะไร”

          เมื่อโดนตวาดมนต์ชนกก็ก้มหน้างุด ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก้าวออกไปบีบมือเพื่อนสนิท

          “ทำใจดีๆ ไว้นะเดียร์... หมอบอกว่าเธอเป็นลูคีเมีย” จบประโยคนั้นคนฟังก็นิ่งอึ้งไป

“ไม่จริง ฉันเพิ่งยี่สิบสี่” แต่เมื่อคนตรงข้ามน้ำตาไหลริน ณรันดาก็จำเป็นต้องมีสติ

“ชนิดไหน ระยะที่เท่าไร แล้วมีโอกาสรักษาหายไหม” ขณะที่ถามลำคอหญิงสาวก็เริ่มตีบตัน

          เธอไม่ได้มีอาการมึนงงอะไรเลยสักนิด เข้าใจดีทีเดียวว่าคนเป็นโรคนี้ชีวิตจะมืดมนขนาดไหน เพราะแม่เธอเองก็ตายด้วยโรคนี้มาก่อน มัจจุราชร้ายที่มาพร้อมกับความวิปโยคและทุกข์ระทม