ตอนที่ 4: คนที่ไม่ใช่

ตอนที่ 4: คนที่ไม่ใช่ 

แรงบันดาลใจจากเพลง “คนที่ไม่ใช่” – โอปวีร์

ข้อความจากฝัน (ส่งเมื่อคืน / คิมิเพิ่งเปิดอ่านในตอนเช้า)

ฝัน: "ขอบคุณที่กล้าบอกนะ... เราไม่ได้โกรธ เราแค่...ยังไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี"

คิมิเพียงแค่อ่าน...

เธอไม่ตอบ ไม่พิมพ์อะไรกลับไปเลย

แค่ปล่อยให้ข้อความนั้นเงียบหายไปในแชท เหมือนทุกอย่างที่เธอเคยพยายาม

เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาบ้านในค่ำคืนที่เงียบงัน ความเงียบที่ไม่ได้น่ากลัว แต่กลับหนาวเย็นอย่างประหลาด คิมินั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนเล็ก ๆ ข้างเตียงมีแก้วโกโก้อุ่นที่เย็นลงแล้ว พร้อมโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่เปิด Discord ทิ้งไว้

คืนนี้เป็นคืนที่เธอรู้ดีว่าจะต้องจบอะไรบางอย่างลง

“คิมิ! มึงป้อมจะแตกแล้ว! ถอยดิ๊!”

เสียงของ สานฝัน ดังขึ้นจากหูฟัง สีหน้าของคิมิเงียบงัน ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มให้กับการโดนดุอีกต่อไป

แมตช์ ROV รอบนี้ ดูจะจริงจังเกินไป ฝันเฟื่อง พอล และปาย ยังอยู่ในทีมครบทุกคน แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ความตึงเครียดก็แผ่ซ่านไปทั่ว

“ขอโทษ...” คิมิพูดเบา ๆ กดวาร์ปกลับฐานทันก่อนที่ตัวละครของเธอจะตายอีกครั้ง

เธอไม่รู้ว่าเหนื่อยกับเกม หรือเหนื่อยกับชีวิตที่ต้องพยายามวิ่งตามใครสักคนมาตลอดกันแน่

“เฮ้อ พี่คิมิ เล่นแบบนี้ทุกเกมเลย ไม่ไหวอะ...”

เสียงของ ฝันเฟื่อง บ่นขึ้น น้ำเสียงเหมือนพยายามอดทน แต่ความหงุดหงิดก็ซ่อนอยู่ชัดเจน

คิมิไม่ได้โต้ตอบ เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่ไม่มีใครเห็น

หัวใจของเธอเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับแถบเลือดในเกมที่ลดลงทีละน้อย

“อาจจะเพราะเธอไม่ชอบดอกไม้...”

ในวันเกิดของฝัน คิมิเคยยื่นดอกทานตะวันให้ด้วยมือสั่น ๆ เพราะมันเป็นดอกไม้ที่สื่อถึงความสดใสแบบที่เธอมองเห็นในฝันเสมอ

ฝันเพียงยิ้มบาง ๆ แล้ววางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

มันเฉาในวันถัดไป... และหายไปจากโต๊ะโดยไม่มีคำอธิบาย

“อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ชอบขนมที่ให้...”

บราวนี่ที่คิมิลงมืออบเอง — ด้วยสูตรที่เธอค้นหาจากเว็บนอกด้วยคำว่า "How to impress someone you love" — ถูกปายหยิบไปกินหมด โดยที่ฝันไม่ได้แม้แต่ชิม

“อาจจะเป็นเพราะเธอไม่ชอบเพลงที่ฉันร้อง...”

คิมิอัดเสียงร้องเพลงส่งไลน์ให้ฝัน พร้อมข้อความบอกว่า “ร้องให้เธอนะ”

แต่คำตอบกลับมีเพียงสติ๊กเกอร์แมวตบหน้าตัวเองกับคำว่า “เหวอ”

“หรือไม่ชอบแหวนที่มอบให้...”

แหวนเงินเรียบ ๆ วงเล็ก ๆ ที่เธอให้ฝันไว้ตอนเรียนปีสอง ฝันรับไว้แต่ไม่เคยสวมใส่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

เสียงของฝันดังขึ้นอีกครั้งในดิสคอร์ด

“คิมิ”

น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากที่เคย — ไม่ใช่เสียงตำหนิ ไม่ใช่เสียงประชด

แต่นุ่มนวล... และจริงจังอย่างประหลาด

“หืม?” คิมิรับคำเบา ๆ แม้ใจจะเต้นระรัว

“เราขอคุยอะไรหน่อย... หลังจบเกมนะ”

คิมิไม่ตอบ แต่ในใจเธอรู้ดีว่า... ประโยคนี้ไม่ใช่คำชวนคุยเรื่องไอเทมในเกม มันคือประโยคที่กำลังจะเปลี่ยนอะไรบางอย่างไปตลอดกาล

“คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน คนที่เธอจะให้ความสำคัญ แต่ไม่ใช่เราต้องเข้าใจ”

หลังจบเกม... ห้องดิสคอร์ดที่เคยมีห้าคน เหลือเพียงเธอกับฝัน       ความเงียบแผ่ขยายออกไปชั่วขณะ เหมือนความเงียบก่อนพายุจะมา

มุมของสานฝัน

ในห้องดิสคอร์ด ฝันมองชื่อของคิมิบนหน้าจอที่ยังคงอยู่ตรงช่องเสียง เธอรู้สึกว่าคำพูดที่กำลังจะพูดนั้นอาจทำลายทุกอย่างที่เคยมี

“คิมิ... เราแต่งงานกับพอลแล้วนะ”

เธอพูดช้า ๆ แม้จะไม่ได้สบตาใครก็ตาม

ฝันรู้ดีว่าคิมิรู้อยู่แล้ว รู้มาตลอดว่าพอลคือแฟนของเธอ รู้ว่าทั้งคู่วางแผนอนาคตร่วมกัน

แต่สิ่งที่คิมิอาจไม่รู้คือ... ฝันเองก็เคยหวั่นไหว

“เรารักเขา”

เธอพูดคำนี้ราวกับต้องย้ำกับตัวเองด้วยแต่ทันทีที่ได้ยินเสียงเงียบงันของคิมิ หัวใจฝันก็เหมือนหยุดเต้นอยู่ชั่วครู่

“เราไม่ได้ไม่เห็นที่คิมิพยายามนะ... แต่...”

“แต่สิ่งที่ให้มา มันมาจากคนที่ไม่ใช่” คิมิต่อคำแทนเธออย่างแผ่วเบา

ฝันกัดริมฝีปากแน่นเธอไม่ใช่คนโหดร้าย เธอไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายใคร แต่เธอก็รู้ว่า...ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้

“ขอโทษนะ...”

คำเดียวที่พูดได้ — ทั้งที่มันไม่ช่วยอะไรเลย

คิมิยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ปิดบังน้ำตาไว้เบื้องหลัง

“ไม่ต้องขอโทษหรอก... ฝันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”

เวลาผ่านไปไม่นานนัก ฝันเฟื่อง กลับเข้าห้องเสียงในดิสคอร์ดอีกครั้ง เสียงของเขาแทรกความเงียบขึ้นมา

“พี่คิมิ มีเรื่องอะไรอะ เห็นพี่ฝันเดินออกไปหน้าเครียดเลย”

คิมิยิ้มจาง ๆ เหมือนคนที่เพิ่งผ่านพายุมา

“เฟื่อง... พี่อาจจะไม่ได้เล่นเกมด้วยอีกแล้วนะ”

“อะไรของพี่อะ!” เฟื่องขึ้นเสียงทันที “เรื่องเกมเล่นไม่เก่งมันไม่เห็นเป็นไรเลย ผมยังอยากเล่นกับพี่นะ!”

คิมิหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตาที่ซึมอยู่ตรงขอบตา

“พี่ไม่ได้จะเลิกเพราะแพ้หรอกเฟื่อง... พี่แค่รู้แล้วว่า ต่อให้พยายามมากแค่ไหน คนที่ไม่ใช่...ก็เป็นได้แค่นี้”

เสียงในห้องดิสคอร์ดเงียบสนิท ก่อนที่เฟื่องจะพูดเสียงเบา

“แล้วไอ้ที่ผมอยู่ตรงนี้ มันไม่มีค่าเลยเหรอ?”

คิมิชะงักไปทันที เธอหันมองจอทั้งที่ไม่มีอะไรนอกจากชื่อ "เฟื่อง" ติดอยู่ตรงมุมบนของดิสคอร์ด

“มีสิ...”

“งั้นอย่าหายไปนะ...” เฟื่องเสียงสั่น “ผมไม่อยากเสียพี่ไปด้วย”

คิมิสูดหายใจลึก ๆ พยายามไม่ให้เสียงสั่น

“ขอบใจนะเฟื่อง... แต่พี่ต้องออกจากกลุ่มเกมแล้วจริง ๆ ขอโทษด้วยนะ”

คืนนั้น ข้อความจากปายเด้งขึ้นมาในแชทส่วนตัว

“รู้มาตลอดว่าคิมิชอบฝัน”

“แต่ถึงจะรู้... ก็ยังอดหวังไม่ได้อยู่ดี”

คิมิเบือนสายตาออกจากจอ เธอไม่ตอบ เพราะเธอไม่มีแรงจะปลอบใครอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะไม่แคร์ แต่เพราะหัวใจเธอไม่มีที่ว่างเหลือแล้ว

ห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ที่หมุนเบา ๆ คิมินอนจ้องเพดานห้องที่มืดสนิท ความทรงจำเก่า ๆ ค่อย ๆ ไหลกลับมาเหมือนเทปที่กดรีไวน์

เธอหยิบแหวนเงินวงเล็กที่เคยให้ฝันขึ้นมาหมุนบนฝ่ามือ ความเย็นของมันเหมือนเตือนว่าไม่มีอะไรที่ยังอยู่เสมอ

เธอปล่อยมันให้กลิ้งตกโต๊ะลงพื้น โดยไม่ไยดี

“คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน

คนที่เธอจะให้ความสำคัญ

แต่ไม่ใช่เรา... ต้องเข้าใจ”

เช้าวันถัดมาคิมิเข้าดิสคอร์ดกลุ่มเป็นครั้งสุดท้าย กดพิมพ์ข้อความที่เธอฝึกซ้อมในหัวมาตลอดทั้งคืน

“ขอโทษทุกคนนะ เราจะไม่เล่นเกมด้วยแล้ว ขอให้สนุกนะ”

จากนั้นเธอก็กด “Leave Server” ออกไปเงียบ ๆ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการบอกลา

คิมิเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง เปิดตู้ลิ้นชักเก่า ๆ ที่เคยเก็บการ์ดวันเกิด ดอกไม้แห้ง กล่องขนมที่เปิดแล้วแต่ปายเอาไปกิน และแผ่น CD เพลงที่ไม่เคยถูกฟัง

เธอรวบมันทั้งหมดใส่กล่อง — กล่องความพยายามที่ไม่เคยถูกเห็นค่า

“แม้จะพยายามมากสักแค่ไหน

ฉันคงเป็นแค่ฝุ่น... ไม่มีแม้ค่าใด

เมื่อคนที่ไม่ใช่... ก็ได้เท่านี้”

คิมิไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว แต่ความเจ็บก็ยังอยู่

เธอหันกลับไปมองจอคอมพิวเตอร์ที่เคยมีเสียงหัวเราะของเพื่อน... ตอนนี้เงียบราวกับไม่เคยมีเสียงใด ๆ อยู่ตรงนั้นมาก่อน

🌧 มุมของสานฝัน

หลังจากคิมิออกจากห้องดิสคอร์ดในตอนเช้า ฝันนั่งอยู่หน้าจอคอมอยู่นาน โดยไม่ได้พูดอะไรกับใคร

พอลเดินเข้ามาในห้องหลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาสังเกตเห็นสีหน้าของฝันที่ผิดปกติ

“เป็นอะไรหรือเปล่า ฝัน?” พอลถามพลางเช็ดผม

ฝันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ

“คิมิ...ออกจากกลุ่มแล้ว”

พอลชะงัก

“ออก? หมายถึง...ออกจากดิสคอร์ด?”

ฝันพยักหน้า

“ฝันบอกคิมิไปว่าเราแต่งงานกับพอลแล้ว”

พอลเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ มือวางบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน

“คิมิชอบฝันมากเลยใช่ไหม” เสียงของพอลไม่ได้แข็งกร้าว ไม่ได้ต่อว่า มีแต่ความเข้าใจ

ฝันเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ

“มาก...มากจนฝันแทบจะลืมว่าคิมิเป็นเพื่อน” น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย

“ฝันรู้ว่าคิมิชอบฝันตั้งแต่ปีสอง ตอนที่คิมิให้แหวนเงินนั่น”

“แต่ฝันก็ไม่ได้ทำอะไรให้หวังเกินไปใช่ไหม?” พอลถามอย่างระมัดระวังฝันส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่...ฝันไม่เคยหลอกคิมิ ไม่เคยให้ความหวัง... แต่ก็ไม่เคยตัดให้ขาด”

🎞 Flashback: ตอนฝันรู้ว่าคิมิชอบเธอ

บ่ายวันหนึ่ง ปีสองของมหาวิทยาลัย ฝันกับคิมินั่งอยู่ใต้ต้นชมพู่ที่ร่วงโรยริมทางเดินหน้าคณะ คิมิยื่นกล่องเล็ก ๆ ให้เธอในวันธรรมดาวันหนึ่งโดยไม่มีเหตุผล

“ของขวัญวันธรรมดา” คิมิพูดพร้อมรอยยิ้มเก้อ ๆ

ฝันเปิดกล่องออกมา พบแหวนเงินเรียบ ๆ วงเล็กพอดีนิ้ว

“เราซื้อมาผิดไซส์อะ แต่...ก็อยากให้ฝัน”

เธอยิ้มเหมือนไม่ได้คาดหวังอะไร แต่ฝันจำได้ชัดเจนว่า... แววตาของคิมิในวันนั้นสั่นไหว

“นี่ไม่ใช่ของขวัญธรรมดาเลยใช่ไหม...”

หลังจากวันนั้น ฝันก็เริ่มสังเกตทุกอย่าง ดอกทานตะวันที่วางไว้บนโต๊ะ บราวนี่ที่เธอไม่ได้กิน เพลงที่เธอไม่กล้ากดฟังจนจบ สติ๊กเกอร์แมวที่เธอใช้แทนความอึดอัด

“ฝันรู้... แต่ฝันก็ยังเงียบ”

“เพราะฝันก็ไม่กล้าทำลายรอยยิ้มนั้น... จนวันนี้”

📩 กล่องข้อความ

คืนนั้นหลังจากฝันปิด Discord เธอเปิดกล่องข้อความในมือถืออย่างลังเล ชื่อของ “คิมิ” ยังอยู่ในแชทล่าสุด แต่กล่องแชทกลับเงียบสงัด เธอเคยพิมพ์หลายอย่าง แต่ก็ลบทิ้งไปตลอด สุดท้าย เธอพิมพ์แค่

“ถ้าเธออ่านอยู่... ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่าง”

และเธอก็ไม่รู้ว่าอีกฝั่งจะเห็นข้อความนี้หรือเปล่า...

ฝันนั่งเงียบในห้องทำงานหลังจากที่พอลเข้านอนแล้ว เธอกดเข้า Discord อีกครั้ง — มองหาชื่อที่ไม่อยู่แล้ว

“Kimi.Fuku.Yume — Offline”

ไม่มีอะไรเหลือให้กด ไม่มีจุดเขียวข้างชื่อ ไม่มีคำว่า “กำลังเล่นเกม” ไม่มีเสียงที่คอยพูดติดตลกเมื่อโดนฆ่าในเกม ไม่มี “พี่คิมิ” ให้เฟื่องแซว หรือ “ยัยคิมิ” ให้ปายเหน็บอีกต่อไป

แม้แต่ เงา ของเธอก็หายไปจากเซิร์ฟเวอร์แล้ว

🌫 กลุ่มเกมที่เงียบลง

ฝันเฟื่องเข้าห้องเสียงในดิสคอร์ดอีกครั้งในวันถัดมา เงียบ... เงียบอย่างน่าขนลุก เขานั่งเงียบ ๆ อยู่คนเดียวในช่องเสียง หวังว่าเธอจะกลับมา หวังว่าจะมีใครพูดว่า “เฮ้ คิมิ มาแล้ว”

แต่ความหวังนั้นก็เลือนลาง เฟื่องกดเปิดช่องคุยเสียง… แล้วพูดกับความว่างเปล่า

“...ผมขอโทษนะพี่ ที่วันนั้นพูดแรงไป”

“จริง ๆ ผมดีใจทุกครั้งที่พี่เล่นด้วยนะ ถึงพี่จะเล่นไม่เก่ง”

เสียงเขาสั่น “อย่าหายไปเลยนะ...”

ไม่มีคำตอบจากใคร

📜 ฝันกับกล่องของขวัญที่ไม่ได้เปิด

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ฝันเจอกล่องเล็ก ๆ กล่องหนึ่งตอนจัดโต๊ะหนังสือ มันคือกล่องที่คิมิเคยให้ไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

เธอไม่เคยเปิดมัน เธอคิดว่าข้างในคงเป็นขนมหรือของจุกจิก แต่ในวันที่หัวใจว่างเปล่า เธอตัดสินใจแกะมันออกดู

ในนั้นมีเพียงแผ่นซีดีเขียนมือว่า

“ให้ฝัน – เพลงที่ไม่มีวันได้เปิด”

ใต้แผ่นซีดีมีโน้ตสั้น ๆ

“ถ้าฝันเปิดฟัง เราคงไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว :)”

ฝันกลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกต่อไป เธอกอดกล่องไว้แน่น... แล้วกดเปิดเพลงในแผ่นนั้น

เสียงของคิมิร้องเพลงช้า ๆ น้ำเสียงสั่นนิด ๆ ในบางวรรค

แต่เต็มไปด้วยความรักแบบที่เธอไม่เคยได้ฟังตรง ๆ มาก่อนเลยในชีวิตนี้

“คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน 

คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน

คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน

แม้จะพยายามสักแค่ไหน

คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน”

ฝันร้องไห้ทั้งเพลง และเธอไม่รู้จะเอ่ยคำขอโทษให้ถึงคิมิยังไงดี

เพราะบางครั้ง...

คำขอโทษที่ช้าที่สุด คือคำที่ไม่มีวันได้ยิน

📩 มุมของปาย

ปายอ่านข้อความเก่า ๆ ที่เธอเคยพิมพ์หา

“รู้มาตลอดว่าคิมิชอบฝัน”

“แต่ถึงจะรู้...ก็ยังอดหวังไม่ได้อยู่ดี”

ตอนที่กดส่ง เธอแค่หวังให้คิมิรู้ ว่ามีใครอีกคนที่มองเธออยู่เหมือนกัน

แต่ตอนนี้…เธอกลับหวังว่าเธอจะไม่พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

เพราะสิ่งที่ได้กลับมา คือความเงียบที่เจ็บกว่าอะไรทั้งนั้น

เธอเปิดภาพสกรีนช็อตบทสนทนาเก่า ๆ ที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะ

ตอนนี้มันคือภาพของ “อดีต” ที่ไม่มีวันย้อนกลับ

เสียงคิมิยังคงก้องในหูฝันอยู่ตลอด แม้เธอจะไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

“ขอโทษที่พยายามมากไป ขอโทษที่เป็นคนที่ไม่ใช่”

เธอไม่รู้ว่าคิมิพูดประโยคนั้นให้ใคร พูดกับฝัน หรือพูดกับตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะกับใคร... มันก็คือความเจ็บที่ไม่สมควรเกิดขึ้นเลยตั้งแต่ต้น

ฝันเปิดเพลง “คนที่ไม่ใช่ – โอปวีร์” ในหูฟัง เธอไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อน แต่ตอนนี้ ทุกท่อน ทุกคำ มันเหมือนถูกเขียนขึ้นจากสิ่งที่เธอเพิ่งเสียไป

“แม้จะพยายามมากสักแค่ไหน

ฉันคงเป็นแค่ฝุ่น

ไม่มีแม้ค่าใด

เมื่อคนที่ไม่ใช่ ก็ได้เท่านี้”

คืนนั้น ไม่มีใครเล่นเกม ดิสคอร์ดกลายเป็นห้องที่ไร้เสียงหัวเราะ

ไม่มีคิมิที่คอยตายซ้ำ ๆ

ไม่มีเสียงของปายที่แอบเงียบลงทุกครั้งเวลาคิมิเงียบ

ไม่มีเสียงเฟื่องที่คอยแซวพี่คิมิ                                                  

ไม่มีเสียงคิมิที่อ่านนิยายให้ฟัง

กลุ่มเกมเดิมไม่ได้เปลี่ยนชื่อแต่ในใจของทุกคนรู้ดีว่า...

“กลุ่มที่ไม่มีคิมิ...มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”