อาคมฟื้นฟู

ความเงียบสงัดเข้าแทนที่เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงการต่อสู้อันดุเดือด แสงสว่างจ้าที่เล็ดลอดเข้ามาจากรอยแตกบนผนังของห้างร้างที่ถูกทำลายโดยการปะทะครั้งสุดท้าย ได้ส่องลงมาต้องร่างของเคนตะที่ทรุดตัวอยู่บนพื้นอย่างหมดแรง คาซิมิคลานเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวล

“เคนตะ! คุณบาดเจ็บหนักมาก” เธอพูดเสียงสั่น มือของเธอสัมผัสไปตามรอยแผลและรอยช้ำบนตัวของเขา เคนตะหายใจหอบถี่ พลังอาคมที่เคยเรืองรองในตัวบัดนี้มอดดับลงจนเกือบหมดสิ้น

เคนตะพยายามยิ้มให้เธอ “ก็...ต้องแลกกันหน่อย” เขาไอเบาๆ พลางรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง “แต่เราชนะแล้วนะคาซิมิ...เราจัดการราชินีเงาได้”

“ใช่ค่ะ...เราทำได้” คาซิมิรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด แต่ความโล่งใจก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดที่เห็นเขาต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้ เธอวางมีดอาคมของเขาลงข้างๆ แล้วควักขวดยาฟื้นฟูทั่วไปที่เตรียมมา แต่เคนตะส่ายหน้าเบาๆ

“มันไม่พอหรอกคาซิมิ” เขาพูดเสียงแผ่ว “รอยแผลข้างในมันลึกกว่าที่เห็น...ฉันโดนไอความมืดของเกราะดำและแรงบีบคั้นของหอคอยดำเข้าจังๆ”

คาซิมิพยักหน้า เธอรู้ดีว่ายาธรรมดาไม่อาจรักษาความเสียหายที่เกิดจากอาคมปีศาจได้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอต้องรวบรวมพลังอาคมที่เหลืออยู่เพื่อทำสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุด

“ฉันจะใช้ คาถาฟื้นฟูขั้นพื้นฐาน ให้คุณค่ะ” คาซิมิบอก เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือบาดแผลที่ร้ายแรงที่สุดของเคนตะที่บริเวณหน้าอกและไหล่ “มันจะช่วยสมานบาดแผลภายในได้ แต่คุณต้องทนหน่อยนะคะ...มันอาจจะเจ็บนิดหน่อย”

เคนตะมองเข้าไปในดวงตาที่มุ่งมั่นของเธอ “ไม่เป็นไร...เริ่มเลยคาซิมิ”

คาซิมิหลับตาลง เธอเริ่มร่ายคาถาฟื้นฟู เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยพลังงานที่อ่อนโยน พลังอาคมสีเขียวมรกตเริ่มเรืองรองออกจากมือของเธอ แสงสีเขียวนั้นแผ่ซ่านลงไปในบาดแผลของเคนตะ ร่างกายของเคนตะเกร็งเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับการสมานเซลล์และเส้นประสาทที่ถูกทำลาย

“ฮึ่ก...” เคนตะกัดฟันแน่น แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องออกมา

คาซิมิมองเห็นภาพเรืองรองของพลังงานที่บิดเบี้ยวจากบาดแผลของเคนตะด้วยคาถา ‘นิมิต’ ที่ยังคงติดตัวเธออยู่ พลังงานสีเขียวของเธอค่อยๆ ขับไล่เศษซากของพลังงานความมืดที่ตกค้างออกไป แล้วเยียวยารอยฉีกขาดของเนื้อเยื่อภายใน

ผ่านไปประมาณสิบนาที คาซิมิก็หอบหายใจอย่างหนัก เธอเปิดตาขึ้น แสงสีเขียวมรกตก็หายไป บาดแผลภายนอกของเคนตะสมานตัวและดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังคงมีร่องรอยอยู่ก็ตาม

“พอแล้วค่ะ...ถ้ามากกว่านี้ฉันคงไม่ไหว” คาซิมิกล่าวด้วยความเหนื่อยล้า เธอรู้สึกเหมือนถูกสูบพลังออกไปจนหมด

เคนตะลองขยับตัว เขาลุกขึ้นนั่งได้โดยไม่รู้สึกเจ็บปวดรุนแรงเหมือนเมื่อครู่ “ดีขึ้นมากเลยคาซิมิ! พลังของเธอ...มันน่าทึ่งจริงๆ” เขาจับมือเธอที่อ่อนล้าแล้วบีบเบาๆ “ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีเธอ...ฉันคงไม่รอด”

คาซิมิยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “เราต้องรอดทั้งคู่สิคะ”

ทั้งคู่นั่งพักเงียบๆ ครู่หนึ่ง เพื่อฟื้นฟูพลังกายและพลังอาคมที่เหลืออยู่ เคนตะมองไปยังขวดกักเก็บวิญญาณที่คาซิมิถืออยู่ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยวิญญาณปีศาจทั้งหมด 12 ดวง (รวมสองตัวแรก) โดยมีดวงวิญญาณของราชินีเงาที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในนั้น

“เราได้วิญญาณมาเยอะเลย” เคนตะพูด “แต่ภารกิจของเรามันไม่ใช่แค่การปราบปีศาจ”

คาซิมิพยักหน้า “ใช่ค่ะ...ผ้ายันต์ทั้งห้าผืน”

เคนตะถอนหายใจ “ลุงซาโตรุบอกว่าผ้ายันต์นี้คือสิ่งเดียวที่จะผนึกประตูมิตินี้ได้อย่างสมบูรณ์ และป้องกันไม่ให้มิติปีศาจขยายตัวเข้าสู่โลกของเราได้”

“แต่ทำไมต้องห้าผืนล่ะคะ? แค่ผืนเดียวไม่พอเหรอ?” คาซิมิถามด้วยความสงสัย

เคนตะส่ายหน้า “ลุงซาโตรุบอกว่า ผ้ายันต์แต่ละผืนทำหน้าที่เป็น เสาหลักของธาตุทั้งห้า ที่จะช่วยตรึงมิติไว้ ผืนแรกคือผ้ายันต์แห่งดิน (Earth) ที่จะตรึง ‘แกน’ ของสถานที่เอาไว้ก่อน ถ้าเราไม่ผนึกมัน...พวกปีศาจจะกลับมารวมตัวกันได้อีก”

คาซิมิมองไปรอบๆ ห้างร้างที่ยังคงมืดมิดและน่าขนลุก “แล้วผ้ายันต์ผืนแรกอยู่ที่ไหนคะ?”

เคนตะหยิบไฟฉายที่ตอนนี้กลับมาใช้การได้แล้วขึ้นมาส่องสำรวจ เขาเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องที่พวกเขาเพิ่งต่อสู้กับราชินีเงา เขาเห็นร่องรอยของพลังอาคมที่เข้มข้นบางอย่างที่พื้น

“ตามตำราของลุงซาโตรุ...สถานที่ที่ผ้ายันต์ถูกผนึกไว้มักจะมีความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณกับธาตุที่มันเป็นตัวแทน” เคนตะอธิบายพลางใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยอาคมที่พื้น “ผ้ายันต์แห่งดิน...ต้องอยู่ที่ จุดศูนย์กลางของมวลและรากฐาน”

คาซิมิครุ่นคิดตาม “จุดศูนย์กลางของมวล...ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรคะ?”

“เพื่อการบริโภค...การพักผ่อน...และความบันเทิง” เคนตะตอบพลางส่องไฟฉายไปตามป้ายที่บิดเบี้ยว

คาซิมิเบิกตากว้าง “โซนเด็กเล่น! มันเป็นโซนที่ถูกออกแบบมาให้เป็นรากฐานของความสนุก! เป็นมวลรวมของความสุขและวัยเยาว์!”

เคนตะพยักหน้า “มีความเป็นไปได้สูง! ถ้าผ้ายันต์แห่งดินถูกซ่อนไว้เพื่อตรึง ‘รากฐาน’ ของมิตินี้เอาไว้...โซนเด็กเล่นที่มีมวลรวมของอุปกรณ์และเครื่องเล่นน่าจะใช่ที่สุด”

“งั้นเราไปกันเลยค่ะ” คาซิมิลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่นที่กลับคืนมา

ทางเข้าสู่เขาวงกต

ทั้งคู่เดินไปตามทางเดินที่มืดมิดของห้างร้างจนกระทั่งมาถึงบริเวณที่ป้ายบ่งบอกว่าเป็น “Wonderland Arcade” หรือโซนเครื่องเล่นสำหรับเด็ก แม้จะถูกทิ้งร้าง แต่สีสันที่เคยสดใสของตู้เกมและเครื่องเล่นที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบก็ยังคงมองเห็นรางๆ ในความมืด บรรยากาศของโซนนี้กลับดูวังเวงและหดหู่มากกว่าโซนอื่น ราวกับความสุขทั้งหมดได้ถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

“ที่นี่ดูแปลกๆ นะคะ” คาซิมิกระซิบ เธอกระชับขวดกักเก็บวิญญาณในมือแน่น

“ใช่...ความมืดของที่นี่มันหนาแน่นเป็นพิเศษ” เคนตะตอบ เขาก้าวเท้าเข้าไปในโซนนั้นอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้นเอง...

ครืนนนนน!

พื้นห้างเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตู้เกมและเครื่องเล่นที่เคยคลุมด้วยผ้าใบเริ่มเคลื่อนที่เองโดยไม่ทราบสาเหตุ กำแพงที่เคยเป็นแค่ผนังทึบเริ่มยุบตัวและงอกออกมา สร้างเส้นทางและทางตันใหม่ๆ รอบตัวพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้น!” คาซิมิร้องด้วยความตื่นตระหนก

“มันไม่ใช่แค่โซนเด็กเล่นแล้วคาซิมิ!” เคนตะตะโกน “มันเปลี่ยนเป็น เขาวงกต!”

แสงไฟนีออนเก่าๆ ที่เคยดับไปก็กลับมาส่องสว่างอย่างบิดเบือน เป็นสีม่วงและเขียวที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ ทำให้เงาของทุกสิ่งบิดเบี้ยวและเคลื่อนไหวได้เองอย่างน่าขนลุก เสียงดนตรีจากตู้เกมที่เสียดังขึ้นอย่างผิดเพี้ยน เหมือนเสียงกรีดร้องของเด็กที่ถูกทรมาน

“มันกำลังควบคุมพื้นที่รอบตัวเรา! ผ้ายันต์แห่งดิน...มันคงมีกลไกป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด!” เคนตะสังเกตเห็นว่ากำแพงที่งอกออกมานั้นทำจากอิฐและปูนจริง ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา

คาซิมิใช้คาถา ‘นิมิต’ เพื่อสำรวจพื้นที่ทันที “แย่แล้วค่ะเคนตะ! เขาวงกตนี้มันซับซ้อนมาก! และมันกำลัง เปลี่ยนทิศทางอยู่ตลอดเวลา!”

เคนตะมองไปที่ปลายทางเดินที่เพิ่งจะวิ่งเข้ามา เมื่อครู่มันเป็นทางเข้า แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกำแพงอิฐทึบ “เราต้องหาผ้ายันต์ให้เร็วกว่าที่เขาวงกตจะกลืนกินเรา!”

การเผชิญหน้าในเขาวงกต

ทั้งคู่เริ่มวิ่งเข้าไปในเขาวงกตที่บิดเบี้ยว เคนตะนำทางด้วยสัญชาตญาณและการสังเกตการณ์ ขณะที่คาซิมิใช้ ‘นิมิต’ เพื่อมองหาจุดที่พลังงานของผ้ายันต์เข้มข้นที่สุด

“ซ้ายค่ะเคนตะ! มีพลังงานของผ้ายันต์อยู่ตรงนั้น!” คาซิมิชี้ไปยังทางเดินด้านซ้ายที่เต็มไปด้วยตู้คีบตุ๊กตาที่ถูกทำลาย

เคนตะพุ่งตัวไปทางซ้ายทันที แต่ขณะที่เท้าของเขากำลังจะเหยียบพื้น เขาวงกตก็เปลี่ยนทิศทาง! กำแพงด้านซ้ายที่คาซิมิชี้เมื่อครู่พลันหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ทางเดินนั้นถูกปิดตาย และกำแพงด้านหน้าของพวกเขาก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินใหม่ที่มืดมิดกว่าเดิม

“หลบ!” เคนตะดึงคาซิมิกลับมาอย่างแรง พวกเขาทั้งคู่ล้มลงกับพื้นอย่างหวุดหวิด

“มันฉลาดมากค่ะเคนตะ! มันจับทางเราได้!” คาซิมิหอบหายใจ “เราต้องคิดให้เร็วกว่ามัน!”

เคนตะลุกขึ้นยืน เขามองไปยังทางเดินใหม่ที่เปิดออก “ถ้าเราวิ่งไปตามทิศทางที่ผ้ายันต์อยู่ เขาวงกตจะปิดทางเรา...เราต้องวิ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับที่ผ้ายันต์อยู่!”

“อะไรนะคะ!?” คาซิมิประหลาดใจ “ทำไมล่ะคะ?”

“เขาวงกตถูกตั้งโปรแกรมให้ป้องกันผ้ายันต์ไว้! ถ้าเราวิ่งไปในทิศทางที่พลังงานเข้มข้น เขามันจะปิดทางเพื่อกันเราออกไป แต่ถ้าเราวิ่งไปในทิศทางที่ห่างออกไป มันอาจจะเปิดทางเพื่อหลอกให้เราหลงทาง!” เคนตะอธิบายอย่างรวดเร็ว

คาซิมิใช้ ‘นิมิต’ ตรวจสอบทิศทางอีกครั้ง “พลังงานอยู่ด้านซ้ายมือของเรา! งั้นเราจะวิ่งไปทางด้านขวา!”

ทั้งคู่พุ่งไปทางด้านขวาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง กำแพงด้านขวาที่เคยเป็นทางตันก็ค่อยๆ เปิดออกเหมือนประตูที่ซ่อนอยู่ เผยให้เห็นทางเดินที่ยาวเหยียด

“ได้ผล!” คาซิมิตะโกนอย่างตื่นเต้น

แต่ความตื่นเต้นก็อยู่ได้ไม่นาน วิ้ง! นาฬิกาอาคมของคาซิมิก็สั่นเตือนขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง

“ไม่นะ! มีอะไรกำลังตามเรามาแล้วค่ะเคนตะ! สองตัว!” คาซิมิหันไปมองข้างหลังเธอด้วยคาถา ‘นิมิต’