เข้าสู่ระบบ“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
“พ่อคะพ่อจะกินข้าวเหรอเดี๋ยวฉันไปเอามาให้ค่ะ” หลวนซีภรรยาของลูกชายรีบบอกกับพ่อสามีพร้อมกับที่ตัวเธอเองก็รีบกระวีกระวาดเข้าไปหาข้าวปลาออกมา “พี่กลับบ้านมาแล้วเหรอค่ะไปรับจ้างมาเป็นยังไงบ้าง” อี้หลานเองก็ถามผู้เป็นสามีออกมาเพราะเขาได้บอกกับเธอว่าเขาไปรับจ้างในตัวอำเภอด้านเยี่ยนฟางทั้งสามคนที่ตอนนี้พ
“พวกมันก็พากันจับหนูขังเอาไว้ในห้องหนูไม่ยอมจึงได้หยิบแจกันตีไปที่ทางแม่สื่อที่จับหนูอยู่ ด้านป้าสะใภ้ที่เห็นว่าหนูทำแบบนี้เธอก็เลยหยิบเอาแจกันที่อยู่ใกล้ตัวมาตีหนูที่หัวเช่นเดียวกัน แล้วพวกเขาทั้งหมดก็พากันเดินออกจากห้องของหนูไปและได้ล็อคประตูด้านนอกและให้คนเฝ้าหนูไว้อีกชั้นหนึ่งในตอนนั้นหนูยังพอท
“แม่คะ พ่อคะ พี่ชายตอนนี้หนูจำทุกอย่างได้แล้วนะคะ หนูดีใจมาก ๆ เลยค่ะที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย หนูเฝ้ารอและภาวนาขอให้ทุกคนกลับมาอยู่ทุกวันเลย” ซูเหมยได้พูดกับครอบครัวของตนเองหลังจากที่เดินออกมาจากห้อง อาหารและได้เข้ามายังห้องส่วนตัวของแม่เธอแล้ว พร้อมกับที่เธอได้เข้าไปกอดแม่ของเธอไว้แน่นและร้องไห้อ
และการฝึกตนของโลกต่างมิติที่พวกเขาได้ไปมานั้นยังสามารถทำให้มีชีวิตที่ยืนยาวและยังช่วยทำให้เกิดความเยาว์วัยขึ้นได้อีกด้วยปัง ๆ “แม่คะ ฉันเยว่จินเองค่ะช่วยเปิดประตูให้ด้วย” ในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่ในบ้านก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแล้วก็ตามมาด้วยเสียงเรียกของเยว่จิน “มาแล้วครับแม่” จินเป่าได้เป็นคนเ







