กฎการเป็นพี่ระเบียบ /2

               “SOTUSเป็นระบบที่เรายึดและปฏิบัติกันมาตั้งแต่รุ่นพี่รุ่นแรก ๆ ของพวกเรา พวกมึงมีหน้าที่สืบต่อ! ซึ่งSOTUSเกิดจากการนำอักษรตัวแรกของคำห้าคำมาเรียงต่อกัน! คำแรก... Seniority คือ การเคารพผู้อาวุโส หรือการสำนึกในความเป็นน้องซึ่งเยาว์กว่าทั้งความรู้และประสบการณ์!”

               “…”

               “คำที่สอง... Order คือ การปฏิบัติตามระเบียบวินัย สังคมประกอบไปด้วยคนจำนวนมาก เมื่อจะทำงานใหญ่ต้องแบ่งหน้าที่กันทำ ต้องมีผู้นำและผู้ตาม การพาคนหมู่มากไปสู่ความสำเร็จได้ จำเป็นต้องมีระเบียบและรักษาวินัย”

               “…”

               “คำที่สาม... Tradition คือ การปฏิบัติตามธรรมเนียมประเพณี มีความภาคภูมิใจในธรรมเนียมประเพณีที่ได้ยึดถือปฏิบัติสืบเนื่องกันมา คุณงามความดีของธรรมเนียมประเพณีเหล่านี้ได้หล่อหลอมต่อเนื่องมาจากรุ่นก่อน ๆ สู่รุ่นน้อง และทำให้ทราบถึงความเป็นหนึ่งเดียวกัน”

               “…”

               “คำที่สี่... Unity คือ การเป็นหนึ่งเดียว หรือความสามัคคีร่วมแรงร่วมใจกัน มีใจมุ่งสู่เป้าหมายอันเดียวกัน”

               “…”

               “คำที่ห้า... คำสุดท้าย! Spirit คือ การฝึกจิตใจ การเสียสละกายและใจ มีน้ำใจเพื่อสังคม ให้กล้าทำในสิ่งที่ถูก”

               “…”

               “แต่พวกมึงต้องพึงระลึกไว้เสมอว่า... พวกมึงเป็นแค่พี่ระเบียบ! ไม่มีสิทธิ์ที่จะวางอำนาจเหนือน้อง อย่าคิดว่าการมาเป็นพี่ว้ากแล้วจะวางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่แคร์น้อง ไม่เอาพี่ พวกมึงเป็นแค่รุ่นพี่ที่มาทำหน้าที่ฝึกระเบียบวินัยให้น้อง ไม่มีสิทธิ์บังคับน้อง! ดังนั้นถ้าน้องคนไหนไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมลงลาน พวกมึงก็ไม่มีสิทธิ์บังคับน้องให้เข้าร่วม! เข้าใจมั้ย!”

               “…” เกิดความเงียบและตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อจบคำพูดยาวเหยียดของพี่เอก

               “กูถามว่าเข้าใจมั้ย!” จนกระทั่งพี่แกถามย้ำด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ ทุกคนถึงได้พยักหน้าและพูดพร้อมกัน

               “เข้าใจครับพี่!!!”

               “ดี! วันนี้พวกมึงต้องวิ่งรอบสนามจำนวนสิบรอบ ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย!” สิ้นสุดเสียงคำสั่งนั้น บรรดาพี่ว้ากฝึกหัดก็กระจายตัวออกจากแถวและวิ่งเข้าสู่ลู่วิ่งของสนามกีฬามหาวิทยาลัยทันที

               ผมยืนนิ่งจ้องมองพี่เอกที่เดินออกไป พอดีกับพี่แกที่หันมามองทางผมพอดี เราจึงส่งสายตาสื่อสารกันอยู่สักพัก พี่เอกพยักพเยิดหน้าให้ผมเริ่มวิ่งได้ แต่ผมยังคงไม่ออกตัว พี่แกก็เลยเดินเข้ามาและตบมือลงบนบ่าผมหนัก ๆ หนึ่งครั้ง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

               “มึงไปวิ่งกับเพื่อนดิวะปลื้ม”

               “…” ผมเงียบ เอาแต่จ้องมองพี่เอกไม่วางตา ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรผมถึงได้ตอบตกลงพี่แกไปว่าจะเป็นเฮดว้ากให้ คิด ๆ ดูแล้วก็โคตรซวย ไม่รู้ผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิง นี่ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

               “หน่ามึง... เหนื่อยแค่วันนี้วันเดียว เชื่อกู” สิ้นประโยคนั้น ผมก็ถูกพี่เอกผลักเข้าไปในลู่วิ่งหลอมรวมกับบรรดาพี่ว้ากฝึกหัดคนอื่น ๆ

               ผมวิ่งไปตามทาง พลางเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่แผดแสงเจิดจ้าตั้งตรงกลางหัวมนุษย์แบบพอดิบพอดีไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอย่างจนใจ สั่งให้พวกผมวิ่งกลางแดดเปรี้ยง ๆ ที่อุณหภูมิ 38 องศา จิตใจพี่แม่งทำด้วยอะไรวะพี่เอก (-_- )

               หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

               โกหกทั้งเพ...

               ผมได้แต่ก่นด่าสาปแช่งพี่เอกในใจด้วยความโมโหกับคำโกหกหลอกลวงของพี่แก ไหนบอกกับผมวันนั้นไงว่าเหนื่อยแค่วันนี้วันเดียว จนกระทั่งผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วผมกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มว้ากก็ยังคงได้วิ่งสิบรอบทุกวันไม่ได้หยุดหย่อน จนกล้ามเนื้อขาแข็งเกร็งไปหมดแล้ว

               บางคนถอดใจจนเกือบจะลาออกอยู่รอมร่อ แต่ทว่าพี่เอกกลับไม่ให้ออกเพราะยื่นรายชื่อส่งให้ทางคณะและสาขาเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นพวกมันก็เลยต้องฝืนจิตใจอันขมขื่นอยู่จนถึงปัจจุบัน

               “แฮ่ก ๆ!” เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังอยู่ข้างกายผมเป็นจังหวะ

               ผมปรายตามองพี่ว้ากฝึกหัดด้านข้าง ก่อนจะยกยิ้มเย็นให้ “…”

               และเหมือนมันจะสังเกตเห็น ก็เลยทักผมกลับมาว่า “ไงมึง...”

               “…” ผมปรายตาไปมองมันนิ่ง ๆ สองขาก็ยังสาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด

               “กูชื่อที เรียนไฟฟ้า มึงล่ะ”

               “ปลื้ม โยธา” ผมตอบเสียงเรียบ

               “แม่ง... เหนื่อยจังวะ กูนึกว่าเป็นพี่ระเบียบแล้วจะสบายซะอีก” มันพูดปนเสียงหอบ ขณะที่เท้าก็ยังวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกันกับผม “ทำไมมึงถึงสมัครเข้ามาเป็นพี่ระเบียบวะ” ก่อนจะเอ่ยถาม

               “พี่เอกขอร้องมา” พอพูดถึงพี่เอก ผมก็ได้แต่หันไปถลึงตาใส่เจ้าของชื่อที่ยืนมองพวกผมด้วยสายตาราบเรียบไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ และในมือยังถือขวดน้ำโค้กยืนดื่มอย่างสบายใจอีกด้วย