บทที่ 7 วันแรกของการไปเรียน

บทที่ 7 วันแรกของการไปเรียน

วันนี้คือวันเปิดเรียนวันแรก โรงเรียนที่เยว่หรูเรียนตั้งอยู่ในเขตตัวเมือง ระยะทางระหว่างหมู่บ้านกับโรงเรียนอยู่ไม่ห่างกันมากนัก ต้องบอกว่าหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ใกล้ตัวเมืองก็ว่าได้ และโชคดีที่ว่าสถานที่ตั้งของโรงเรียนนี้อยู่แถวชานเมือง เยว่หรูสามารถเดินเท้าไปเรียนได้ แต่เธอก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้ไปทันเข้าเรียน

เยว่หรูอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนที่ทางโรงเรียนมีให้ ซึ่งอุปกรณ์การเรียนทุกอย่างรวมอยู่ในค่าเทอมทั้งหมดแล้ว พ่อเป็นคนเดินไปเอาชุดนักเรียนมาให้ก่อนเปิดเรียนเพียงไม่กี่วัน หากไม่บอกเรื่องเปิดเรียน เยว่หรูก็ไม่รู้เลย ต้องบอกว่านิยายที่เธออ่านนั้นไม่ได้บอกรายละเอียดขนาดนั้น บทนางเอกปลอม ๆ ของเธอจะมีบทบาทมากขึ้นก็ตอนที่เธอย้ายไปอยู่กับพ่อที่แท้จริงนั่นแหละ

ช่วงเวลาที่เยว่หรูอยู่กับแม่นั้นจึงไม่มีรายละเอียดมากนัก บอกแค่อยู่อย่างยากลำบาก เยว่หรูเป็นคนที่ต้องการและโหยหาความรัก และคิดว่าการที่แม่แต่งงานใหม่จะทำให้แม่รักเธอน้อยลง จะโทษเยว่หรูทั้งหมดก็ไม่ได้เพราะไม่มีใครพูดให้เธอรู้และเข้าใจ แล้วเด็กที่เคยอยู่อย่างสุขสบาย แต่ต้องมาอยู่อย่างยากลำบาก มันเลยง่ายที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งเข้าใจไปแบบนั้น

"เดี๋ยวพ่อเดินไปส่ง" จางหยวนพูดขึ้นหลังจากที่เห็นลูกสาวกินมื้อเช้าเสร็จแล้ว

"ไปส่งหนูแค่วันนี้ก็พอค่ะ วันหลังหนูไปเองได้ พ่อจะได้ไม่ต้องเดินไปเดินกลับให้เหนื่อย" ที่ให้พ่อไปส่งเพราะเธอไปไม่ถูก และที่ต้องพูดอธิบายให้พ่อเข้าใจนั้นเพื่อที่จะได้ไม่คิดว่าลูกสาวรังเกียจไม่อยากให้พ่อไปส่ง ลูกสาวอายคนอื่นหรือเปล่าที่มีพ่อจน... สารพัดที่พ่อคนนี้จะคิดได้ เยว่หรูเลยเลือกที่จะพูดทุกอย่างออกไป เพื่อแก้ปัญหาเรื่องที่ชอบคิดไปเอง 

"ได้ ๆ แต่หากวันไหนอยากให้พ่อไปส่ง บอกได้เลย... พ่อไม่เหนื่อย" จางหยวนหัวเราะที่เห็นลูกสาวที่ตอนนี้ชอบพูดชอบคุยบอกเล่าทุกเรื่อง จากแต่ก่อนไม่ค่อยคุย ในตอนแรกจางหยวนเริ่มคิดว่าเพราะอะไรลูกถึงไม่อยากให้ไปส่ง แต่พอลูกสาวพูดออกมาก็ทำให้เขาดีใจที่ลูกสาวเป็นห่วงกลัวเหนื่อยแค่นั้นเอง ไม่ได้รังเกียจพ่ออย่างเขา ลูกสาวของเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

"หนูไปก่อนนะแม่... วันแรกหนูไม่รู้เขาจะให้เลิกตอนไหน" เยว่หรูมองหน้าแม่พร้อมกับขมวดคิ้ว เอาจริง ๆ แล้วก็สงสัยหลายอย่างแต่ก็ปล่อยไปก่อน ถึงเยว่หรูจะบอกว่าเพราะครอบครัวนี้มีอะไรไม่พูดตรง ๆ เลยทำให้มีปัญหา แต่เยว่หรูก็ยังเก็บบางเรื่องเอาไว้ไม่พูดออกไป เพราะถ้าพูดหรือถามออกไปอาจทำให้พวกเขาสงสัยได้... อย่างเช่นชุดนักเรียนของเก่าไปไหนหมด หากถามไปนี่งานเข้าแน่ ๆ 

"ดูซื้อสิ่งของที่ต้องใช้... หากพ่อกับแม่กลับมาบ้านแล้วยังไม่เห็นลูกกลับมา แม่จะให้พ่อไปรับ" ลู่หลินยื่นเงินสามหยวนให้ลูกสาว ตอนนี้เธอก็เริ่มที่จะพูดคุยบอกกล่าวมากกว่าเดิม อาจเพราะเห็นว่าลูกสาวชอบคุยชอบพูดเลยทำให้เธอกล้าที่จะพูดเหมือนกัน

"ขอบคุณค่ะ... ไปกันพ่อ" เยว่หรูรับเงินจากมารดามาเก็บแล้วหันไปเรียกพ่อ แล้วพากันออกจากบ้านทันที

ลู่หลินมองตามลูกสาวและสามีด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เหมือนตอนนี้ทุกอย่างเริ่มดีขึ้น ลูกสาวเริ่มเปิดใจพูดคุยกับเธอมากขึ้น จากแต่ก่อนที่ลูกสาวจะนิ่งเงียบกับทุกคนเลย ตอนนี้พูดกับครอบครัวบ่อยขึ้น แต่กับคนอื่นก็ยังเหมือนเดิม ไม่ค่อยคุย แต่ก่อนพอโดนญาติสามีต่อว่าหรือพูดจาถากถาง เยว่หรูจะโต้กลับบ้างเป็นบางครั้ง แต่ตอนนี้ลูกสาวของเธอจะเฉยมากกว่า

ใบหน้าขาว ๆ เล็ก ๆ จิ้มลิ้ม ปากนิด จมูกหน่อย ของลูกสาวชวนมองมากกว่าเดิม เวลาที่มีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้า ใครเห็นก็ต้องยิ้มตามทั้งนั้น ต้องบอกว่าลูกสาวของเธอเป็นคนที่น่ารักมาก ๆ หากโตไปก็ต้องสวยมากแน่ ๆ ผิวขาวสวยทั้งที่ไม่ต้องทำอะไร ส่วนนี้ได้มาจากพ่อที่แท้จริงของเยว่หรู ไม่ว่าลูกสาวจะตากแดดนานแค่ไหนก็ไม่มีรอยดำด่าง ลู่หลินกลัวว่าสักวันหนึ่งสามีจะอยากรับลูกสาวไปอยู่ด้วย เพราะจากนิสัยของเขาแล้ว... มีความเป็นไปได้สูงว่าต้องกลับมาพาลูกสาวไปอยู่ด้วยเพื่อใช้ประโยชน์จากความสวย ความน่ารักของลูก เพื่อช่วยให้หน้าที่การงานของเขาก้าวหน้าและมั่นคงแน่ ๆ เพราะคนคนนั้นไม่รู้จักพอ... พอคิดแบบนั้นแล้วลู่หลินก็ได้แต่ถอนหายใจ

ทางด้านสองพ่อลูกที่เดินมาด้วยกันก็พูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง เยว่หรูต้องจดจำเส้นทางให้ดีเพราะเธอต้องเดินทางมาเองในวันต่อ ๆ ไป และชวนพ่อคุยเรื่องราวต่าง ๆ เพื่อที่จะสอบถามเกี่ยวกับเรื่องราวของที่นี่ แต่ดูเหมือนพ่อก็ไม่รู้อะไรมากนัก รู้แต่เรื่องปลูกข้าว ปลูกผัก และเรื่องในไร่และนาเพียงเท่านั้น 

"พ่อมีอะไรจะพูดกับหนูหรือเปล่าคะ" เยว่หรูถามพ่อออกไป เพราะดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังอ้ำอึ้งอยู่

"หากลูกอยากนั่งรถไปกลับ พ่อจะไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านให้" เพราะต้องเดินไกล ลูกสาวเขาตัวเล็กนิดเดียว แล้วเวลาเลิกเรียนกลับบ้านก็ต้องเดินตากแดดกลับอีก 

"พ่อบอกเองว่ามันไม่ไกล" ดูจากท่าทางของพ่อแล้ว การไปคุยก็ต้องมีสินน้ำใจหรือค่าใช้จ่ายด้วยนั่นแหละ เงินก็ใช่ว่าจะมีเยอะแยะ ที่แม่ให้มานี่ก็น่าจะไม่เหลือแล้ว อยู่มาเดือนกว่าแล้วรู้เลยว่าบ้านเธอยากจนมาก

"สำหรับพ่อมันไม่ไกล... แต่สำหรับลูกมันไกล" จางหยวนก้มมองหน้าน้อย ๆ แดง ๆ ของลูกสาว ตอนเช้าอากาศเย็นจัด กลางวันแดดแรง โรงเรียนมีเรียนเพียงครึ่งวัน ช่วงเวลาที่เลิกเรียนนั้นแดดแรงยิ่งกว่าเวลาอื่นเสียอีก

"พ่อบอกว่าเรามาทางลัด เดินลัดท้องนาไม่ใช่เหรอ" เยว่หรูพูดพร้อมกับกระตุกแขนเสื้อให้พ่อพาเดินต่อ แต่ก่อนเยว่หรูคงนั่งรถมาเรียนแน่ ๆ เพราะพ่อพูดเหมือนเธอเพิ่งเดินมาเรียนเป็นครั้งแรก

เส้นทางที่ใช้เดินมานั้นลัดเลาะมาตามท้องนา ต้องบอกว่าสถานที่แห่งนี้มีอากาศที่ทำให้สดชื่นมาก ถึงแม้ว่าอากาศจะหนาวแต่มันก็สดชื่น สองข้างทางเต็มไปด้วยท้องนาที่ต้นกล้าเริ่มงอกออกมา อากาศแบบนี้เยว่หรูชอบมากเพราะเธอเป็นคนขี้ร้อน นิดหน่อยเหงื่อก็ออก พอมาอยู่เมืองหนาวแล้ว... รู้สึกสวยโดยไม่ต้องทำอะไรเลย...

"ไม่ให้พ่อมารับจริง ๆ เหรอ" จางหยวนส่งลูกสาวถึงห้องเรียนเลยทีเดียว ประโยคที่ถามลูกสาวนั้นค่อนข้างเบาหวิว เนื่องจากครั้งแรกที่เขามีโอกาสมาส่งลูกสาวถึงห้องเรียน และสายตาของเด็กทุกคนมองมาที่เขาและลูกสาวอย่างไม่กะพริบตาเลยทีเดียว

"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูกลับได้" เยว่หรูพูดพร้อมกับยิ้มจนแก้มทั้งสองข้างเกิดรอยบุ๋ม ลักยิ้มทั้งสองข้างยิ่งทำให้น่ามองยิ่งขึ้น เรื่องนี้อีกเรื่องที่ต้องรีบแก้ พวกเขาคิดว่าเธอยังเด็กหรือยังไงถึงต้องมารับมาส่ง...

"พ่อกลับก่อน ตั้งใจเรียนนะลูก" จางหยวนพูดพร้อมกับยิ้มตามลูกสาวทันที รอยยิ้มแบบนี้ใครเห็นก็ต้องยิ้มตาม 

"พ่อกลับดี ๆ นะคะ" เยว่หรูโบกมือลาพ่อ ก่อนที่จะเข้าไปเลือกนั่งเก้าอี้ภายในห้องที่ตอนนี้มีนักเรียนบางคนเริ่มจับจองที่นั่งแล้ว

วันแรกของการเปิดเรียนไม่รู้ต้องเรียนอะไร และที่สำคัญเธออยู่ชั้นไหนยังไม่รู้เลย ต้องปั้นหน้านิ่งเพราะกลัวคนอื่นมาถาม หน้าห้องก็ไม่มีป้ายติดบอกระดับชั้นเลย... จะถามพ่อก็กลัวพ่อสงสัย หากเทียบอายุกับโลกเดิมก็ต้องเรียนอยู่ประมาณมัธยมศึกษาตอนต้น แต่นี่คือโลกนิยายที่ใช้การอ้างอิงเพียงเท่านั้น เลยไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้นอะไร...