تسجيل الدخولยัยจอมกินขี้ใจอ่อน vs อดีตแฟนตัวร้ายที่ตั้งใจยั่ว สามปีก่อน เวินเหยียนยื่นเงินปึกหนึ่งให้เซี่ยเฉิง แล้วบอกเลิกอย่างเด็ดขาด ก่อนบินกลับประเทศไปแต่งงานตามคำสั่งครอบครัว สามปีต่อมา ก่อนวันวิวาห์ของเธอ เซี่ยเฉิงกลับมา จากหนุ่มคนจนในวันนั้น กลายเป็นทายาทตระกูลเซี่ยระดับมหาเศรษฐี แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของคู่หมั้นเธอ เธอเคยทิ้งเขา เขาเคยหลอกเธอ เวินเหยียนเลยคิดว่าหนี้รักที่มีต่อกันมันจบแล้ว และพยายามตีตัวออกห่างจากผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่เซี่ยเฉิงกลับไล่ต้อนเธอทีละก้าว มองเธอถูกคู่หมั้นทำร้ายด้วยสายตาเย้ยหยัน ต่อหน้าคนอื่น ทั้งคู่ทำเหมือนไม่รู้จักกัน ลับหลังกลับแข่งกันเอาคืนไม่มีใครยอมใคร มีคนรู้เรื่องเพียงคนเดียวถามเขาว่า “นายเกลียดเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เซี่ยเฉิงนิ่งเงียบ ไม่ตอบ ต่อมา เวินเหยียนถอนหมั้น ก่อนจะเดินทางไปต่างประเทศ กลายเป็นผู้สื่อข่าวสงคราม เซี่ยเฉิงปรากฏตัวอีกครั้งกลางสนามรบ กระสุนหลงพุ่งเข้ามา เขาพุ่งเข้าไปปกป้องเวินเหยียนด้วยตาแดงก่ำ “ต่อให้ต้องตาย เราก็ต้องตายไปด้วยกัน” คุณหมอเซี่ย : คนอื่นเป็นชู้โดนมองว่าเลวทราม พอตัวเองเป็นชู้กลับมองว่าเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่
عرض المزيدเวินเหยียนเหลือบเห็นมือถือของเซี่ยเฉิงวางอยู่บนโต๊ะ เธอจับมือเขา ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือหน้าแชตไลน์อันแรกก็คือเธอ ชื่อที่ตั้งไว้คือ “เล่น ๆ เท่านั้น”เธอถอนหายใจเบาแทบไม่ได้ยิน เล่นมาตั้งสี่ปี ยังไม่พออีกเหรอ?“เอามือถือฉันไปทำอะไร…”เซี่ยเฉิงเมามากแล้ว พึมพำถามทั้งที่ยังไม่ลืมตา“มือถือฉันแบตหมด ใช้ของคุณนำทางหน่อย”เวินเหยียนตอบส่ง ๆ แล้วกดเข้าไปที่แชตใต้ชื่อ “เล่น ๆ เท่านั้น” ส่งโลเคชันไปเซี่ยเฉิง:มารับเจ้านายด้วย ผู้ช่วยจิน:จะไปเดี๋ยวนี้ครับเธอยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋าเสื้อเขา แล้วนั่งรอเป็นเพื่อน20 นาทีต่อมา จินอิ๋นก็มาถึง“คุณเวิน คุณหมอเซี่ยเมาแล้วเหรอครับ?”“อืม คุณพาเขากลับบ้านเถอะ”“ได้ครับ”จินอิ๋นพยุงเซี่ยเฉิงออกไป เวินเหยียนเดินตามไปข้างหลังรอจนรถพวกเขาขับออกไป เธอถึงขับรถกลับบ้านหลังอาบน้ำแล้วนอนลง เธอเห็นว่าจี้ซือเย่สร้างกลุ่มแชตใหม่ ชวนทุกคนไปทานข้าวเย็นพรุ่งนี้นอกจากเธอกับเขา คนอื่นคือเพื่อนเจ้าบ่าวเพื่อนเจ้าสาวที่ตกลงกันแล้วเพื่อนเจ้าสาวคือเฉียวซีและเซี่ยชิง เพื่อนเจ้าบ่าวคือเซี่ยเฉิงกับเฉินเสี่ยวไม่นาน เธอก็ได้รับข้อความส่วนตัวเซี่ยชิง:เพื
“เซี่ยเฉิง คราวหน้าอย่าเรียกเธอมาดื่มด้วยอีกเลย เธอยังเด็ก ดื่มไม่เก่ง เมาแล้วปวดท้องอีก”“แล้วแต่อารมณ์ฉัน”เซี่ยเฉิงรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว ดื่มรวดเดียวหมดจี้ซือเย่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แต่เจียงหว่านถังก็ยังชอบไปเล่นกับเซี่ยเฉิง ไม่ว่าเขาจะเย็นชากับเธอแค่ไหน เธอก็ไม่เคยใส่ใจ“เวินเหยียน กลับดี ๆ นะ”“ค่ะ รีบพาคุณเจียงกลับไปดื่มน้ำแก้เมาด้วยนะคะ”คำพูดของเวินเหยียนดูใส่ใจทุกอย่าง แต่จี้ซือเย่กลับรู้สึกหม่นลง ไม่พูดอะไรต่อ พาคนออกไปเวินเหยียนมองรถพวกเขาจนลับสายตา ก่อนจะแย่งแก้วเหล้าจากมือเซี่ยเฉิง“ไปเถอะคุณหมอเซี่ย ฉันไปส่งคุณกลับบ้าน”“ฉันยังดื่มไม่พอ เธอนั่งรอก่อน แล้วก็กินข้าวไปด้วย”เซี่ยเฉิงหยิบแก้วกลับมา เรียกพนักงานมา แล้วสั่งอะไรบางอย่างเสียงเบาพนักงานพยักหน้าแล้วเดินออกไปเวินเหยียนเปลี่ยนที่นั่ง มานั่งฝั่งตรงข้ามเขา ขอแก้วสะอาดมาอีกใบเธอเองก็อารมณ์ไม่ดี ถอนหมั้นไม่ได้ ยังต้องมารับมือผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้อีกเมาไปเลยจะได้นอนง่าย เดี๋ยวค่อยเรียกคนขับแทนก็พอเธอกำลังจะรินเหล้า เซี่ยเฉิงก็จับมือเธอไว้ น้ำเสียงหยอกเย้า “ยังอยากนอนกับฉันอีกเหรอ”เวินเหยียนสะดุ้
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ” จี้ซือเย่ถาม“เพื่อนฉันเมา ให้ฉันไปรับเขา”เวินเหยียนกำมือถือแน่น แอบด่าเซี่ยเฉิงในใจ“ฉันจะไปกับเธอ”จี้ซือเย่ลุกขึ้นตาม หยิบเสื้อโค้ทตอนนั้นเอง โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นเวินเหยียนเห็นหน้าจอขึ้นชื่อ “หว่านถัง” รูปโปรไฟล์ด้านบนเป็นรอยยิ้มสดใสของเจียงหว่านถังจี้ซือเย่ออกไปรับสาย ไม่นานก็กลับมาแล้วจ่ายเงิน“เวินเหยียน ฉันคงไปกับเธอไม่ได้ หว่านถังเมา”“งั้นคุณรีบไปรับเธอเถอะ”นี่เป็นครั้งแรกที่เวินเหยียนรู้สึกขอบคุณการมีอยู่ของเจียงหว่านถัง เธอกับจี้ซือเย่แยกกันไป ต่างคนต่างไปรับคนเธอไม่คุ้นทาง พอขึ้นรถก็เปิดโลเคชันบาร์ที่เซี่ยเฉิงส่งมา แล้วขับตาม GPS ไปพริบตาเดียว รถของจี้ซือเย่ก็หายลับไปแล้วบาร์ตั้งอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว แถม GPS ยังเหมือนพาอ้อม ใช้เวลาเกือบ 40 นาทีกว่าจะถึงภายในบาร์แสงสลัว กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอบอวลเธอหรี่ตา มองหาตัวเซี่ยเฉิงท่ามกลางโต๊ะนั่งที่เรียงสลับกันแต่มีวิธีที่ง่ายกว่านั้น คือมองตามสายตาของคนอื่นมีผู้หญิงหลายคนมองไปทางเดียวกัน แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมเวินเหยียนมองตามไป แม้มองหน้าไม่ชัด ก็รู้ว่าเป็นใคร“เซี่ยเฉิง”เธอเรียกตอน
และวันนั้น คือวันเกิดครบรอบสิบปีของเวินหลางเธอเกลียดการกระทำของตัวเอง เกลียดที่จมอยู่กับความทุกข์ในอดีต เอาแต่หนีความเจ็บปวดของคนในครอบครัว ทั้งที่ความเจ็บปวดนั้น เธอเป็นคนก่อขึ้นเองสุดท้าย เธอส่งข้อความหาเซี่ยเฉิงเวินเหยียน:ขอโทษ ฉันผิดสัญญา ฟ้องฉันได้เลยเซี่ยเฉิงเห็นข้อความ แต่ไม่รู้กำลังคิดอะไร นิ่งอยู่นานไม่ขยับในเวลาเดียวกัน จี้ซือเย่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็ได้รับข้อความเช่นกันเวินเหยียน:ฉันจะไม่ถอนหมั้นแล้ว คืนนี้คุยกันจี้ซือเย่โล่งใจ ก่อนจะมุมปากยกยิ้มเขาตบไหล่เซี่ยเฉิง “ตกลงตามนี้นะ ฉันแต่งงาน นายต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว”เดิมทีเขาอารมณ์ไม่ดี ตั้งใจจะชวนเซี่ยเฉิงออกไปดื่มตอนกลางคืน“อ้อ คืนนี้ฉันต้องไปอยู่กับเยียนเยียน ไว้วันหลังค่อยไปดื่มกับนาย”มุมปากเซี่ยเฉิงกดต่ำลง “ไสหัวไป”“อย่าโกรธสิ คราวหน้าดื่มกันให้สุดไปเลย”จี้ซือเย่อารมณ์ดีมาก ไม่ถือสาคำพูดเย็นชาของเซี่ยเฉิง ปิดประตูแล้วเดินออกไปเซี่ยเฉิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้น กดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ตะไคร่ แล้วส่งข้อความออกไปเวินเหยียนเห็นการแจ้งเตือนบนมือถือหลังเลิกงานเซี่ยเฉิง:ยังมีอีกทางเลือก ก่อนแต











