กฎการเป็นพี่ระเบียบ

               Pleum Talks.

               “เมื่อกี้คุยกับใครวะปลื้ม” เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ พี่เอกก็เอ่ยถาม พลางชะเง้อคอมองผู้หญิงแปลกประหลาดที่เดินออกไป

               “ไม่มีไร” ผมบอกปัด ๆ ก่อนจะวางแก้วน้ำอัดลมให้พี่ ๆ ทั้งสองคน หางตาเหลือบไปมองเจ้าของร่างเล็กที่เดินดูดน้ำอัดลมออกไปด้วยสายตาเรียบเฉย

               “แล้วสรุปมึงจะเป็นเฮดว้ากให้กูไหมเนี่ย กูรอคำตอบอยู่นะเว้ย” ผมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับพี่เอก เงยหน้าสบตากับรุ่นพี่ที่ตัวเองเคารพนับถือนิ่ง ๆ

               “ถ้าผมเป็น...”

               “ดีมากไอ้น้องรัก” ยังไม่ทันได้พูดเงื่อนไขเกี่ยวกับการยอมเป็นเฮดว้ากให้พี่เอกได้รับรู้ จู่ ๆ พี่แกก็ชิงตัดบทผมไปดื้อ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำโค้กของตัวเองไปดูดอย่างสบายอารมณ์ เสียงผิวปากอย่างมีความสุขของพี่เอกทำให้ผมขมวดคิ้วแน่น

               อะไรจะดีใจขนาดนั้น (-_- )

               “เดี๋ยวกูไปสั่งข้าวให้ดีกว่า มึงเอาไรไอ้เอก” พี่นายที่นั่งเงียบมาสักพักแล้วพูดขึ้น พลางหันไปถามพี่เอกที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง

               “ข้าวกะเพราหมูสับก็ได้” พี่เอกว่า ก่อนจะหันมาถามผม “มึงเอาไร เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง” ใจป๋าซะด้วย

               “ข้าวผัดปู” ผมตอบเสียงเรียบ

               ความจริงผมกินได้หมดนั่นแหละ แต่ทุกครั้งที่ไปกินข้าวไม่ว่าจะร้านไหน ผมมักจะสั่งข้าวผัดปูจนเพื่อนในกลุ่มมันพูดกันหลังจากผมสั่งเสร็จว่า ‘อีกแล้ว’ ประจำ ก็มันนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรดี กินแบบนี้ทุกวันมันง่ายดีไง ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวด้วย

               อย่างเสื้อที่ผมใส่ก็เป็นสีดำทั้งหมด ไม่ว่าจะเสื้อยืดหรือเสื้อต่าง ๆ กางเกงก็กางเกงยีนส์ทุกวัน ผมไม่รู้ว่าพวกผู้หญิงทำไมถึงได้แต่งตัวกันอย่างบ้าคลั่งขนาดนั้น ไม่ปวดสมองหรือไงตอนที่คิดว่าวันนี้จะใส่อะไรดี ชุดนี้จะเข้ากับชุดนั้นไหม แต่งแบบนี้แล้วดูดีไหม ผมว่ามันเป็นเรื่องน่าปวดหัวสำหรับผม ผมก็เลยตัดปัญหาปวดหัวเหล่านั้นทิ้งโดยการใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกันทุกวัน จนเพื่อน ๆ มันมักจะทักผมว่า ‘มึงได้ซักเสื้อมั่งเปล่า’ ตลอด

               “เดี๋ยวกูมา รอแป๊บ” พี่นายทำหน้าที่เดินไปสั่งข้าวให้

               ส่วนผมกับพี่เอกเราก็เริ่มคุยกันเกี่ยวกับการเป็นพี่ว้ากว่ามีบททดสอบอะไรบ้าง...

               หลายวันต่อมา

               หลังจากผมตกลงเป็นพี่ว้ากให้พี่เอก พี่แกก็ดึงผมเข้าแชตกลุ่มที่มีจำนวนเด็กปีสามเกือบห้าสิบคนอยู่ในนั้น และยังไม่นับพวกพี่ปีสี่ที่อยู่ในกลุ่มด้วย แชตกลุ่มนี้เอาไว้แจงเกี่ยวกับการเข้าทดสอบการเป็นพี่ว้ากว่ามีขั้นตอนอะไรบ้างที่เราต้องเรียนรู้

               ส่วนมากคนที่มหาวิทยาลัยของผมเขาจะไม่ค่อยเรียกพวกพี่ว้ากว่าพี่ว้ากกัน เขาจะเรียกกันว่า ‘พี่ระเบียบหรือพี่วินัย’ มากกว่า เพราะคนพวกนี้ถูกฝึกมาเพื่อสั่งสอนน้อง ๆ ให้อยู่ในระเบียบวินัยและเชื่อฟังรุ่นพี่

               ซึ่งตอนนี้ผมก็ถูกพี่เอกนัดมาที่สนามกีฬาของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนที่สมัครเข้ามาเป็นพี่ระเบียบอีกจำนวนเกือบห้าสิบคน ที่มีจำนวนมากขนาดนี้เป็นเพราะว่าที่มหาวิทยาลัยของผมเป็นการรับน้องรวม ซึ่งจะรวมเอาคณะวิศวกรรมศาสตร์ของแต่ละสาขามาไว้ด้วยกัน เห็นว่าจำนวนน้อง ๆ ที่สมัครเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีนี้นั้นมีมากกว่าหนึ่งพันคน ดังนั้นจึงต้องรับสมัครพี่ระเบียบเป็นจำนวนมาก และนั่นยังไม่รวมฝ่ายสันทนาการและฝ่ายพยาบาลอีกเป็นโขยง

               “พวกมึงรู้ไหมว่าที่กูนัดพวกมึงมาในวันนี้เพราะอะไร!” ทันทีที่พวกผมจัดระเบียบแถวเรียบร้อย พี่เอกก็เดินออกมายืนด้านหน้า และตะโกนพูดด้วยเสียงอันทรงพลังสมกับการเป็นเฮดว้าก

               “…” ทุกคนเงียบกริบ พลางหันมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก

               “พวกมึงต้องฝึกการเป็นพี่ว้าก!” พี่เอกตะโกนเสียงกร้าว คิ้วเข้มเป็นเอกลักษณ์ขมวดเข้าหากัน ดูแล้วผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่แกถึงได้รับเลือกเป็นเฮดว้าก “พี่ว้ากไม่ได้มีขึ้นมาเพื่อฝึกระเบียบวินัยให้น้องเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องฝึกด้านความเข้มแข็งทั้งร่างกายและจิตใจของพวกมึงให้พร้อมด้วย ในเมื่อพวกมึงยังมีระเบียบและพลังกายพลังใจยังไม่เข้มแข็งพอ พวกมึงจะไปฝึกน้องได้ยังไง! วันนี้กูพาพวกมึงมาที่นี่เพื่อทดสอบพลังกายและพลังใจของพวกมึง สำหรับการเป็นพี่ว้าก...เราเป็นผู้นำ เราทุกคนในที่นี้ต้องฝึกหน้าที่การเป็นผู้นำ เข้าใจมั้ย!”

               “…” ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีแม้แต่เสียงขานรับของใครที่ดังออกไป จนกระทั่งพี่เอกตะโกนขึ้นอีกรอบด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม

               “กูถามว่าเข้าใจมั้ย! พวกมึงมีหูไว้ประดับหัวอย่างเดียวเหรอวะ!”

               “เข้าใจครับพี่!!!” เพียงเท่านั้น เสียงของปีสามจำนวนหลายคนก็ตะโกนขานตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

               “สำหรับการเป็นพี่ระเบียบ เรามีกฎอยู่ห้าข้อ ข้อแรก...”

               “…” สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังร่างของพี่เอกแน่นิ่งและมุ่งมั่น ราวกับว่าคำพูดของพี่แกสามารถปลุกระดมความฮึกเหิมให้กับคนพวกนี้ได้

               “พวกมึงต้องมีความแข็งแรงทั้งด้านร่างกายและจิตใจ!”

               “…”

               “ข้อสอง! พวกมึงต้องมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่!”

               “…”

               “ข้อสาม! พวกมึงต้องมีจิตอาสา! มีน้ำใจต่อเพื่อน ๆ!”

               “…”

               “ข้อสี่! พวกมึงห้ามแตะตัวน้อง ไม่ว่าจะกรณีไหนก็ช่าง! ไม่ว่าน้องจะเป็นลม หรือน้องจะยั่วโมโหมึงแค่ไหน พวกมึงต้องอดทน ห้ามตอบโต้ ทำหน้าที่ของพวกมึงต่อไป ไม่ต้องสนใจ!”

               “…”

               “ข้อห้า! สำคัญที่สุด! SOTUS!”

               “…”