บทที่ 3 ครอบครัว

บทที่ 3 ครอบครัว

เยว่หรูที่ได้รับบทนางเอกปลอม ๆ หรือก็คือนางร้ายดี ๆ นี่เอง... เธอใช้เวลานานพอสมควรเพื่อสงบสติอารมณ์ มันไม่ใช่เรื่องง่าย... ที่คนคนหนึ่งจะทะลุมิติข้ามยุคมาแล้วสามารถใช้ชีวิตต่อได้เลย 

ถึงจะชอบพูดว่าอยากจะทะลุมิติเหมือนนิยายที่ตัวเองเคยอ่านก็ตาม แต่ทุกอย่างมันไม่ได้ง่าย ต้องปรับตัวใหม่ทั้งหมดทุกอย่าง สังคม สภาพแวดล้อม มันไม่ได้เหมือนที่เคยอ่านเจอในนิยายบางเรื่อง... ที่พอข้ามมาแล้วนางเอกเก่งเลย เยว่หรูห่างไกลจากคำนั้นมาก เพราะเธอคือนางเอกปลอม ๆ ถึงแม้ว่าจะเคยใช้ชีวิตในโลกก่อนมาเป็นอย่างดี แต่พอมาอยู่ที่ใหม่ก็ต้องเรียนรู้ใหม่และที่แห่งนี้แตกต่างจากที่จากมามากมายหลายอย่าง...

สิ่งแรกที่เยว่หรูทำหลังจากตั้งสติได้... นั่นคือสำรวจตัวเองว่าเธอคือเยว่หรูคนที่เป็นนางเอกตัวปลอมจริงไหม และใช่!! ทุกอย่างบ่งบอกว่าเธอคือเยว่หรู มีแม่ชื่อ ลู่หลิน มีพ่อเลี้ยงชื่อ จางหยวน

เยว่หรูไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมนี้เลย ทุกอย่างที่เธอรู้ก็อ่านมาจากนิยายทั้งนั้น ตามเนื้อเรื่องบอกว่า... พ่อแม่ของเยว่หรูแยกทางกัน เยว่หรูอยากไปอยู่กับพ่อ แต่เพราะการทำงานของพ่อจะต้องย้ายไปต่างเมืองบ่อย ๆ เลยไม่ค่อยสะดวกหากจะมีลูกตามไปอยู่ด้วย

เยว่หรูจำได้ดีว่าเธอเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ในตอนที่อ่านถึงบทนี้ เรื่องที่พ่อเป็นทหารแต่ย้ายสถานที่ทำงานไปเรื่อย ๆ นั่นเป็นเพียงข้ออ้าง เพราะว่าพ่อกำลังจะแต่งงานใหม่ แต่อ้างแบบนั้น สร้างภาพให้ตัวเองดูดีเพียงเท่านั้นเอง

เยว่หรูในนิยายก็เชื่อพ่อ... รังเกียจแม่ตัวเองเพราะแม่จนแล้วยังมาแต่งงานกับพ่อเลี้ยงที่จนแสนจนอีก ตอนที่รู้ตัวครั้งแรกว่าตัวเองอยู่ในร่างนางเอกตัวปลอมยังอยากจะดึงหัวตัวเองเลย... ทำไมทำตัวน่ารังเกียจเช่นนี้!!

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งจะ 14 ปี ยังทัน ยังมีเวลา ตายไม่ได้ ตายจากที่นี่แล้วจะไปอยู่ไหนต่อ อย่างน้อยยังมีเวลาที่จะเปลี่ยนอะไรได้บ้าง ตราบใดที่เธอไม่ไปอยู่กับพ่อ เธอจะไม่เจอนางเอกตัวจริง และเธอก็จะรอดจากชะตากรรมเลวร้าย 

เธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ แม่จน... พ่อเลี้ยงจน... ไม่เป็นไร พวกเขาทั้งสองรักเยว่หรูคนนี้มาก โดยเฉพาะพ่อเลี้ยงที่ซื้อสิ่งของมาให้ตลอด แม้ว่าตัวเองจะมีเงินเพียงน้อยนิด ยังซื้อสิ่งของที่ไร้ประโยชน์ให้เยว่หรูเพียงเพราะเยว่หรูต้องการ 

จางหยวนอยากให้ลูกสาวคนนี้มีทุกอย่างเหมือนลูกคนอื่น พ่อเลี้ยงสามารถอดอาหารเพียงเพื่อจะซื้อลูกอมรสนมมาให้ หากไม่ได้อ่านนิยายมา เยว่หรูก็คงไม่เชื่อว่าพ่อเลี้ยงจะดีกว่าพ่อแท้ ๆ เสียอีก

แต่เยว่หรูในนิยายกลับไม่พอใจ... คิดว่าเพราะพ่อเลี้ยงกับแม่แต่งงานกัน แม่เลยต้องทำงานหนักและต้องติดอยู่ที่นี่ หากแม่ไม่แต่งงาน พ่อก็จะมารับไปอยู่ด้วยแน่นอน ที่เยว่หรูเชื่อเพราะพ่อบอกมาแบบนั้น

เยว่หรูมาอยู่ที่นี่ได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว... จะเปลี่ยนตัวเองเลยก็กลัวคนอื่นจะตกใจ จากที่อ่านนิยายมา นิสัยของเธอกับเยว่หรูในหนังสือนั้นแตกต่างกันมาก แต่มันก็ไม่น่ายากสักเท่าไหร่ เพราะเยว่หรูไม่ค่อยสุงสิงกับใครอยู่แล้ว อายุ 14 ถือว่ายังเด็ก นิสัยอาจเปลี่ยนไปบ้าง... น่าจะทำให้ผู้คนไม่สงสัยในเรื่องนี้...   

แต่ในสายตาของแม่และพ่อเลี้ยงนั้น... รู้ว่าลูกสาวกำลังเปลี่ยนไปจนทำให้ทั้งสองเริ่มกังวลใจ

"เยว่หรู... ลูกบอกแม่ได้นะว่าเป็นอะไร ปวดหัวอยู่ไหม" เยว่หรูที่นั่งมองแผ่นแป้งแข็ง ๆ ที่เป็นอาหารมื้อเย็นของวันนี้ก็เงยหน้ามองพ่อกับแม่ ทั้งสองมองเธอด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด...

"หนูไม่ได้เป็นอะไร หนูแค่คิดว่าที่ผ่านมาหนูทำตัวไม่น่ารัก ทั้งที่พ่อกับแม่พยายามให้หนูมีทุกอย่างเหมือนกับคนอื่น แต่หนูก็ยังไม่พอใจ หนูขอโทษพ่อกับแม่ที่ทำตัวไม่ดี ให้โอกาสหนูแก้ตัวปรับตัวใหม่ พอจะได้ไหมคะ" เยว่หรูพูดจบก็เม้มปากแน่น ในเมื่อทั้งสองเริ่มสงสัย เธอเลยเลือกที่จะพูดออกไปแบบนั้น เธอไม่ได้เงยหน้ามองทั้งสองคนเลย... เพราะเธอกลัวถูกจับได้

ที่เยว่หรูบอกแบบนั้น เพราะเธอไม่สามารถปิดบังนิสัยที่แท้จริงของตัวเองได้ เยว่หรูเอาอาการป่วยหนักมาเป็นข้ออ้าง หวังว่ามันจะสามารถทำให้เธอรอดได้เหมือนในนิยายหลาย ๆ เรื่องที่เคยอ่านมา...

เยว่หรูหวังว่าทั้งสองจะเชื่อ ยอมรับในการเปลี่ยนไปของเธอได้ ถึงจะรู้สึกผิดที่เข้ามาอยู่ในร่างลูกสาวของพวกเขาก็ตาม เพราะไม่แน่ใจในหลาย ๆ อย่าง ไม่รู้ว่าในยุคนี้หากพูดเรื่องภูตผี ความเชื่อทั้งหลาย จะถูกจับไปลงโทษไหม เรื่องนี้เธออ้างอิงจากหนังสือนิยายหลายเรื่องที่ทะลุมิติมา ไม่รู้เรื่องนี้เป็นแบบนี้ไหม เลยต้องบอกแบบนั้นไป

"แม่ไม่เคยกล่าวโทษลูกเลย" ลู่หลินโอบกอดลูกสาว พร้อมกับเช็ดน้ำตาแห่งความปีติยินดี ลูกสาวเธอโตขึ้น จะมีอะไรที่น่ายินดีกว่านี้อีก...

"พ่อก็ไม่เคยกล่าวโทษลูกเหมือนกัน" จางหยวนกอดลูกสาวด้วยความรัก ดีใจเหลือเกินที่ลูกสาวยอมเรียกเขาว่าพ่อ และยังยอมให้กอด จากที่แต่ก่อนลูกสาวจะไม่เข้าใกล้ ไม่ยอมกินข้าวร่วมกัน หากเขาอยู่ ลูกสาวจะไม่ยอมกินข้าวเลย แต่หลังจากที่เยว่หรูไม่สบายนอนซมอยู่หลายวัน พอเริ่มดีขึ้น เยว่หรูก็เริ่มเปลี่ยนไป ลูกสาวมีแววตาที่ไม่ได้รังเกียจเขาเหมือนแต่ก่อนแล้ว...

"ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ไม่ถือสาหนู" เยว่หรูยิ้มแล้วกอดทั้งสองคนเช่นเดียวกัน

"ไม่เลย... พ่อดีใจที่ลูกยอมรับพ่อ" น้ำตาลูกผู้ชายที่รอเวลานี้มานาน ถึงกับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่เลยทีเดียว

"คุณน่ะ... อายลูกไหม ร้องไห้ทำไม... " ลู่หลินต่อว่าสามีพร้อมกับยิ้มและเช็ดน้ำตาของตัวเองและน้ำตาของสามีไปด้วย

"คุณก็ร้องเหมือนกัน" จางหยวนเช็ดน้ำตาให้กับภรรยาพร้อมกับหัวเราะภรรยาที่บอกเขาว่าไม่อายลูกหรืออย่างไร... ภรรยาของเขาก็ไม่ต่างจากเขาเลย

เยว่หรูน้ำตาซึมที่เห็นทั้งสองดูดีใจเพียงแค่เธอบอกแบบนั้น เธอคิดถึงพ่อแม่ของเธอเช่นกัน หากยังอยู่ก็คงแสดงความรักแบบนี้ไม่ต่างกัน แต่พ่อแม่ของเธอจากไปเพราะอุบัติเหตุ... ภาพเหล่านั้นเลยกลายเป็นภาพในความทรงจำเพียงเท่านั้น...

หากถามว่ารักสองคนนี้จริง ๆ ไหม... เยว่หรูที่มาจากปีสองพันก็ตอบได้ว่ายังไม่ได้รักแบบที่รักพ่อแม่ของตัวเอง แต่อนาคตจะมีความรู้สึกรักไหม... อันนี้เยว่หรูก็ตอบไม่ได้เช่นกัน... 

เยว่หรูมีความรู้สึกเห็นใจ อยากช่วยเหลือ ความรู้สึกหลาย ๆ อย่างรวมกัน แต่ไม่ใช่ว่ารักแบบพ่อแม่ แต่มันคือความรู้สึกที่ดี หวังดี อยากช่วยเหลือทั้งสอง จะให้บอกความรู้สึกของเธอที่มีในตอนนี้มันก็ค่อนข้างอธิบายลำบากเหมือนกัน...

แต่เท่าที่รู้ ทั้งสองคนนี้คือครอบครัวของเธอ... ในเมื่อพวกเขาเป็นคนที่หวังดีกับเยว่หรู รักเยว่หรู เธอก็จะตอบแทนพวกเขา ครอบครัวที่ดีควรได้รับการปกป้องไม่ใช่เหรอ แต่ถ้าหากเป็นครอบครัวที่พร้อมจะทิ่มแทงกัน... อิจฉาริษยากัน เยว่หรูคนนี้... ก็จะไม่สนใจอย่างแน่นอน...