Masuk“มีงานด่วนนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ น้องสาวน้องเขยเหนื่อยหรือเปล่าการเดินทางค่อนข้างไกล” ชุนตอบคำถามหลานสาวก่อนหันไปถามน้องสาวและน้องเขยอย่างเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยค่ะ พวกเราไม่ได้นั่งอยู่ข้างนอก” ซูเหมยสำรวจพี่ชายในขณะตอบเมื่อเห็นว่าเขาสุขสบายดีเธอก็วางใจ“เด็ก ๆ เป็นอย่างไรบ้างคะพี่” ซูเหมยถามถึงลูกชา
หลังจากซินซินกับมู่หลงเฉินเดินทางกลับมายังมณฑลของตัวเอง เด็กน้อยไท่ไท่ผู้ฉลาดแสนซนก็ได้เข้าโรงเรียนระดับประถมซึ่งเป็นการเข้าเรียนทั้งที่อายุยังน้อยทำให้ครูในโรงเรียนได้ให้เขาทำแบบทดสอบมากมายเด็กชายก็ทำทุกวิชาได้เป็นอย่างดี ที่เป็นอย่างนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับจิวจิวผู้ที่คอยสอนสั่งเด็กน้อยในเร
“ครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างมุ่งมั่น“ส่วนของที่อยู่ในซองนี้ พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ให้ก่อน เมื่อไหร่ที่นายเติบโตพี่จะมอบมันให้อย่าบอกแม่ของนายล่ะ” มู่หลงเฉินกล่าวกำชับน้องชายพร้อมกับเก็บสิ่งที่อยู่ในซองลงในลิ้นชักตามเดิม“ผมเข้าใจครับ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างเชื่อฟังในจดหมายของคุณปู่ได้ระบุไว้ทั้งหมดอย่างล
“ซินซินลูกเป็นอะไรครับ ทำไมร้องไห้ไม่หยุดเลย” มู่หลงเฉินพยายามกล่อมบุตรชายเท่าไหร่ เขาก็ไม่ยอมเงียบ ชายหนุ่มจึงได้ถามภรรยาสาวอย่างจนใจ“ส่งลูกมาให้ซินซินเถอะค่ะ แล้วพวกเราไปห้องคุณปู่กัน” ซินซินกล่าวออกมาอย่างยากลำบากเพราะรู้ว่าสามีรักผู้เป็นปู่มากขนาดไหน“หมายความว่า” มู่หลงเฉินกล่าวเพียงแค่นั้น หล
ทำให้เจ้าหน้าที่ สามสี่คนต้องตกใจตื่น พวกเขามองกันเหลอหลาว่าใครที่มาเรียก แต่ทว่าก็ไม่เห็นตัวคนจึงทำให้พวกเขาพากันขนลุกซู่พร้อมทั้งคิดเหมือนกันว่าพวกเขาน่าจะเจอดีเข้าแล้วและก่อนที่พวกเขาคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เห็นรถของมู่หลงเฉินที่จอดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลทำให้พวกเขารีบออกมาดู และก็ต้องขนต
“ซินซินขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลำบาก” หญิงสาวกอดชายหนุ่มพร้อมพูดจาออดอ้อนอย่างอ่อนหวาน“พี่เข้าใจน้องครับ” ชายหนุ่มเอามือลูบผมภรรยากล่าวตามจริง แม้ว่าในบ้างครั้งเขาจะรู้สึกเหนื่อยก็ตาม แต่หลังจากคิดได้ว่าการที่ภรรยากำลังอุ้มท้องบุตรของตนนั้นลำบากกว่าเขาตั้งหลายเท่าก็ทำให้เขากลับรู้สึกสงสารหญิงสาวเป็นอย
“หนะ นี่เราพากันเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว” เสียงพูดอันเหนื่อยหอบดังออกมาจากหญิงวัยกลางคนที่ยังคงดูสวยงาม และรูปร่างดีผิวขาวตัวเล็กคนหนึ่งถามกับกลุ่มคนที่เดินมาด้วยกัน“แม่ ไหวไหมครับเราพักกันสักหน่อยก็ได้นะครับผมว่าเราน่าจะหลุดออกมาจากที่แห่งนั้นกันแล้ว” เสียงชายหนุ่มที่ดูหล่อเหลาผิวสีทองแดงพูดกับผู้ห
“คุณภรรยาครับคุณกลับบ้านของเราได้หรือยังครับ ผมคิดถึงคุณมาก ๆ” อี้เฟิงเดินยิ้มเข้ามาหาภรรยาของตน “สวัสดีครับพ่อ” จางหยางกล่าวทักทายพ่อตาของตนอย่างหมั่นไส้ “หวัดดีลูกเขย พ่อมารับภรรยาพ่อกลับบ้านได้หรือยัง” ฝ่ายพ่อตาถามลูกเขยออกมาตรง ๆ ก็คนมันคิดถึงเมียเข้าใจไหม “โอ๊ย ภรรยาคุณมาหยิกผมทำไมกัน” อี้เ
ทางด้านครอบครัวบ้านซูเมื่อรู้ว่าฮัวเหมยคลอดลูกแล้วจากจางหยางที่มาเรียกพวกเขาตั้งแต่เช้า และพวกเขาคิดว่าจะเข้าไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลพร้อมกับจางหยางเลย “ซานซานเดี๋ยวพวกพ่อไปส่งลูกที่โรงเรียนก่อนนะครับแล้วตอนเที่ยงเมื่อลูกพักกลางวันพ่อจะไปรับกินข้าวและก็พาลูกมาหาน้องชายคนใหม่” “ครับ” เมื่อพ่อและลูกชายค
“จินจินน้องสวยมากเลยครับสวยเหมือนตอนที่เราได้เจอและรู้จักกันใหม่ ๆ เลย” อี้เฟิงพูดขึ้นพร้อมกับเอามือจับเชยคางของเยว่จินให้มองสบตากับตัวเอง “ปีนี้ฉันอายุสี่สิบสามแล้วนะคะ ตอนที่เราเจอกันตอนนั้น ฉันเพิ่งจะสิบสี่เอง” เยว่จินพูดออกมาอย่างเขินอายหน้าแดงก่ำ “ไม่ว่าจินจินของพี่จะอายุเท่าไหร่สำหรับพี่จินจ







