1. เธอคือใคร?

ครืนนน~ ซ่าาา~

ท่ามกลางความมืดมิดในคืนวันฝนพรำ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์สีดำสวมทับด้วยช็อปวิศวะสีเลือดหมู กำลังยืนพิงกำแพงข้างบิ๊กไบค์คันโตโดยในมือมีไม้กอล์ฟคู่ใจ

ใบหน้าหล่อร้ายไร้อารมณ์กับดวงตาคมกริบติดเย็นชา กำลังมองตรงไปข้างหน้ายังกลุ่มนักศึกษาวัยรุ่นขี้เมา พวกมันหัวเราะร่าอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งสัตว์หน้าขนสี่ขาด้วยการเอาถุงพลาสติกคลุมหัว

เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นท่าทีกระวนกระวายของสัตว์ตัวนั้นในสภาพที่ไร้ทางสู้เพราะถูกตีขา

ถ้ามันไม่สบายและอยู่ในความมึนงงหลังจากเพิ่งตื่นจากการถูกวางยาสลบ คาดว่าไอ้พวกที่จะกลายเป็นศพ คือพวกมันที่กำลังอ้าปากหัวเราะเริงร่ามีความสุขอยู่ตอนนี้

เพราะสัตว์ที่พวกมันกำลังรังแก คือ แมวป่าเซอร์วัล นามว่า เจ้ามิตร ที่แม้จะไม่มีพิษ แต่มันก็อยู่ในวงค์ตระกูลเดียวกับเสือ และเหนือสิ่งอื่นใด มันเป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักข้างกายของชายร่างสูงที่กำลังหมุนหัวไม้กอล์ฟและขยับนิ้วมือยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมมืดตรงนี้

“เฮ้ย! นี่มันแมวของไอ้รุ่นพี่ตัวตึงเปล่าวะ?”

“รุ่นพี่ไหน?”

“หินผา วิดวะยานยนต์ ปีสี่ หนึ่งในธรีคิงส์”

“ใครวะ”

“มึงไม่รู้จัก? ไอ้สัสนึกดี ๆ มึงเคยเจอ”

“อ๋อ! ไอ้ที่ชอบวางมาดนักเลง หน้านิ่ง ๆ แต่กวนส้นตีนอะนะ”

“เออ กูว่าใช่แน่ ๆ แมวลายนี้มีตัวเดียวที่กูเคยเห็น”

“ใช่ที่แม่แม่งเป็นคุณหนู แต่พ่อเสือกเป็นกุ๊ยข้างถนนป้ะ?”

“ที่เรียกว่าอะไรนะ ขยะ? ฮ่า ๆ”

“เออ! นั่นแหละ ไอ้สัส เบา ๆ แมวแม่งอยู่นี่ ไม่ใช่ว่าตัวมันก็อยู่แถวนี้ ฉิบหายละพวกเรา”

“กลัวห่าไร แม่งมีวันนี้ได้เพราะตระกูลคุ้มกะลาหัว ตัวต่อตัวมันคงไม่กล้า ไม่งั้นจะเอาแมวป่ามาทำห่าอะไร ไหนจะบอดีการ์ดมันอีก อยู่ได้เพราะคนคุ้มกัน กูว่าถ้าไม่มีตระกูลมันก็ขี้ ๆ ละว้า~”

“มันมาก็ดี อยากลองของว่ะ ตัวจริงมันคงคุณหนูเหมือนแม่มัน”

“มึงพูดเองน้า~ ไอ้ห่า ว่าแต่แมวแม่งไหนว่าดุนักดุหนา ไอ้สัสโม้ฉิบหายไปเลย เอาเหล้าให้แม่งแดกดีกว่า กูอยากเห็นแมวเมาฮ่า ๆ”

“นายครับ…”

ไม้ บอดีการ์ดหันมอง หินผา ผู้เป็นนายที่กำลังขบสันกรามคมเข้าหากัน มันรู้ได้ทันทีว่าในไม่ช้า ไอ้แก๊งตรงหน้าจะเจอเข้ากับอะไร

“มึงไม่ต้อง กูจัดการเอง”

รู้จักกูดีนักนี่ แต่ยังดีไม่พอ อยากลองของกูจัดให้ เอาให้สาสมกับที่ปากร้องขอไปเลย

“แต่…”

“มึงไม่ได้ยินที่พวกมันพูดเหรอ”

“…”

“มันอยากรู้ว่ากูเหมือนใคร”

จะเหมือนพ่อหรือเหมือนแม่ เดี๋ยวแม่งได้รู้แน่

“เบาหน่อยนะครับนาย”

ไม้ไม่ได้กลัวว่าหินผาจะสู้ไม่ได้ แต่กลัวความฉิบหายที่จะเกิดขึ้นกับอีกฝ่ายมากกว่า…

“หึ ถ้า กล้าแตะ ก็ต้องไม่กลัวตาย”

แตะลูกชายกูไม่พอ ยังแตะไปถึงต้นตระกูลและครอบครัวกูอีก

“กูจะเข้าไปให้พวกมันรู้จักหน่อย”

เสื้อช้อปและเสื้อตัวในถูกถอดทิ้งอย่างไม่ใยดี เท้าหนักก้าวเดินไปยังกลุ่มวัยรุ่นตรงหน้าช้า ๆ มือหนาลากจูงไม้กอล์ฟโดยปล่อยให้ส่วนหัวเหล็กขูดกับพื้นคอนกรีตจนเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหู

“ใครแม่งมายืนบังไฟวะ!”

เปรี้ยง!

สายฟ้าฝาดดังสนั่นในขณะที่ร่างสูงหยุดอยู่ตรงหน้าพวกมันพอดี แสงไฟที่เคยมีถูกร่างใหญ่บดบังจนเห็นเพียงแค่เงาอันดำมืด

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ หินผาขยับตัวอีกครั้ง รอยสักดุดันแห่งขุนเขาและผืนป่าแสดงความยิ่งใหญ่อยู่บนเรือนร่างกำยำ มันกำลังสะท้อนแสงไฟจากข้างทางในทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน

“4 ต่อ 1 กูต่อให้”

“ใครวะ!”

“ล้มกูได้พวกมึงรอด แต่ถ้าไม่… ฉิบ หาย”

“...” พวกมันถึงกับกลืนน้ำลายเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เพ่งจนเห็นชัด ๆ ว่าผู้มาใหม่ที่ยืนตรงหน้าคือใคร

ปากหยักเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม แค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกไม้กอล์ฟขึ้นเกี่ยวคอเสื้อไอ้ตัวที่พูดมากก่อนหน้าที่ถามว่าเขาเป็นใคร หินผากระชากมันเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อคลายข้อสงสัย

“กู ลูกขยะไง”

ตุ้บ!

 

ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัวะ!

“ไอ้ผา! หยุด!”

“ไอ้ไม้! มาเอาตัวนายมึงออกไป!”

กระทิง และ อันดา วิ่งฝ่าฝนมา ณ จุดเกิดเหตุ ไม้โทรไปตามทั้งคู่ เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทสองคนนี้เท่านั้นที่จะเอานายของตัวเองอยู่

ทันทีที่มาถึง กระทิงก็รีบดึงแขนของหินผาที่กำลังฟาดงวงฟาดงา ฟาดไม้กอล์ฟกระหน่ำซัดไม่ยั้งกับร่างวัยรุ่นทั้งสี่ที่นอนแน่นิ่งไม่รู้ว่าเป็นหรือตายอยู่บนพื้น ก่อนไม้และบอดีการ์ดคนอื่นจะรุดเข้าช่วยกันหามหินผาให้ออกห่างจากพื้นที่

“ไอ้เชี่ย! พวกเรามาช้าขนาดไหน ไหวไหมเนี่ย ตายห่าแล้วมั้ง”

อันดาสบถเสียงดังระหว่างใช้ตีนเขี่ยร่างทั้งสี่ โชคดีที่พวกมันไม่ตาย แต่จากสภาพก็น่าจะเลี้ยงไม่โตอีกแล้ว เขาสั่งการ์ดที่เหลือให้นำคนเจ็บส่งโรงพยาบาล ก่อนไปหาเจ้าตัวการที่ยืนเช็ดเลือดบนไม้กอล์ฟอยู่ข้างบิ๊กไบค์

“โชคดีเข้าโรงบาลบ้านกู ปิดข่าวได้อยู่ แต่ถ้าป๊ามึงรู้ กูไม่อยู่ช่วยนะ ตัวใครตัวมันไอ้สัส ป๊ามึงกูไม่สู้ รอบนี้มึงเล่นบุกเดี่ยวเลยไอ้ผาแม่ง”

หินผายักไหล่ไม่ใส่ใจ ป๊ารู้ก็ค่อยเคลียร์ ที่ป๊าไม่อยากให้มีเรื่อง ไม่ใช่เพราะห่วงว่าจะทำร้ายใคร แต่ห่วงว่าตัวเขาจะเป็นอะไรมากกว่า แต่เท่าที่เห็นตอนนี้ตัวเขาก็สบายดี ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

“มันอยากชนกับกูเอง”

อันดาได้แต่ส่ายหน้า จังหวะนั้นกระทิงก็เดินเข้ามาสบทบ หลังจากช่วยตรวจสอบความเรียบร้อยรอบบริเวณ

“แมวมึงไปไหน”

“เตลิดหนี ลูกน้องกำลังไปจับมา มันเจ็บขาอยู่ยังไปได้ไม่ไกล” หินผาชูโทรศัพท์ให้ดู GPS บนหน้าจอบอกตำแหน่งที่อยู่ของเจ้ามิตร

“กูนึกว่ามึงแค่ไปรับแมวที่โรงบาล ไหงมาตีกับไอ้พวกนี้ได้”

ขณะที่พูดกระทิงกับอันดาก็ช่วยกันสำรวจตรวจตามร่างกายของเพื่อนสนิท พบว่าหินผาไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง มีแต่รอยฟกช้ำเป็นจ้ำแดง ๆ ทั่วไปเท่านั้น

“เจ้ามิตรมึงมานู้นแล้ว”

อันดาเผยิดหน้าไปทางบอดีการ์ดสองคนที่ช่วยกันอุ้มแมวเดินมา ส่วนกระทิงก็ตั้งท่าเตรียมจะจากไปเมื่อรู้ว่าเพื่อนไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน

“มึงรีบ?” หินผาเลิกคิ้ว มองท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนที่ปกติจะนิ่งสงบที่สุดในกลุ่ม

“เออดิ กูยุ่งอยู่ แต่ไอ้ไม้โทรหา พูดเหมือนมึงจะตายถ้ากูไม่มา สรุปไม่เป็นห่าอะไร งั้นตอนนี้กูกลับก่อน”

“หึ ป๊ามึงเปลี่ยนการ์ดแน่ ไอ้ไม้เอามึงไม่อยู่ถึงต้องตามพวกกู”

หินผาเบนสายตาไปทางอีกคนที่พูดเหน็บขึ้นมา

“กระทิงไปแล้วมึงอยู่ทำไม”

อะ ไอ้สัส ไล่กูเลย เค๊!

“ไอ้ตัวปัญหา กูกลับก่อน” อันดาชกหมัดเข้าอกแกร่งก่อนจะเดินขึ้นรถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลของตัวเอง

หินผาโยนกุญแจบิ๊กไบค์ให้ไอ้ไม้ ส่วนตัวเขาเดินไปหาเจ้ามิตรที่ตอนนี้ถูกย้ายเข้าไปในรถลีมูซีน เขาให้คนเอามารับมันโดยเฉพาะ เพราะอยากให้มันสบายและจะได้ดูแลมันง่าย ๆ

มือหนาลูบหัวปลอบใจแมวน้อยที่ตัวไม่น้อยอย่างหวงหา หินผาก้มลงโอบกอดและจูบหน้ามันเหมือนที่ชอบทำ ก่อนจะไล่สำรวจอาการบาดเจ็บ ร่องรอยที่ถูกโดนทำร้าย

เขารักและทะนุถนอมมันยิ่งกว่าอะไร ไอ้พวกจัญไรมารังแกมันได้ นี่ถ้าไอ้สองตัวนั้นยังไม่มา สาบานเลยว่า ไอ้สี่ตัวนั้นไร้ลมหายใจแน่ ๆ ต่อให้แมวเขาจะไม่เป็นอะไรมาก แต่พวกแม่งต้องหายใจลำบากหรือไม่ก็ต้องตายจากกันไปข้าง

“หืม?” ขาหลังของเจ้ามิตรมีผ้าผูกอยู่ ลูกน้องเห็นแววตาคมดุคล้ายมีคำถามของเจ้านายก็รีบคลายข้อสงสัย

“เจ้ามิตรหนีไปหลบอยู่ตรงป้ายรถเมล์ครับ มีเด็กนักเรียนนั่งอยู่ตรงนั้นพอดี พวกผมไปถึงก็เห็นมันนอนขดอยู่บนตักเธอแล้ว เป็นเธอที่ทำแผลให้มันครับนาย”

เธอ? นอนตัก? ทำแผล?

คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติเจ้ามิตรไม่ใช่สัตว์ที่ใครจะแตะต้องได้ นอกจากเจ้าของและบอดีการ์ดบางคน แต่อาจเป็นเพราะมันยังมึนยาบวกกับเพิ่งได้รับบาดเจ็บ

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ น้อยคนนักที่จะกล้ายุ่งกับมัน เพราะต่อให้มันอยู่เฉย ๆ แค่เห็นลายบนตัวและหน้าดุ ๆ ก็ไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้มันแล้ว

“ไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา”