ผู้ชายคนนั้น /2

เธอหันมามองผมเหมือนกัน เราจ้องตากันนิ่ง ๆ ไร้การสื่อสารใด ๆ แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าเหมือนคนตรงหน้ามีอะไรบางอย่างจะพูดกับผมนะ

“เรา... เคยเจอกันมาก่อนไหม” ผมตัดสินใจถามคนตัวเล็กที่ยืนจ้องกันโดยไร้ปฏิกิริยาใด ๆ ออกไป

“…”

เงียบกริบ... หรือว่าเธอเป็นใบ้หรือเปล่าวะ

“เอ่อ...” ผมครางออกไปแก้เก้อกับคำถามที่ไร้การตอบกลับของตัวเอง พลางยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ดี

“เคย” ในที่สุดเธอก็ยอมตอบออกมา

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าเธอเป็นใบ้ซะอีก ไม่งั้นเราคงได้สื่อสารกันยากกว่านี้แน่ ๆ

“ที่ไหน” ผมถามต่อ เพราะผมรู้สึกคุ้นหน้าเธอเอามาก ๆ แต่มันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าผมเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน โดยเฉพาะดวงตาสุกใสสกาวของเธอที่ไร้ความรู้สึกคู่นั้น ยิ่งผมมองผมก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย

“…” เธอไม่ตอบ แต่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจ้องผมกลับแทน

“เรา... เจอกันที่ไหน” ผมถามออกไปอีกครั้ง

“น้องคะ ได้แล้วค่ะ” แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบจากปากคนตัวเล็กตรงหน้า พี่เจ้าของร้านก็เรียกผม ก่อนจะยื่นน้ำสามแก้วที่สั่งไปมาให้

“…” ผมยื่นแบงก์ร้อยสามใบไปให้พี่เจ้าของร้าน ก่อนจะบอกพี่เจ้าของร้านว่า “ทอนแยกนะครับ”

“นี่ค่ะ” พอพี่เจ้าของร้านทอนเงินมาให้ผมเสร็จ เธอก็หยิบอีกแก้วส่งให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างผม “นี่ของน้องค่ะ”

“…” ผู้หญิงด้านข้างยื่นแบงก์ร้อยไปให้พี่เจ้าของร้าน และรับเงินทอนกลับมา

ผมจ้องมองพฤติกรรมแปลก ๆ ของคนด้านข้าง ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นให้กับความแปลกประหลาดของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังยืนดูดน้ำโค้กออกจากแก้ว พลางจ้องมองผมนิ่ง ๆ โดยที่ไม่ยอมพูดคุยอะไรกัน

“สรุปเราเจอกันที่ไหน”

“ลิฟต์” ตอบเพียงเท่านั้น เธอก็ตั้งท่าจะเดินจากไป

“เธอ”

แต่ทว่าผมกลับเรียกเอาไว้ซะก่อน เธอก็เลยชะงักและหันมามองผมอย่างงง ๆ

“วาฬ” เสียงเรียบเอ่ยขึ้น กะพริบตาให้ผมหนึ่งที ก่อนจะบอกย้ำออกมาอีกครั้ง “ปลาวาฬ”

“ฮะ?”

อะไรของเธอวะ ปลาวาฬคืออะไร? สารคดีสัตว์โลกน่ารักเหรอ

“วาฬชื่อปลาวาฬ” เธอพูดออกมาอีกครั้ง แต่ผมกลับไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง เธอต้องการจะสื่อสารอะไรกับผมกันแน่

“…”

“ช่างเหอะ” ก่อนที่เธอจะส่ายหัวให้ผมช้า ๆ และเดินออกไป

ทิ้งความสงสัยและมึนงงไว้ให้ผมมากมาย วาฬชื่อปลาวาฬ? มีวาฬที่ไหนมันชื่อปลาวาฬวะ

Plawan Talks.

อืม... ผู้ชายคนนั้นแปลกจริง ๆ จู่ ๆ ก็จ้องฉันแล้วก็ถามว่าเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า ตอนนั้นฉันกำลังนึกอยู่เลยว่าเขาลืมจริง ๆ หรือว่าเขาแกล้งลืมกันแน่ ฉันก็เลยตอบว่าเคยไป แต่พอเขาถามว่าที่ไหน ฉันก็ไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว เลยตอบไปว่าลิฟต์แค่นั้น ทั้งชีวิตฉันคุยกับป๊ามากสุดก็แค่สิบประโยคต่อวันเท่านั้นเอง เลยไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขา ในเมื่อเขาจำไม่ได้ว่าทำอะไรกับฉันไว้ งั้นก็ปล่อยให้ลืม ๆ ไปเถอะ

แล้วเมื่อกี้เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ? เธอเหรอ? ฉันไม่ได้ชื่อเธอก็เลยตอบเขากลับไปว่าชื่อปลาวาฬ แต่เขาก็เอาแต่ขมวดคิ้วจ้องฉัน แถมยังทำหน้าเหมือนกำลังเผชิญสมการแคลคูลัสที่ต้องอินทิเกรตแบบบายพาร์ทงั้นแหละ ไม่รู้จะทำหน้างงใส่ฉันทำไม

Rrr!

ฉันพับเก็บเรื่องผู้ชายคนนั้นทิ้งไป ก่อนจะก้มหน้าลงมองโทรศัพท์มือถือในมือที่แผดเสียงดังขึ้นมา

“ป๊า...” ฉันกดรับสายอย่างไม่ลังเล ก่อนจะถือมันในระดับเท่ากันกับใบหน้า ป๊าฉันเฟซไทม์มาหาแหละ

[เป็นไงบ้าง กินข้าวหรือยังเรา] ป๊าถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ฉันกวาดสายตามองป๊าในจอ เท่านี้ก็รู้แล้วว่าป๊าอยู่ในที่ทำงาน

“กินน้ำโค้ก” ฉันยกแก้วน้ำโค้กที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วโชว์ให้ป๊าดู

[เดี๋ยวก็ปวดท้อง ข้าวไม่ยอมกิน]

“…”

[ป๊ากำลังเร่งเคลียร์โปรเจกต์งาน เดี๋ยวเคลียร์เสร็จป๊าจะไปหานะวาฬ]

“คิดถึงนะ” ฉันบอกป๊า ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้

[คิดถึงเหมือนกัน เดี๋ยวป๊าต้องวางก่อนนะวาฬ ไว้เจอกันนะลูก] ป๊ายกมือขึ้นโบกลาฉัน ฉันก็ยกมือขึ้นบ๊ายบายป๊าตอบ ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบไปเพราะป๊ากดวางเรียบร้อยแล้ว

ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน พลางยกมือขึ้นบังแสงจากดวงอาทิตย์ที่แยงตา ไม่รู้ว่าโลกของวาฬห้าสิบสองเฮิรตซ์ โดดเดี่ยวมากขนาดไหน แต่โลกของวาฬอย่างฉันโดดเดี่ยวมากขนาดนี้เลยนะ :)