LOGINShare
บทที่ 17 คนร้าย (1)
publish date:
2026-11-07 18:00:02บทที่ 17 คนร้าย (1)
คืนวันต่อมา เวลาสองทุ
Latest chapter
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 18 ช่วยเหลือ (2)
บทที่ 18 ช่วยเหลือ (2)แม้จื่อเถียนจะรู้สึกดีกับเซียงฉีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่หล่อนก็ไม่ได้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา ทว่าเลือกที่จะโต้ตอบกลับไปด้วยคำพูดสั้น ๆ ที่ว่า…“บังเอิญจังเลยนะคะ...”“ไม่ใช่บังเอิญหรอกครับ ผมว่ามันเป็นโชคชะตามากกว่า เป็นโชคชะตาที่ทำให้ผมกับคุณได้ใกล้ชิดกัน คุณว่าไหมล่ะครับ?”เซียงฉีตอบกลับทันควัน นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ยอมพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้แน่นอน แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจูงใจ จู่ ๆ เขาถึงได้อยากพูดอะไรทำนองนี้กับหล่อน หลายครั้งที่ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ เขาก็มักจะคิดเองเออเองไปว่า… บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิดกับเรื่องในอดีต ที่เคยปล่อยให้หล่อนถูกคนตระกูลหมิงกดขี่ใช้งาน และอยากชดเชยให้หล่อน เขาถึงได้หลวมตัวพูดอะไรแปลก ๆ ทำนองนี้กับหล่อนอยู่เรื่อย ๆ
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 18 ช่วยเหลือ (1)
บทที่ 18 ช่วยเหลือ (1)เซียงฉีเดินข้ามถนนกลับมายังป้อมรักษาการณ์ด้วยสีหน้าเดือดดาลเหลือทน สองแขนของเขาอุ้มร่างเล็กไว้แนบอกโดยไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น ตอนนี้ เวลานี้ วินาที สิ่งเดียวที่เขาสน มีเพียงอย่างเดียว คือความปลอดภัยของจื่อเถียน“ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น แต่ถ้ากลัวตกก็กอดผมไว้แน่น ๆ แล้วกันนะ”ท่าทางขวัญผวาของหล่อน ทำเซียงฉีอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะละแขนข้างหนึ่งออกมาลูบหัวจื่อเถียนโดยเฉพาะ ด้วยมีภรรยาเป็นคนร่างเล็กบอบบาง ผนวกกับเซียงฉีเคร่งครัดเรื่องฝึกวินัยทางทหาร การอุ้มภรรยามือเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา“ฉัน… ฉันน่าจะเชื่อคุณตั้งแต่แรก…”จื่อเถียนพูดเสียงเครือสั่นกระซิก พลางคล้องเรียวแขนเล็กกับลำคอของพันโทหนุ่มให้แน่นขึ้น ด้านเซียงฉีที่เห็นว่าสหายกองทัพบางส่วนกำ
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 17 คนร้าย (2)
บทที่ 17 คนร้าย (2)ชื่อของมันคือ ‘หลิวเยี่ยนจง’ มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของหวังเวินลิ่ว วัน ๆ ไม่รู้จักทำมาหากิน รู้จักแต่ถลุงเงินพ่อแม่แล้วเอาไปเล่นการพนัน พอเสียพนันหมดตัวทีไรก็บุกมาหาหวังเวินลิ่ว บ้างก็บุกมาหาเจียวม่านเหยาถึงบ้านตระกูลหมิง ขู่ว่าถ้าไม่จ่ายเงินให้ หลิวเยี่ยนจงคนนี้จะเอาเรื่องคาว ๆ ของทั้งคู่ไปบอกนังโง่หลี่เว่ยหรานด้วยกลัวว่าความลับจะรั่วไหล ท้ายที่สุดแล้ว...ทั้งเวินลิ่วและม่านเหยา ต่างก็ต้องยอมให้ไอ้ผีพนันแซ่หลิวไถเงินอยู่เรื่อย ๆ เพราะแบบนี้อันเจียหลัวคนเก่าถึงพลอยมีโอกาสได้เห็นหน้าหลิวเยี่ยนจงแบบผ่าน ๆ อยู่ครั้งสองครั้ง งั้นก็ไม่แปลกเลยที่จื่อเถียนจะนึกไม่ออกว่าเขาคือใครตั้งแต่แรกเห็น“เจียวม่านเหยากับหวังเวินลิ่วจ้างแกมาใช่หรือเปล่า?”จื่อเถียนเดาว่าสองคนนั้น น่าจะจ้างวานให้คนกักขฬะอย่างหล
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 17 คนร้าย (1)
บทที่ 17 คนร้าย (1)คืนวันต่อมา เวลาสองทุ่มครึ่งปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง ๆๆๆเสียงเคาะประตูปริศนาดังมาจากด้านนอกด้วยจังหวะที่ถี่รัว ร้อนให้ผู้หญิงตัวคนเดียวซึ่งกำลังเตรียมตัวเข้านอนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขตอนแรกจื่อเถียนไม่คิดจะโต้ตอบอะไรกลับไป เพราะหล่อนคิดว่าความเงียบงันน่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาขั้นพื้นฐานที่ง่ายที่สุดเท่าที่หล่อนพอจะทำได้ในเวลานี้ พอคนที่คุกคามอยู่ฝ่ายเดียว เริ่มเหนื่อย ไม่นานมันคงถอยออกไปเอง แต่จนแล้วจนรอดผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างที่จื่อเถียนคิดนอกจากผู้ชายแปลกหน้าด้านนอกนั่นจะไม่ยอมหยุดเคาะประตู มันยังออกแรงเตะ ถีบ และใช้ลำตัวกระแทกบานประตูแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเหมือนประตูทั้งบานจะหลุดออกมาจากผนัง จื่อเถียนที่เห็นท่าไม่ดีและคิดว่ายังไงซะตัวหล่อนก็คงหนีไม่พ้นเงื้อมมือของมันแน่ ๆ จึงตัดสินใจตะโกนสวนกลับไปอย่างเหลืออด
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 16 ผมเป็นห่วงคุณ (2)
บทที่ 16 ผมเป็นห่วงคุณ (2)พอไม่มีอะไรจะเถียง จื่อเถียนก็เลือกเดินห่างออกไป ปล่อยให้พ่อคนขี้เก๊กยืนบื้อคนเดียวไปเถอะ วันนี้หล่อนมีอะไรให้ต้องทำอีกตั้งหลายอย่าง ไอ้ที่อยากให้นั่งกินข้าวด้วย... ก็กินแล้ว ธุระก็ไปทำแล้ว อยากรู้อะไรก็เล่าไปหมดแล้ว ขืนจะให้อยู่คุยเรื่องไร้สาระกับเขาต่อจนถึงเที่ยง หล่อนคงไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี“อะ…อ้าว จะเดินไปไหนน่ะ รอด้วยสิครับ ผมยังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ”เซียงฉีตะเบ็งเสียงไล่หลังเมื่อเห็นว่าจื่อเถียนเดินทิ้งช่วงห่างออกไป ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ เดินตามต้อย ๆ เหมือนลูกสุนัขพันธุ์เล็ก ทั้งที่ฉายาของเขาคือสุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์“พวกเราแยกกันตรงนี้เถอะค่ะ ห้องเช่าของฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ฉันจะกลับไปพัก” พอได้ยินจื่อเถียนพูดเปรยถึงเรื่องที่พัก คนอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่อยากถามตรง ๆ ก็ถึงกับดวงตาขึ้นประกาย
4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก บทที่ 16 ผมเป็นห่วงคุณ (1)
บทที่ 16 ผมเป็นห่วงคุณ (1)“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อเช้านะคะ เอ่อ…อันที่จริงคุณไม่ต้องจ่ายค่าอาหารให้ฉันก็ได้ ฉันเกรงใจน่ะ”จื่อเถียนทั้งพูด ทั้งก้ม ๆ เงย ๆ มัวล้วงเงินในกระเป๋าสะพายของตัวเอง หล่อนยื่นตั๋วเงินให้เซียงฉีด้วยท่าทางเป็นกันเอง ยอมรับว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่เจอกันครั้งแรก ด้วยท่าทางนิ่งขรึมจอมวางมาดของเขา มันชวนให้จื่อเถียนประเมินว่าเขาเป็นผู้ชายที่ไม่ควรคบหาอย่างยิ่งแต่พอได้นั่งรถด้วยกัน ได้กินข้าวด้วยกัน ได้คุยกันเยอะขึ้น ก็เสมือนว่าได้ละลายพฤติกรรม มุมมองที่หล่อนตัดสินเขาไว้ในตอนแรก จึงเริ่มเปลี่ยนแปลงไป หล่อนเพิ่งรู้เอาเดี๋ยวนี้เอง ว่าลึก ๆ แล้วหมิงเซียงฉีเป็นคนปากอย่างใจอย่าง ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกของเขาจะดูนิ่งขรึมและแข็งกระด้างไปบ้าง แต่หล่อนก็พอจะสัมผัสได้ว่า... เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่คิดอันที่จริง…
You May Also Like
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม33.0K viewsลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม216.6K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.9K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.8K viewsชะตารักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม171 viewsแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม134 viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู48 viewsท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา398 views
