LOGINบทที่15ห่วงติ้ง ติ้ง ธันยวีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงข้อความเข้าเเชทลักยิ้ม ลักยิ้ม:วัวไม่ขยับนะคุณ ลักยิ้ม:ฉันตื่นเเล้ว เอม:กินอะไรมั้ย เอม:เดี๋ยวตอนเย็นซื้อไปให้ ลักยิ้ม:เอาอะไรก็ได้ง่ายๆ เอม:อย
บทที่14สเปคโรงอาหาร ธันยวีร์กำลังนั่งทานข้าวที่โรงอาหารใหญ่ของมหาลัยเพื่อรอเพื่อนๆของเขา ไม่นานนักเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามาเรื่อยๆ “เอม” เสียงของอาจารย์ปัณยตาพูดขึ้นมาก่อนที่จะวางกระเป๋าไว้ฝั่งตรงข้ามธันยวีร์ “มาเเล้วหรอ” “อือ” “เเล้วพวกนั้นล่ะ”
บทที่13ใจเต้น เมื่อได้ยินคำตอบ ธันยวีร์ก็ไม่รอช้ารีบเปิดตู้เย็นทันที กระดาษเปล่าที่ดูเหมือนไม่มีอะไรในตอนเเรก พอโดนความเย็นของช่องเเข็งทำให้ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา “01092710” ธันยวีร์หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย “คืออะไรอ่ะคุณ” “น่าจะเป็นเลขของอะไรสักอย่าง เราไปดูที่รูปกันเถอะ” พูดจบทั้งคู่ก็เดินไปในห้องนอนก่อนที่จะมองไปที่รูป “สงสัยต้องใช้เก้าอี้เเล้วเเเหละ ยิ้มจับได้มั้ย”
บทที่12หลักฐาน หลังจากที่ร่างสูงอาบน้ำทำธุระเสร็จ เธอก็เดินมาพร้อมกับชุดนอนขายาวสีดำเรียว ขายาวก้าวมาที่โต๊ะทำงานภายในห้อง ก่อนที่เธอจะหยิบเอกสารขึ้นมาดู"ทำอะไรอยู่อ่ะคุณ" วิญญาณสาวเดินเข้ามาถามครัังนี้เธอไม่ได้โผล่มาเเบบพรวดพราดจึงไม่ทำให้อาจารย์สาวตกใจ"ดูงานนักศึกษาน่ะ""เอ้อคุณ" เสียงกระตือรือร้นของวิญญาณสาวดังขึ้นอีกครั้ง"ว่าไง""เมื่อตอนเที่ยงๆฉันเห็นภาพด้วย" สีหน้าตื่นเต้นของวิญญาณสาวพูดขึ้น"ภาพอะไร" อาจารย์สาวเอ่ยปากถามก่อนที่จะมองหน้าเเล้วชักสีหน้าสงสัย"ภาพก่อนที่ฉันจะมาอยู่ที่นี่ ฉันเห็นภาพว่าฉันอยู่บนรถ จำได้ว่าบนสะพานเเต่ไม่รู้ที่ไหน เเล้วจู่ๆรถก็ตกลงไปในสะพานหลังจากนั้นฉันก็มาอยู่ที่นี่" วิญญาณสาวเล่าเหตุการณ์ที่เห็นให้อาจารย์สาวฟังอย่าตื่นเต้น"รถตกสะพานหรือ…เเล้วยิ้มอยู่ที่นี่มานานหรือยัง"อาจารย์สาวหยิบโทรศัพท์ก่อนที่จะเข้ากูเกิ้ลเพื่อหาข่าว"อืมมม น่าจะสองเดือนกว่าๆได้เเล้วนะ""เเล้วเคยออกไปจากห้องนี้มั้ย""ไม่เคย.. ไม่สิ เคยลองเเล้วเเต่ออกไม่ได้" วิญญาณสาวตอบกลับก่อนที่จะทำหน้าสงสัย"แปลก ฉันลองหาข่าวรถตกสะพานเมื่อสองเดือนที่เเล้ว มันก็พอมีอยู่บ้าง เเต่ส่วนใ
บทที่11ใจดี“อาจารย์เอม อาจารย์ปัน”ชายหนุ่มใส่เเว่นรูปหล่อ หรือ อาจารย์ภานุที่ทุกคนต่างรู้จักได้เดินเข้ามาทักทายทั้งคู่ “สวัสดีค่ะอาจารย์ภานุ” ธันยวีร์พูดออกไปก่อนที่จะยกมือขึ้นมาสวัสดี “มาหาเอมหรือคะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะมองไปที่อาจารย์หนุ่มข้างหน้า “เอ่อ พอดีผมผ่านมาเเถวนี้น่ะครับ ว่าเเต่ทั้งสองทานข้าวมาหรือยังครับ เราไปทานข้าวกันมั้ยครับ” อาจารย์ภานุเอ่ยปากชวนเเต่สายตาที่ส่งดันส่งให้เพียงเเค่ธันยวีร์ “เมื่อกี้ยัยเอมบ่นหิวอยู่พอดีเลยค่ะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะดันธันยวีร์มาข้างหน้า “ห้ะ” ธันยวีร์ตกใจเเละหันไปมองปัณยตา “เออๆ ไปเถอะน่ะรู้ว่าหิว เดี๋ยวทางนี้ฉันรอเครื่องให้เอง ฝากเพื่อนด้วยนะคะ” พูดจบปัณยตาก็ดันธันยวีร์ให้ไปหาอาจารย์ภานุก่อนจะรีบเดินไปหาพนักงานในร้าน “เดี๋ยว ปัน” ธันยวีร์หันไปเรียกเพื่อนสาวเเต่ก็ไม่ทันเเล้ว “ถ้าอาจารย์เอมไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ” อาจารย์ภานุพูดก่อนที่จะยิ้มเบาๆ “ไม่ใช่เเบบนั้นนะคะ เอมไปด้วยก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นอาจายร์หนุ่มทำหน้าเหมือนโดนหักหน้า ธันยวีร์จึงยอมไปด้วยเพื่อรักษามารยาท หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปหาร้านกินข้าวในห้าง “เพื
บทที่10ซื้อของ หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็ช่วยกันเก็บของก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องนอนของธันยวีร์เเละเดินไปยังตู้โชว์ของภายในห้อง “เราเดินมาตรงนี้ทำไมหรือ” วิญญาณสาวเอ่ยถามออกมา “ก็มาหาคำตอบว่าเธอตายยังไง ที่นี่อาจจะมีเบาะเเสก็ได้” อาจารย์สาวพูดขึ้นก่อนที่จะเปิดตู้โชว์ “เเล้วคุณรู้ได้ไงว่านี่คือห้องฉัน” วิญญาณสาวหันไปมองหน้าอาจารย์สาวอย่างสงสัย “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตาบอด รูปเธอติดฝาขนาดนั้น ทำไมจะไม่เห็น” พูดจบอาจารย์สาวก็ชี้ไปที่รูปถ่ายขนาดใหญ่ที่ติดไว้บนประตูทางออกของห้องนอน “อุ้ย ใครอ่ะน่ารักจัง” รอยยิ้มเเห้งๆที่ออกมาหลังจากเห็นรูปดังกล่าว “ตอนเป็นผียังหลงตัวเองขนาดนี้ ตอนเป็นคนจะขนาดไหนเนี่ย” อาจารย์สาวพูดออกไปเบาๆ “นี่คุณ” วิญญาณสาวได้ยินจึงตีเเขนอาจารย์สาวไปหนึ่งที “โอ๊ยย เจ็บนะ” อาจารย์สาวเอามือมาลูบเเขนเบาๆ “อ้าว นี่ฉันโดนตัวคุณได้ด้วยหรือ” วิญญาณสาวทำหน้าสงสัย “เเปลกจัง” อาจารย์สาวค่อยๆเอามือทั้งสองข้างจับหน้าวิญญาณสาวตรงหน้า “โอ๊ยย อย่าหยิกสิ” วิญญาณสาวโวยวายออกมาก่อนที่จะทำหน้างอ “ฉันเชื่อล่ะ ว่าคุณไม่ใช่ผี ไหนคุณลองพิมพ์ในนี้หน่อย” ด้วยความสงสัยอาจารย์สาวจึงห







