3 ปีให้หลัง คุณหมอแย่งแฟน

3 ปีให้หลัง คุณหมอแย่งแฟน

بواسطة:  ชิงสือซวี่مستمر
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
لا يكفي التصنيفات
30فصول
115وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ยัยจอมกินขี้ใจอ่อน vs อดีตแฟนตัวร้ายที่ตั้งใจยั่ว สามปีก่อน เวินเหยียนยื่นเงินปึกหนึ่งให้เซี่ยเฉิง แล้วบอกเลิกอย่างเด็ดขาด ก่อนบินกลับประเทศไปแต่งงานตามคำสั่งครอบครัว สามปีต่อมา ก่อนวันวิวาห์ของเธอ เซี่ยเฉิงกลับมา จากหนุ่มคนจนในวันนั้น กลายเป็นทายาทตระกูลเซี่ยระดับมหาเศรษฐี แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของคู่หมั้นเธอ เธอเคยทิ้งเขา เขาเคยหลอกเธอ เวินเหยียนเลยคิดว่าหนี้รักที่มีต่อกันมันจบแล้ว และพยายามตีตัวออกห่างจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่เซี่ยเฉิงกลับไล่ต้อนเธอทีละก้าว มองเธอถูกคู่หมั้นทำร้ายด้วยสายตาเย้ยหยัน ต่อหน้าคนอื่น ทั้งคู่ทำเหมือนไม่รู้จักกัน ลับหลังกลับแข่งกันเอาคืนไม่มีใครยอมใคร มีคนรู้เรื่องเพียงคนเดียวถามเขาว่า “นายเกลียดเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เซี่ยเฉิงนิ่งเงียบ ไม่ตอบ ต่อมา เวินเหยียนถอนหมั้น ก่อนจะเดินทางไปต่างประเทศ กลายเป็นผู้สื่อข่าวสงคราม เซี่ยเฉิงปรากฏตัวอีกครั้งกลางสนามรบ กระสุนหลงพุ่งเข้ามา เขาพุ่งเข้าไปปกป้องเวินเหยียนด้วยตาแดงก่ำ “ต่อให้ต้องตาย เราก็ต้องตายไปด้วยกัน” คุณหมอเซี่ย : คนอื่นเป็นชู้โดนมองว่าเลวทราม พอตัวเองเป็นชู้กลับมองว่าเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

Celeste Lodge hurried to the hospital to volunteer for a blood match and donation after learning that Terence Ford fought in 12 consecutive boxing matches, suffering organ damage.

She was taken to a hospital ward after a series of tests, and 1000cc of blood was taken from her.

She felt her consciousness fading as the blood left her body. She didn't know how much time had passed before she vaguely heard familiar voices as her head spun.

"Are you that into Winona Ford, Terence? She's not even related to you! You put your life on the line in those boxing matches to get a necklace that she flippantly said she liked! You fought in 12 consecutive matches—were you actually trying to kill yourself?

"That's not all. You drew 1000cc of blood from Celeste, and you're going to take a huge patch of her skin just because Winona burned her leg in an accident! We've all seen everything Celeste has done for you and your family over the years. Don't you think you're crossing the line with this?"

Celeste's fingers dug into her palms. So, it turned out Terence had fought in 12 consecutive boxing matches to get a necklace that Winona liked. He even lied to her about having organ damage so he could take her blood to save Winona. Last but not least, he had her drugged and strapped to an operating table so he could graft her skin onto Winona's burns.

The room fell silent for a long time.

"Nothing I do can be considered crossing the line when it comes to someone like Celeste," Terence said hoarsely. "She forced me to marry her three years ago, leading to Winona leaving the country. I couldn't find her, no matter where I searched. I've lived like a zombie for the past three years.

"Just yesterday, Winona returned to the country. And today, she got into an accident. Think about how much blood Celeste has on her hands—how am I at fault for taking some of her skin and blood?"

He growled, "She can't complain even if I wanted to take her life, let alone some blood. It's what she deserves for forcing Winona away. She owes me this! Anyway, I'm not interested in her life. I have more important things to do."

Celeste's blood ran cold, and she trembled uncontrollably.

"You're married now. What do you have up your sleeve?" Eugene Kane asked, sounding hesitant and wary.

"I'm going to fake my death in a month," Terence said firmly. "I'll give up being the Ford family's sole heir so that Winona and I can be together forever."

Celeste struggled to keep her eyes open as she turned to look at him. He was covered in wounds, and it was difficult for him to speak. Still, he held on as he wiped the blood from his fingers and clutched a necklace tightly.

His eyes were swollen and bloodshot, but that did nothing to hide the love and stubbornness in his gaze.

It had been three years since she'd seen that gaze. Terence never let his emotions show when he was with her; he only became a different person when dealing with anything related to Winona.

A scalpel sliced into Celeste's skin. The pain almost made her stop breathing, but the agony from her broken heart smothered her more.

Terence had always been one of Jeriton's elite. He was outstanding in every way, and every woman his age liked him.

Celeste was one of them. However, she knew he wasn't interested in her. He only had eyes for Winona, with whom he'd grown up. They shared the same surname but weren't related.

He would run home right after school let out to bring her her favorite ice cream, and he would skip school to stay by her side when she was burning up with a high fever. He'd even fought in boxing matches for years because she'd said that she was attracted to boxers.

Terence had turned everyone down for Winona's sake, so Celeste had never imagined that she would stand a chance with him.

But one day, Terence's grandfather, Francis Ford, discovered his feelings for Winona. He'd sent Winona away and forced Terence to marry Celeste, threatening him with death if he didn't do as told.

After Francis was hospitalized over and over again, Terence finally gave in and stopped resisting. Later, when he heard Francis congratulating Celeste on a dream come true, he became convinced that she'd told Francis about his feelings for Winona out of selfishness, forcing the marriage and driving Winona away.

From then on, Terence had harbored only hatred for Celeste. However, he had no idea Winona herself was the one who'd told Francis about his feelings.

Back when Terence was abducted by an enemy, leaving his life hanging in the balance, Winona had immediately gone to Francis to strike a deal with him. She'd demanded a hundred million dollars in exchange for her leaving the country and Terence forever.

Ford Group's stock price had plummeted after news of Terence's abduction had gotten out. Celeste was the one who'd stepped up to act as guarantor without a care for the consequences, keeping Ford Group afloat and later getting Terence back.

To calm the media storm, the Ford and Lodge families had agreed to a three-year marriage alliance.

Celeste had tried explaining things to Terence, but he'd treated her like his nemesis throughout their three years together. Being under the same roof at the same time was hard enough—getting him to listen to her explanation was out of the question. She'd laid out all the evidence before him, but he hadn't even spared it a glance.

And now, he was sure that she'd gotten someone to go after Winona, getting her into an accident when she'd only been back for a few days.

Tears flowed down Celeste's face, and she felt like she had something lodged in her throat. She could barely breathe.

Celeste was wheeled to a hospital ward after Terence left with a nurse. Once the effects of the anesthesia wore off, she called her brother, Hayden Lodge.

"Hayden, I'm giving up on Terence. I'll move abroad to live with you."
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
30 فصول
บทที่ 1
ในสตูดิโอสถานีโทรทัศน์เวินเหยียนก้มหน้าปั่นต้นฉบับข่าวอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อพิมพ์คำสุดท้ายเสร็จก็กดส่งให้หัวหน้าที่เร่งงานเหมือนตามทวงชีวิตเรียบร้อย !เธอยืดคอคลายความเมื่อย เห็นทีมกล้องยังจัดอุปกรณ์อยู่เลยเข้าไปช่วยช่วงนี้สถานีเพิ่งเปิดรายการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ วันนี้เป็นเทปแรก ผู้บริหารให้ความสำคัญมาก จัดให้ทีมงานมานั่งฟังกันเต็มที่งานสัมภาษณ์ภายหลังมีแนวโน้มจะตกมาอยู่ที่เธอ เธอเลยต้องทำความรู้จักแขกรับเชิญให้ดีเด็กฝึกงานข้างๆ เปิดประวัติแขกดูไปกรี๊ดไป บอกว่าพี่ดูคนนี้สิ หล่อมาก ! ”เวินเหยียนยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจเดิมทีแขกรับเชิญวันนี้ควรเป็นคุณลุงคนหนึ่ง เธอท่องประวัติจนขึ้นใจแล้วแต่ก่อนถ่ายแค่ชั่วโมงเดียว อยู่ๆ ก็มีประกาศเปลี่ยนตัว เธอยังไม่ทันได้อ่านข้อมูลคนใหม่ด้วยซ้ำในรายชื่อมีคนหนุ่มหน้าตาดีอยู่คนหนึ่ง พวกเด็กฝึกงานตั้งตารอมาหลายวันดูจากอาการแล้ว คงเป็นเขาที่ถูกเปลี่ยนเข้ามาแทนที่แต่สำหรับเวินเหยียน สิ่งสำคัญคือความสามารถ เพราะมันเกี่ยวกับบทความที่เธอต้องเขียนความสำคัญนั้นไม่ใช่หน้าตาแน่นอนจู่ ๆ ตากล้องยื่นไมค์มาให้ “พี่เวิน ฝากช่วยติดไมค์ให้แขก
اقرأ المزيد
บทที่ 2
เวินเหยียนกับเซี่ยชิงแยกจากกัน ก่อนจะตรงเข้าไปในร้านอาหารตามที่จี้ซือเย่ส่งมาให้เมื่อถึงด้านหน้าของร้านอาหาร ก็เห็นตำรวจในเครื่องแบบเดินออกมาจากด้านในคนหนึ่งในนั้นเป็นแขกประจำของช่องโทรทัศน์ เคยร่วมงานกับเธอหลายครั้ง ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยเลยล่ะ"คุณตำรวจลู่ บังเอิญจังเลยนะคะ" เวินเหยียนเริ่มทักทายก่อนลู่เจิงเป็นหน้าเป็นตาของทางสถานีตำรวจ บวกกับความมีชื่อเสียงเข้าไปแล้ว ภาพลักษณ์ตรงหน้านั้นดูดีไม่เบาทุกครั้งที่ต้องมีการออกหน้า ก็มักจะเป็นเขาที่รับงานดังกล่าวเสมอลู่เจิงกำลังคุยกับเพื่อนร่วมงานพอดี เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าวใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาให้เห็น : "นักข่าวเวิน มากินข้าวเหรอครับ""ใช่ค่ะ แล้วทั้งสองคนมาทำคดีเหรอคะ""มาควบคุมเหตุทะเลาะวิวาทน่ะ กำลังจะกลับสถานีตำรวจพอดี"ลู่เจิงจัดแจงหมวกให้เข้าที่ ท่าทีคู่ควรกับการเป็นตำรวจมาก“งั้นฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”เวินเหยียนยิ้มให้ก่อนจะหลีกทาง เพื่อให้พวกเขาไปก่อนลู่เจิงบอกลาเล็กน้อย แต่ขณะที่กำลังจะเดินผ่านเธอไป ก็หยุดลง“จริงสิ ขอบคุณนักข่าวเวินมากที่เขียนรายงานเมื่อครั้งก่อน กระแสตอบรับจากสังคมไม่เลวเลยครับ
اقرأ المزيد
บทที่ 3
เวินเหยียนตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เธอปวดหลังไปหมด เหมือนโดนทำร้ายมาทั้งคืนเธอหลับตาลงก่อนจะบิดขี้เกียจ ระหว่างที่ยื่นมือออกไปก็ไปสัมผัสกับผิวหนังอุ่น ๆเมื่อลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นชายคนหนึ่งนอนตะแคงอยู่ แผ่นหลังกว้างเธอตกใจจนตาตื่น เลยลุกขึ้นมานั่งทันทีผ้าห่มรูดลง ก่อนที่หัวไหล่จะรู้สึกหนาวเหน็บ เธอก้มมองผิวที่เปลือยเปล่า สมองนั่นว่างเปล่า เลยรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองในเวลานั้นเอง ชายคนนั้นตกใจจนตื่นเพราะท่าทีของเธอ เลยค่อย ๆ หันตัวมา กวาดตามองเธอแล้วริมฝีปากบาง ๆ ก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อย“อรุณสวัสดิ์”ชายคนนั้นเสียงแหบแห้ง เข้ากับท่าทีเอื่อยเฉื่อยของเขามาก“เซี่ยเฉิง?!”เวินเหยียนแววตาหดเกร็ง ร่างกายถอยรูดไปโดยอัตโนมัติแววตามองไปที่แฟนเก่าที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร เธอนึกถึงท่าทีของเขาที่ไม่ได้อ่อนโยนอะไรมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วภายนอกที่ดูเย็นยะเยือกแบบนั้น มีความอยากจะควบคุมอย่างมากซ่อนอยู่เซี่ยเฉิงกวาดตามองเธอ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พลางเอาผ้าขนหนูปิดบริเวณเอวเอาไว้ไฟสลัวนั่นมันสาดลงบนตัวเขา ลายกล้ามชัดเจน เอาคอดสวย ร่องกล้ามเนื้อบริเวณผ้าขนหนูตรงเอวดึงดูดสายตาท
اقرأ المزيد
บทที่ 4
เซี่ยเฉิงคิ้วกระตุกเล็กน้อย บุหรี่ในมือถูกเขาบี้จนแบนเวินเหยียนไม่มองเขาอีก เธอเปิดผ้าห่มลุกจากเตียง เก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นมาทีละชิ้น แล้วสวมใส่ให้เรียบร้อยหลังจากไปจัดการตัวเองในห้องน้ำเล็กน้อย จากนั้นหยิบกระเป๋า แล้วเดินออกไปที่ประตูโดยไม่หันกลับมาเธอกลับถึงวิลล่า พออาบน้ำเสร็จ จี้ซือเย่ก็ส่งข้อความมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้วยังดีที่ช่วงนี้ป้าคนดูแลลางาน ไม่มีใครรู้ว่าเธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนวิลล่าหลังนี้เป็นของที่จี้ซือเย่ซื้อไว้หลังหมั้น เพื่อใช้เป็นเรือนหอของพวกเขา เพราะอยู่ใกล้สถานีโทรทัศน์ เธอจึงย้ายมาอยู่ที่นี่เธอเก็บของเล็กน้อย แล้วออกไปยืนรอที่หน้าประตูไม่นาน รถมายบัคสีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดอย่างช้า ๆ จี้ซือเย่ลงจากฝั่งคนขับเขาสวมสูทสีเทาพอดีตัว รูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางสง่างาม“ทำไมวันนี้คุณขับรถเองล่ะ” เวินเหยียนถาม“วันนี้มีแค่เราสองคน ผมเป็นคนขับส่วนตัวของคุณไง”จี้ซือเย่ยิ้ม รับกระเป๋าจากมือเธอ แล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ทุกกิริยาดูสุภาพเรียบร้อยถ้าไม่มีเจียงหว่านถัง เขาคงเป็นตัวเลือกสามีที่สมบูรณ์แบบเวินเหยียนคิดในใจ ถอนหายใจเบา ๆ
اقرأ المزيد
บทที่ 5
จี้ซือเย่รีบเดินกลับมาหาเวินเหยียน ช่วยพยุงเธอลุกขึ้น“ขอโทษนะ หว่านถังกลัวความมืด ผมต้องหาเธอให้เจอก่อนฟ้ามืด”น้ำเสียงเขาเร่งรีบ พูดจบก็ปล่อยมือ หันหลังเดินไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนนเวินเหยียนมองแผ่นหลังที่จากไปอย่างไม่ลังเลนั้น ก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงบนขั้นบันไดเหรียญตกลงพื้น เป็นด้านที่เธอรู้อยู่แล้วตั้งแต่ก่อนโยนคนโง่มักทำเรื่องเดิมซ้ำ ๆ แล้วหวังผลลัพธ์ที่ต่างออกไปแต่เธอโง่ยิ่งกว่า ทั้งที่รู้ผลอยู่แล้วก็ยังทำข้อเท้าปวดแสบเหมือนไฟลวก แสงแดดสะท้อนกับเพชรเล็ก ๆ บนชายกระโปรงชุดแต่งงาน จนแสบตาเธอกัดริมฝีปากล่างแน่น กลืนความรู้สึกอยากร้องไห้ที่ไร้ประโยชน์นั้นกลับลงไปสิ่งเดียวที่เธอทำได้ คืออย่าทำให้ตัวเองดูน่าสงสารอยู่ด้วยกันมาสามปี เวินเหยียนไม่ได้รักจี้ซือเย่มากนัก แต่ก็อดมีความคาดหวังไม่ได้ตอนนี้ ความคาดหวังทั้งหมดพังทลายลงแล้วพนักงานเดินเข้ามาล้อม ถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “คุณเวิน ไม่เป็นไรนะคะ?”“ฉันไม่เป็นไร พวกคุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน”เวินเหยียนกอดเข่านั่งอยู่ ความรู้สึกผิดจากเรื่องเมื่อคืน ในตอนนี้กลับจางหายไปเธอไม่คิดว่า ตาชั่งจะสมดุลกันด้วยวิธีแปลกประ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
ในเวลาเดียวกัน จี้ซือเย่ก็เห็นเธอเช่นกัน“เหยียนเหยียน คุณมาทำอะไรที่นี่?”“ล้ม เลยต้องนอนโรงพยาบาล” เวินเหยียนตอบตามจริงตั้งแต่ตอนบ่ายที่จี้ซือเย่ทิ้งเธอไป เธอก็ไม่มีความคาดหวังอะไรกับผู้ชายคนนี้อีกตอนนี้เห็นเขาพยุงเจียงหว่านถัง ใจเธอกลับไม่กระเพื่อมเลยแม้แต่น้อยเสียงนุ่มของเจียงหว่านถังแทรกเข้ามา “พี่เวินเหยียน เป็นความผิดของฉันเอง พี่โอเคไหมคะ?”“ฉันสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง” เวินเหยียนตอบเรียบ ๆจี้ซือเย่มีสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษนะ ผมไม่รู้ว่าคุณล้มบาดเจ็บ”“ฉันยืนไม่ค่อยไหว ขอเข้าไปก่อนนะ”รู้แล้วจะทำอะไรได้ ยังไงผลก็เหมือนเดิมเวินเหยียนไม่สนใจคำว่า “ขอโทษ” ของเขา เดินตรงเข้าห้องผู้ป่วยหนึ่งเดือนที่เจียงหว่านถังกลับมา จี้ซือเย่พูดสามคำนี้แทบทุกวัน จนเธอฟังเบื่อแล้วคำว่า “ขอโทษ” ไม่ได้แปลว่าเขารู้สึกว่าตัวเองผิด แค่เป็นคำที่ใช้สะดวกพอเขาพูดออกมา ถ้าเธอยังจะเอาเรื่อง กลับกลายเป็นว่าเธองี่เง่าเธอนั่งลงบนโซฟา ถอดรองเท้าถุงเท้าออกเบา ๆ หยิบสเปรย์ที่หมอให้มาฉีดลงบนเท้าที่บาดเจ็บเท้าข้างนั้นบวมมากขึ้น จนแทบแตะไม่ได้เวินเหยียนภาวนาในใจ ขออย่าให้ถึงกระดูก ถ้ากระดูกหรื
اقرأ المزيد
บทที่ 7
จี้ซือเย่ถือขวดน้ำกลับมาที่ห้อง ตอนนั้นเวินเหยียนหลับไปแล้ว ไฟยังเปิดอยู่เขาเดินเบา ๆ วางน้ำสองขวดลงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างระมัดระวังเวินเหยียนหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ เส้นผมสีดำแผ่บนหมอน ยิ่งขับให้ใบหน้าขาวผ่อง ขนตายาวทอดเงาบาง ๆ บนเปลือกตา ริมฝีปากแดงเม้มเล็กน้อยจี้ซือเย่อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้น อยากสัมผัสใบหน้าที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมแบบนี้เฉพาะตอนหลับเท่านั้นปลายนิ้วหยุดค้างห่างแก้มเพียงนิด ก่อนจะค่อย ๆ ชักกลับเขากลัวจะปลุกให้ช่วงเวลางดงามนี้หายไป เวินเหยียนตอนตื่นสุภาพอ่อนโยน แต่เหมือนมีบางอย่างกั้นระหว่างเขากับเธอไม่เหมือนตอนนี้ ที่เธอปลดเกราะทั้งหมด ดูน่าเอ็นดู เหมือนเวินเหยียนตอนวัยรุ่นมีแค่ตอนเธอหลับ เขาถึงกล้ามองเธอแบบนี้โดยไม่ต้องระวังเขานั่งอยู่ข้างเตียงอยู่นาน จนโทรศัพท์สั่น ชื่อเจียงหว่านถังปรากฏขึ้นเขามองเวินเหยียนแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกออกไป——เวินเหยียนตื่นขึ้น ก็เห็นน้ำสองขวดวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงวีแชตมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านสองข้อความ เป็นของจี้ซือเย่ส่งมาตอนเช้า อธิบายว่าเมื่อคืนตอนออกไปซื้อน้ำ เจียงหว่านถังล้ม เลยกลับมาไม่ทันใจเธอนิ่งเหมือนผิวน้ำ ตอบกลั
اقرأ المزيد
บทที่ 8
เจียงหว่านถังเม้มยิ้มเล็กน้อย “คุณตำรวจลู่เข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันเป็นน้องบุญธรรมของเขา พี่เวินเหยียนต่างหากคือคู่หมั้น”ลู่เจิงหันไปมองเวินเหยียนอย่างตกใจ “คุณหมั้นแล้วเหรอ”เขาเคยร่วมงานกับเวินเหยียนมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่สนิทถึงขั้นถามเรื่องส่วนตัวเห็นเธอเป็นคนพึ่งพาตัวเองตลอด เขาเลยคิดว่าเธอโสดมาตลอด“หมั้นมากว่าสองปีแล้ว”วันนั้นในงานเลี้ยง เวินเหยียนยังแอบดีใจที่ลู่เจิงไม่รู้จักจี้ซือเย่ คู่หมั้นไปมีเรื่องชกต่อยเพราะผู้หญิงคนอื่น พูดออกไปก็ขายหน้าสุดท้าย เรื่องที่ควรขายหน้า ต่อให้หลบก็หนีไม่พ้นรอยยิ้มของลู่เจิงแข็งไปเล็กน้อย เกาหัวแก้เก้อเขาทำคดีมามาก ไม่ใช่ไม่เคยเห็นผู้ชายมีปัญหากับ “น้องบุญธรรม”ภาพวันนั้นที่จี้ซือเย่ปกป้องเจียงหว่านถัง มันไม่เหมือนพี่น้องธรรมดาเลยเขาไม่ได้ถามต่อ เปลี่ยนเรื่องไปมองเซี่ยเฉิง “คุณหมอ เท้าของนักข่าวเวินไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม”เซี่ยเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถาม “พวกคุณสนิทกันเหรอ”ลู่เจิงพยักหน้า “ผมกับนักข่าวเวินติดต่อกันบ่อย ก็ถือว่าสนิทครับ”เวินเหยียนยิ้มขอบคุณ “คุณตำรวจลู่ ขอบคุณที่เมื่อคืนพาฉันมาโรงพยาบาลนะคะ”แม้จะเป็นแค่ความสัมพันธ์ด้า
اقرأ المزيد
บทที่ 9
“ขอบคุณค่ะ”พอส่งลู่เจิงออกไป ก็ใกล้เที่ยงแล้ว แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง เวินเหยียนนั่งอยู่ท่ามกลางแสงอบอุ่นตากแดดช่วยบำรุงแคลเซียม เธอควรให้เท้าที่บาดเจ็บโดนแดดหน่อยพอเฉียวซีเข้ามา ก็เห็นเท้าที่เธอยกขึ้นเด่นชัดเธอวางโน้ตบุ๊กกับเสื้อผ้าสำรอง แล้วเข้ามาดูใกล้ ๆ“โอ้โห บวมเหมือนมันเผาแล้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”เวินเหยียนให้เธอนั่งข้าง ๆ แล้วเล่าเรื่องเมื่อวานคร่าว ๆเฉียวซีเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉีซือเย่ ตามนิสัยแล้วต้องไปฟ้องบ้านตระกูลฉีแน่แต่ที่เวินเหยียนเล่าให้ฟัง ไม่ใช่เพื่อกดดันฉีซือเย่เธอแค่อยากเตรียมทางถอยไว้ล่วงหน้า วันหน้าถ้าแตกหัก อย่างน้อยให้ตระกูลฉีรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเธอเฉียวซีฟังจบ ก็สบถทันที “ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นกลับมา พี่ฉันเหมือนกลายเป็นคนละคนเลย ปล่อยให้เจ้าสาวไปลองชุดคนเดียว เขาไม่ให้เธอแต่งงานคนเดียวไปเลยล่ะ ! ”ถ้าวันแต่งงานเจียงหว่านถังมีเรื่องขึ้นมา ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เวินเหยียนคิดเฉียวซียิ่งพูดยิ่งโมโห ฉีซือเย่เป็นพี่ชาย เวินเหยียนเป็นเพื่อนสนิท เธอแค่อยากให้ทั้งคู่มีความสุขตอนเรียนมัธยม เวินเหยียนมักไปเล่นที่บ้านเธอ บางครั้งฉีซือเย่ก็อยู่ด้ว
اقرأ المزيد
บทที่ 10
เวินเหยียนตอบกลับไปว่า “ได้ค่ะ” นี่คือหน้าที่ของเธอ ต่อให้คนที่ต้องสัมภาษณ์คือเซี่ยเฉิง เธอก็ต้องทำให้ดีเช้าวันถัดมา ตอนจี้ซือเย่มาส่งอาหารเช้า เธอขอให้เขาช่วยนัดเวลาของเซี่ยเฉิงจี้ซือเย่หยิบมือถือขึ้นโทรหาเซี่ยเฉิงทันที พูดเรื่องสัมภาษณ์ไม่กี่ประโยคปลายสายไม่รู้พูดอะไร สายก็ตัดไปอย่างรวดเร็วแทบจะพร้อมกันนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของเวินเหยียนก็สว่างขึ้น มีข้อความใหม่เด้งเข้ามาเซี่ยเฉิง:มีอะไรก็ติดต่อฉันตรง ๆ ฉันไม่กินคนเวินเหยียนมองรูปโปรไฟล์ตุ๊กตาหิมะที่คุ้นเคย ใจเธอกระตุกวูบตุ๊กตาหิมะตัวนี้ เธอคุ้นเคยดี คืนที่เธอสารภาพรัก เธอปั้นมันอยู่หน้าบ้านเขาตั้งแต่ดึกจนฟ้าสาง มือเย็นจนแดง ตัวชาแทบหมดความรู้สึกจนถึงวันนี้ เธอยังจำสายตาเหม่อลอยตอนเขาเห็นตุ๊กตาหิมะ จำดวงตาที่แดงระเรื่อของเขา และอ้อมกอดอุ่นในตอนนั้นและก็จำได้…ตอนเลิกกัน เธอบล็อกเขาไปแล้วต้องเป็นคืนนั้นที่โรงแรมแน่ ตอนเธอหลับ เขาแอบเล่นโทรศัพท์เธอปลายนิ้วเธอชะงัก ก่อนพิมพ์ตอบกลับแบบเป็นทางการเวินเหยียน:คุณหมอเซี่ย ไม่ทราบว่าสะดวกตอนไหนคะเซี่ยเฉิง:บ่ายนี้เจอกัน“เธอมีไลน์ของเซี่ยเฉิงด้วยเหรอ”เสียงของจี้ซือเย่ดั
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status