Se connecterบทที่ 8 ใจอ่อน (1)
ร้านข้าวแกงของหรงเนี่ยนซิน![]()
บทที่ 21 อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของผม (1)“หน็อยยย นังผู้หญิงบ้านนอก กล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหน ห้ะ!!!”ซ่งกวานหลินทั้งคันปาก ทั้งคันมือ หล่อนกระตุกหางคิ้วแค่ครั้งเดียว เพื่อนสาวคนสนิทที่มาด้วยกันอีกสองคนก็กรูเข้าไปประชิดตัวจื่อเถียนในทันที คงไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าซ่งกวานหลินกำลังจะทำอะไรกับผู้หญิงที่เป็นหนามตำหัวใจของหล่อนเพี๊ยะ!!ไวกว่ามือของกวานหลินก็คือใบหน้าของเผยข่ายถิงนี่แหละ ด้านฟ่านซูอวิ๋นรีบเข้าไปแยกผู้หญิงสองคนให้ออกห่างจากจื่อเถียน ส่วนเจียงอวี้ชางก็ใช่ว่าจะยืนดูอยู่เฉย ๆ เจ้านั่นรีบวิ่งขึ้นไปบนบ้าน ต่อด้วยเขย่าร่างของเซียงฉีแรง ๆ พอเขาลืมตาตื่น อวี้ชางก็ฟ้องเพื่อนไปยกใหญ่ ว่าภรรยาคนสวยของเขากำลังถูกแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามารังแก“พลทหารเผย! หลบไปเดี๋ยวนี้นะ ขืนยังไม่หลบ มัวทำตัวเป็นคนหัวแข
บทที่ 20 ลูกสาวท่านนายพล (2)หลังจากที่เซียงฉีกลับขึ้นไปนอนพักบนบ้านชั้นสองแล้ว จื่อเถียนที่อยู่ว่าง ๆ ก็ออกมาเดินสำรวจพื้นที่รอบตัวบ้านตามอัธยาศัย หล่อนถึงได้รู้ว่า...บ้านพักหลังที่เซียงฉีเลือก ค่อนข้างมีพื้นที่กว้างขวาง หนำซ้ำลานหลังบ้านยังมีคนขึ้นแปลงผักเอาไว้ให้อีกต่างหาก เดาว่าน่าจะเป็นพวกเพื่อน ๆ ของเซียงฉีที่ขุดแปลงทิ้งไว้ในค่ายทหารมีทุกอย่างครบครันขนาดนี้ มิน่าล่ะ หมิงเซียงฉีถึงปักหลักอยู่ในค่ายยาว ๆ ไม่คิดอยากกลับไปเหยียบบ้านตระกูลหมิง บ้านตระกูลหมิงมีแต่เรื่องน่าปวดหัว ในทางกลับกันถ้าหล่อนเป็นเซียงฉี หล่อนก็จะไม่กลับไปที่นั่นเหมือนกันอืม... จะว่าไป... มีคนเตรียมแปลงไว้ให้แล้วก็ดีเหมือนกัน หล่อนจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงขุดแปลงผักด้วยตัวเอง“ขอโทษนะน้องสะใภ้! พอดีว่าพวกเราเอาข้าวของส่วนตัวที่ค้างอยู่ในห้องเช่ากลับมาให้น่ะ”
บทที่ 20 ลูกสาวท่านนายพล (1)เซียงฉีกินข้าวเช้าฝีมือจื่อเถียนจนพุงกาง ตอนแรกหล่อนแบ่งอาหารบางส่วนไว้ให้เพื่อน ๆ ของเซียงฉีจนเต็มปิ่นโต โดยให้เหตุผลว่า หล่อนอยากตอบแทนที่พวกเขาเข้ามาช่วยทำความสะอาดบ้าน และอยากตอบแทนที่เมื่อคืนนี้พวกเขาไปไล่ตามจับหลิวเยี่ยนจงแต่ไม่รู้ว่าหมิงเซียงฉีไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้ตะกละตะกลามไปกินอาหารส่วนที่จื่อเถียนแบ่งไว้ให้สหายกองทัพของเขาจนหมดเกลี้ยง พอกินอิ่มแล้วพ่อทหารหนุ่มก็เดินลากเท้าไปหาโซฟาไม้ด้วยท่าทางอืดอาด เขาหย่อนก้นนั่งลงช้า ๆ พร้อมกับใช้แผ่นหลังพิงกับพนักพิงคล้ายกับขยับตัวไปไหนไม่ไหว ต่อด้วยผายมือไปที่มุมบ้าน แล้วบอกกับจื่อเถียนว่า“ผมซื้อชุดกลับมาให้คุณด้วย เอาไปเปลี่ยนเถอะครับ ขืนใส่เสื้อเชิ้ตของผมไว้ตลอด แล้วเดินไปเดินมาอยู่แบบนี้ ขืนมีคนมาเห็นเข้า คงไม่ดีแน่ ๆ” เซียงฉีแค่พูดติเตียนแต่ไม่ลงรายละเอียด ร้อนให้คนขี้สงสัยอย่างจื่อเถียนต้องเอ่ยปากถาม
บทที่ 19 ลองจีบดูสักครั้ง (2)ยังดีที่ในตู้กับข้าวมีผักกาดขาว ยอดข้าวโพดอ่อน มะเขือเทศ และไข่สด ทุกอย่างยังกองรวมกันอยู่ในถุงกระดาษอยู่เลย เดาว่าเซียงฉีน่าจะเพิ่งซื้อกลับเข้ามาหลังจากที่เขาออกเวร ในเมื่อพอมีวัตถุดิบอยู่บ้าง และมีอุปกรณ์ทำครัวครบครัน แน่นอนว่าจื่อเถียนจะไม่ยอมกินแค่ไข่ต้มคลุกข้าวเปล่าเด็ดขาดตอนที่อยู่ในโลกของตัวเอง ช่วงว่าง ๆ จื่อเถียนมักจะนอนดูรายการสอนทำอาหารอยู่บ่อย ๆ นอกจากนี้ตอนยังเด็กหล่อนอาศัยอยู่กับคุณย่าในต่างเมือง ตอนนั้นคุณย่ามักสอนให้จื่อเถียนทำอาหารกินเอง พอโตขึ้น และย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ หรือแม้กระทั่งตอนที่คิดถึงคุณย่าผู้ล่วงลับไปแล้ว หล่อนก็มักจะหาเวลาทำอาหารกินเองอยู่บ่อย ๆเพราะแบบนี้จื่อเถียนจึงค่อนข้างมีฝีมือในการทำอาหารอยู่พอตัว ฉะนั้นวันนี้หล่อนจะรังสรรค์เมนูสุดพื้นฐาน แต่อร่อยอบอุ่น อย่างเช่น ข้าวผัดสามรส ซุปผักรวม และผัดไข่ต้มทรงเครื่อง ทั้งหมดนี้เป็นสูตรเฉพาะที่คุณย่าเคยสอน รับปร
บทที่ 19 ลองจีบดูสักครั้ง (1)บนร่างกายของจื่อเถียนมีแค่รอยฟกช้ำกับรอยขีดข่วน ไม่มีแผลฉกรรจ์ และไม่ได้ถูกกระทำชำเรา เซียงฉีจึงไม่ได้พาหล่อนไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แต่ค่อย ๆ ช่วยหล่อนทายาแก้ฟกช้ำและทายาฆ่าเชื้อในบริเวณที่พอจะช่วยได้ ส่วนบริเวณที่อยู่ใต้ร่มผ้าปล่อยให้หล่อนทาเองก่อนหน้านั้นเขาลางานครึ่งวัน เพื่อพาหล่อนไปทำเรื่องหย่า วันต่อมายังลางานเพิ่มอีกหนึ่งวัน เพื่อทำความสะอาดบ้านพักทหารเตรียมไว้ให้หล่อน ตอนนี้เซียงฉีจึงไม่สามารถงดเวรกะทันหัน แล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหล่อนได้ ถ้าเขาไม่รีบกลับไปเข้าเวรต่อ เซียงฉีอาจถูกลงโทษในความผิดฐานละเลยการปฏิบัติหน้าที่ดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องกัดฟันจากไป ทั้งที่ตัวเองยังห่วงจื่อเถียนหนักหนา ก่อนกลับไปเข้าเวรต่อ เซียงฉีไม่ลืมกำชับให้จื่อเถียนกินยาแก้ปวด ทั้งยังกำชับให้หล่อนทำตัวตามสบาย คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของหล่อนเอง ถ้าจะนอนก็ให้ขึ้นไปนอนบนห้องชั้นสอง ที่นั่นมีเตียงนอนนุ่ม
บทที่ 18 ช่วยเหลือ (2)แม้จื่อเถียนจะรู้สึกดีกับเซียงฉีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่หล่อนก็ไม่ได้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา ทว่าเลือกที่จะโต้ตอบกลับไปด้วยคำพูดสั้น ๆ ที่ว่า…“บังเอิญจังเลยนะคะ...”“ไม่ใช่บังเอิญหรอกครับ ผมว่ามันเป็นโชคชะตามากกว่า เป็นโชคชะตาที่ทำให้ผมกับคุณได้ใกล้ชิดกัน คุณว่าไหมล่ะครับ?”เซียงฉีตอบกลับทันควัน นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ยอมพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้แน่นอน แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไรจูงใจ จู่ ๆ เขาถึงได้อยากพูดอะไรทำนองนี้กับหล่อน หลายครั้งที่ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ เขาก็มักจะคิดเองเออเองไปว่า… บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิดกับเรื่องในอดีต ที่เคยปล่อยให้หล่อนถูกคนตระกูลหมิงกดขี่ใช้งาน และอยากชดเชยให้หล่อน เขาถึงได้หลวมตัวพูดอะไรแปลก ๆ ทำนองนี้กับหล่อนอยู่เรื่อย ๆ







