กฎการเป็นพี่ระเบียบ /3

               “กูเนี่ยแม่งสมัครเข้ามา เห็นว่าเท่ไง ได้เป็นพี่ระเบียบ แม่งเอ๊ย... ไม่คิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้”

               “หึ...” ผมแค่นยิ้มให้กับความคิดของมัน หารู้ไม่ว่าพี่ระเบียบนี่แหละเหนื่อยที่สุดของการเป็นนักศึกษาแล้ว

               “มึงมีเพื่อนสมัครเข้ามาด้วยไหม”

               “มี” ผมบอก ก่อนจะสอดส่ายสายตามองหาเพื่อนของตัวเองที่ปะปนอยู่ในขบวนวิ่ง และก็เจอพวกมันสองคนที่กำลังวิ่งกันไปพลางคุยกันไปพลาง “นั่นไง สองคน” ก่อนจะชี้นิ้วไปยังเพื่อนทั้งสองคนของผมให้ไอ้ทีดู

               “ดีว่ะ กูนี่สมัครมาเดี่ยว ๆ เลย เพื่อนกูไม่มีใครอยากเป็นสักคน”

               ‘เพราะเพื่อนมึงรู้ไงว่ามันเหนื่อยแค่ไหน’ ผมได้แต่คิดในใจ และแค่นยิ้มให้กับบุคคลใสซื่อที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เกี่ยวกับการเป็นพี่ระเบียบที่กำลังวิ่งอย่างอ่อนแรงอยู่ด้านข้าง

               “…”

               “เราต้องฝึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ” ไอ้ทีถาม

               “คงจนกว่าจะรู้จักกันหมดมั้ง”

               ผมคิดว่าผมรู้จุดประสงค์ของการเข้าฝึกการเป็นพี่ระเบียบนี้ดี เป็นเพราะการเป็นพี่ระเบียบจะต้องทำงานกันเป็นกลุ่มใหญ่ ต้องช่วยกันวางแผนงานต่าง ๆ ให้รุ่นน้อง ผมเลยคิดว่าที่พี่เอกเรียกให้เรามาฝึกด้วยกันทุกวันแบบนี้มันจะสามารถทำให้พวกผมกระชับมิตรกันได้ และรู้จักเพื่อน ๆ ในกลุ่มมากยิ่งขึ้น

               ซึ่งมันก็เป็นจำนวนไม่น้อยเลยที่จะต้องทำความรู้จักกัน เพราะมันมีตั้งเกือบห้าสิบคน และที่สำคัญคือแต่ละคนก็มาจากต่างสาขาอีกด้วย ซึ่งโดยปกติแล้วสาขาแต่ละสาขาจะมีวิชาเรียนที่ไม่เหมือนกัน อย่างผมก็จะเรียนพวกวิชากลศาสตร์ฟิสิกส์ และพวกที่เกี่ยวกับโครงสร้างฐานรากของอาคารเป็นหลัก ดังนั้นผมก็เลยรู้จักแค่เพื่อนในสาขาเท่านั้น ส่วนเพื่อนนอกสาขาก็อาศัยรู้จักกันผ่านการไปค่ายและทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกันแทน

               “แสดงว่ากูต้องวิ่งไปอีกหลายวันเลยสิเนี่ย แม่งเหนื่อยโว้ย!”

               “อีกแค่สี่รอบ” ผมบอกเสียงเรียบ มองไปด้านหน้าด้วยความมุ่งมั่น

               ตอนเด็ก ๆ พี่ชายผมมักจะพูดไว้เสมอว่า ‘ถ้าเราคิดว่าไม่เหนื่อย มันก็จะไม่เหนื่อย’ ตอนนั้นผมเชื่อสนิทใจเลยว่ามันเป็นความจริง แต่พอมาวันนี้... ผมกลับอยากสาปแช่งพี่ชายผมมากจริง ๆ ที่พูดหลอกลวงผมมาตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เหนื่อยเหรอ... ลองมาวิ่งรอบสนามความยาวสี่ร้อยเมตรสิบรอบดูสิ แบบนี้จะบอกว่าไม่เหนื่อยอีกไหม (-_- )

               18 : 21 น. วันเดียวกันนั้นเอง...

               “มา ๆ ๆ พวกมึง แดกข้าวกันก่อน” พี่นายกับพวกเพื่อน ๆ ของพี่แกพากันเดินเรียงแถวถือถุงข้าวกล่องจำนวนหลายสิบกล่องเข้ามายังจุดที่พวกผมและเพื่อน ๆ กำลังพักดื่มน้ำกันอยู่หลังจากฝ่าสมรภูมิเสี่ยงตายจากแดดอันร้อนแรงของประเทศไทยมาได้แล้ว

               “วันนี้ข้าวกะเพราหมูสับตามเดิมนะ” จากนั้นพี่เอกก็เป็นฝ่ายพูดเมนูอาหารขึ้นมาบ้าง

               “โหย...” เสียงโอดครวญดังขึ้นแทบจะทันทีหลังจากพี่แกพูดจบ

               พวกผมกับเพื่อน ๆ กินข้าวกะเพราหมูสับติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์แล้ว สำหรับผมมันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร เพราะผมเคยชินกับการกินเมนูเดิมซ้ำ ๆ อยู่แล้ว แต่กับพวกเพื่อนคนอื่น ๆ นี่สิ บ่นกระปอดกระแปดกันยกใหญ่เลยทีเดียว

               “พวกมึงก็เห็นใจกูหน่อยดิวะ พวกกูกับเพื่อนกูนี่ออกค่าอาหารให้พวกมึงนะ ได้ขนาดนี้ก็บุญแค่ไหนแล้ว” พี่เอกว่า พลางขมวดคิ้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

               ถึงพี่แกจะเป็นเฮดว้ากที่คอยแต่แหกปากตะโกนสั่งน้องทำนั่นทำนี่ แต่ผมบอกตามตรงเลยว่าพี่เอกเป็นรุ่นพี่ที่ดีมากคนหนึ่ง ตอนพี่แกเป็นเฮดว้ากหลายคนอาจจะไม่ชอบใจที่โดนพี่แกตะโกนด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายชนิดไม่ไว้หน้า แต่นั่นเป็นแค่มุมเดียวที่พวกเขาได้เห็น พวกเขาไม่ได้มาเห็นอีกมุมที่มีน้ำใจกับเพื่อนและน้อง ๆ อย่างพวกผมแบบนี้

               ตอนนั้นที่พี่เอกรับหน้าที่เป็นเฮดว้ากเป็นช่วงที่พี่เฮดว้ากปีสามป่วยเข้าโรงพยาบาลแบบกะทันหันด้วยโรคไข้หวัดใหญ่ที่กำลังระบาดไปทั่วมหาวิทยาลัย ทำให้จำเป็นต้องเรียกตัวพี่เอกมาเป็นเฮดว้ากแทน ซึ่งตอนนั้นผมอยู่ปีหนึ่ง และพี่เอกแกอยู่ปีสอง ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ให้พี่เอกมาทำหน้าที่แทนที่จะเป็นพี่ปีสามที่ไม่ใช่เฮดมาทำหน้าที่นี้แทน แต่พี่เอกก็อธิบายผมว่าเป็นเพราะตอนนั้นพวกรุ่นพี่ปีสามอยากให้แกได้ลองทำหน้าที่ของตัวเองจริง ๆ จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง ก็เลยลงมติให้พี่เอกตอนที่อยู่ปีสองไปเป็นเฮดว้ากให้

               ซึ่งผลก็ออกมาตามคาด พี่เอกแกแสดงบทบาทสมจริงจนเพื่อนผมบางคนด่าแกลับหลังด้วยความไม่พอใจ พอเลิกลงลานและกลับมาสู่เหตุการณ์ปกติ ผมถึงได้ถามว่าแกรู้สึกยังไงบ้างที่โดนด่าแบบนั้น ตอนนั้นแกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างปลง ๆ ผมยังจำคำพูดในวันนั้นของแกได้ดี

‘จะทำยังไงได้วะในเมื่อมันเป็นหน้าที่ คนที่ด่าเขาก็เห็นแค่ในมุมของเขา แต่เขาไม่รู้หรอกว่ามันยังมีอีกสองมุมที่เขายังไม่เห็น มีมุมของคนอื่นที่มองมาและในมุมที่เป็นความจริง’

ซึ่งคำพูดเหล่านั้นของพี่แกมันปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...มีเหตุผลและตรงตามหลักของการมองโลกอย่างแท้จริง