ลักยิ้ม

บทที่9

ลักยิ้ม

ตลาด

“เอาอะไรดีเนี่ย ยากจริงๆไอ้คำว่าอะไรก็ได้เนี่ย” ตอนนี้อาจารย์สาวได้เดินถือถุงเต็มไม้เต็มมือในตลาด เพราะเธอเลือกไม่ได้ว่าจะเอาอะไรกลับไปให้วิญญาณสาวที่ห้องกิน เธอเดินไปเรื่อยๆจนเจอร้านซูชิ

“ดูท่าเเล้วน่าจะชอบญี่ปุ่นมาก งั้นเอาอันนี้ ละกัน”  อาจารย์สาวเดินเข้าไปที่ร้านขายซูชิคำละ10บาทที่ขาย10เเถม1 ก่อนที่จะเลือกคละกันมา เเต่ดูท่าเเล้วน่าจะไม่อิ่ม โชคดีที่ข้างๆมีข้าวปั้นโอนิกิริขาย เธอจึงซื้อข้าวปั้นหน้าปลาเเซลม่อนเทอริยากินมาด้วย

หลังจากที่ได้ของเท่าที่ต้องการเเล้ว อาจารย์สาวก็เดินกลับไปที่รถเเละเตรียมกลับ รถเคลื่อนตัวออกจากตลาดได้ไม่นานก็ถึงคอนโด

******

ห้อง158

อาจารย์สาวเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับถือถุงเต็มมือรวมถึงกระเป๋าเอกสารที่เธอใช้สอนด้วย

“กลับมาเเล้วหรือ” วิญญาณสาวโผล่ออกมาหน้าประตูด้วยความเคยชิน

“ตะเเถนตกใต้ถุน” อาจารย์สาวตกใจเเละร้องออกมาก่อนที่จะหันมาตวาดใส่ผีสาว

“นี่!! บอกเเล้วใช่มั้ยว่าอย่าโผล่มาเเบบนี้” ด้วยน้ำเสียงของอาจารย์สาวที่ดูดุดัน ทำให้วิญญาณสาวเงียบเเละหง๋อยไป

“ขอโทษนะ ฉันลืมตัว” สีหน้าที่รู้สึกผิดได้ปรากฏขึ้น อาจารย์สาวเห็นท่าไม่ดีจึงรีบพูดขึ้น

“อือ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเเค่ตกใจน่ะ” พูดจบเธอก็ค่อยๆปิดประตูก่อนที่จะเดินไปห้องครัว

“เเล้วนั้นถุงอะไรเยอะเเยะ” สายตาของวิญญาณสาวมองไปที่ถุงอย่างใจจดใจจ่อ

“ก็มีพวกของกินน่ะ ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร เเต่คิดว่าเธอน่าจะชอบญี่ปุ่นเลยซื้อซูชิกับข้าวปั้นมา”

“หู้ยยยย จริงหรือ” สีหน้าท่าทางที่ดูตื่นเต้นบวกกับรอยยิ้มของผีสาวที่ปรากฏขึ้นมาทำเอาอาจารย์สาวมองอย่างเเปลกใจ

“ไปนั่งไปจะได้กิน” อาจารย์สาวพูด ก่อนที่จะหยิบถุงซูชิยื่นให้ผีสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ขอบคุณนะ อือ ว่าเเต่คุณชื่ออะไรหรือ” วิญญาณสาวเปิดถุงซูชิพลางถามคำถามอาจารย์สาวไปด้วย

“ฉันชื่อเอม เเล้วเธอล่ะ” อาจารย์สาวที่กำลังเปิดห่อผัดหมี่ห่อละ20พูดตอบ ก่อนที่จะใช้ตะเกียบชี้มาที่ฉันพร้อมถามคำถาม

“ฉัน…ไม่รู้ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” ผีสาวทำหน้าเศร้าเพราะตอนนี้เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย

“อืมมม ช่างมันเถอะ งั้นฉันเรียกเธอว่า ‘ลักยิ้ม’ เเล้วกันนะ” อาจารย์สาวพูดออกไปก่อนที่จะมองหน้าผีสาว

“ทำไมล่ะ”

“ก็เวลาเธอยิ้ม เธอมีลักยิ้มตรงนี้ไง” อาจารย์สาวพูดพลางเอานิ้วชี้ข้างถนัดไปจิ้มที่เเก้มของวิญญาณสาวตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่จะยิ้มออกมา

“เอ่อ ขอโทษทีนะ ฉันลืมตัว” เมื่อนึกได้เธอก็รีบเอามือออกทันที

“งั้นฉันเอาชื่อนี้ก็ได้ ถ้าคุณชอบ” วิญญาณสาวพูดออกมาเบาๆ

“เเล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คำถามของอาจารย์สาวเริ่มขึ้นอีกครั้ง

“ไม่รู้สิ เเต่ฉันคุ้นที่นี่มาก เหมือนกับว่าเคยอยู่มาก่อน” วิญญาณสาวเริ่มนึก

“เเล้วทำไมถึงตายล่ะ” อาจารย์สาวถามก่อนที่จะคีบหมูขึ้นมากิน

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน…เดี๋ยวๆ ฉันยังไม่ตาย” วิญญาณสาวพูดเเย้งขึ้น

“ไม่รู้เเหละ เเบบนี้ที่บ้านฉันเเล้วตายเเล้ว ส่วนเธอเขาเรียกว่าผี” อาจารย์สาวพูดก่อนที่จะหัวเราะเบาๆ

“เรื่องของคุณเถอะงั้น” วิญญาณสาวขี้เกียจเถียงจึงคีบซูชิเข้าปาก

“เเล้วเธอจะให้ฉันช่วยอะไร”

“ช่วยตามหาคนร้ายที่ลอบทำร้ายฉัน” วิญญาณสาวพูดออกมาอย่างจริงจัง

“เเล้วฉันจะช่วยเธอยังไงเนี่ย” อาจารย์สาวรีบพูดออกมาเพราะการหาตัวคนร้ายทั้งๆที่ยังไม่รู้ชื่อของคนที่ต้องช่วยมันยากมาก

“ไม่รู้อ่าาา” วิญญาณสาวร้องงอเเงออกมาก่อนที่จะเเบะปากทำท่า

ในขณะที่หัวใจของอาจารย์สาวเริ่มเต้นรัวเมื่อเห็นการกระทำที่น่ารักของผีสาวตรงหน้า ในหัวของเธอคิดเพียงเเค่คำเดียวคือ ‘ทำไมน่ารักจัง’ เเต่ความคิดที่อยู่ในหัวก็ไม่ได้เปิดเผยไปจนอีกฝ่ายพูดอีกครั้ง

“เเต่คุณต้องช่วยฉันนะ” วิญญาณสาวเอื้อมมือมาจับมือของอาจารย์ก่อนที่จะทำหน้าตาน่าสงสารใส่

“อือ โอเคๆ ฉันช่วยก็ได้ เเต่ว่าตอนนี้คุณกินก่อนเถอะ” ด้วยความเขินอาจารย์สาวจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“โอเคค่ะ คุณก็กินด้วยสิ เดี๋ยวอาหารเย็นหมดนะ”

“อือ” เมื่อจบบทสนทนาอาจารย์สาวก็ได้เเต่กินอาหารของตนเเละมองไปที่วิญญาณสาวตรงหน้าที่กำลังกินซูชิด้วยหน้าตายิ้มเเย้มอย่างมีความสุข