ผู้ชายคนนั้น

Plawan Talks.

ตุบ!

ตึกตัก... ตึกตัก...

ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่คนตรงหน้าล้มฟุบลงไปบนพื้นทันทีหลังจากริมฝีปากเขาสัมผัสแก้มฉันได้เพียงสามวินาที เสียงหัวใจฉันเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วแบบที่ไม่ได้ตั้งตัว ทั้งร่างชาดิก สมองไร้การรับรู้ไปชั่วคราว สัมผัสร้อนวูบวาบยังคงติดตรึงอยู่ตรงผิวแก้มฉัน และมันเริ่มทำให้ทั้งใบหน้าฉันร้อนเห่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ฉันกะพริบตาหนึ่งทีเพื่อเรียกสติอันน้อยนิดของตัวเองกลับมา ก่อนจะใช้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องลงไปยังร่างที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้นดาดฟ้า ผู้ชายคนนั้นนี่... คนที่เดินชนฉันตอนเขาออกมาจากลิฟต์

ตายหรือเปล่านะ... แน่นิ่งขนาดนี้

“…”

ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกนอนไม่หลับเพราะไม่ชินกับสถานที่ ก็เลยคิดว่าจะออกมาตากลมเล่นสักหน่อยก่อนจะนอน แต่พอมาถึงชั้นดาดฟ้า ฉันก็อ่านบทความในอินเตอร์เน็ตเพลินจนลืมดูเวลา จนกระทั่งผู้ชายคนนี้เดินเข้ามา แล้วจู่ ๆ เขาก็เข้ามากอดมาหอมแก้มฉัน แต่ก่อนเขาจะสลบไป เขาบอกขอบคุณฉันด้วย

ขอบคุณเรื่องอะไรกัน?

สมองยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้น และเป็นครั้งแรกของฉันด้วยที่โดนผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อของตัวเองหอมแก้ม ถึงฉันจะเคยชินกับการที่โดนป๊าหอมแก้ม แต่กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ป๊า ฉันกลับทำตัวไม่ถูกเลย

“…”

ฉันเพ่งสายตามองคนที่นอนอยู่บนพื้นว่าเขาแกล้งสลบหรือเปล่า แต่กลิ่นเบียร์ที่หึ่งออกมาจนฉุนทำให้ฉันต้องถอยออกมา ก่อนจะใช้โทรศัพท์มือถือของตัวเองเขี่ยไปที่ข้างลำตัวของเขาเพื่อตรวจสอบดูอีกที

กริบ... ไม่มีแม้กระทั่งการตอบสนองต่อสิ่งเร้าอย่างที่มนุษย์ควรจะเป็น

ฉันส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจกับคนที่นอนไม่ได้สติตรงหน้า บางที...เขาอาจจะทำไปเพราะเมาก็ได้ สาบานว่าถ้าเขาไม่สลบไปก่อน ฉันอาจจะตบเขาจนสลบแทน

มีคนเคยพูดไว้ว่า... ‘อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา’ งั้นครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสาหาความกับคนบ้าและเมาอย่างเขาก็แล้วกัน

Pleum Talks.

เช้าวันรุ่งขึ้น

ปึก ๆ

แรงเขย่าจากด้านข้างทำให้ผมพลิกตัวหนีด้วยความรำคาญ ในขณะที่เปลือกตายังคงปิดสนิทรับกับความมืดมิด แต่ทว่าความร้อนกลับไล่ลามไปทุกอณูรูขุมขน แสงสว่างเจิดจ้าจากบางอย่างทำให้ผมไม่สามารถที่จะข่มตาหลับลงได้อีก

“อา...” ผมครางออกมาเมื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสู้กับแสงแดดเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ที่แผ่รังสีออกมา

“เป็นไงบ้างวะไอ้ปลื้ม” พี่เอกรีบรุดเข้ามาพยุงผมขึ้นจากพื้น แต่ผมกลับล้มลงไม่เป็นท่าเนื่องจากอาการปวดหัวเริ่มตรงเข้าเล่นงาน

“ปวดหัว” ผมบอกพี่เอก ก่อนจะยกมือขึ้นนวดคลึงบริเวณขมับของตัวเองเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดของเส้นประสาท

“แล้วมึงมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย”

ที่นี่? ที่ไหนวะ...

ผมเงยหน้าขึ้นมองทิวทัศน์รอบกาย ก่อนที่สมองจะพยายามนึกย้อนกลับไปว่าตัวเองมาอยู่บนดาดฟ้าของหอพักพี่เอกได้ยังไง แต่ทว่านึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แถมยิ่งนึกอาการปวดหัวก็ยิ่งเล่นงานหนักขึ้นเป็นเท่าตัวอีกด้วย

“อ่า... ปวด” ผมครางออกมาเมื่อเส้นประสาทเต้นตุบ ๆ จนเกิดเสียงบางอย่าง

“ไอ้นาย... มึงมาช่วยกูพยุงน้องมันขึ้นจากพื้นดิวะ ยืนทำมะเขืออะไร” พี่เอกหันไปตะโกนเรียกพี่นายให้เข้ามาช่วยหิ้วปีกอีกข้างของผมขึ้นจากพื้น

‘ขอบคุณนะ’

ในระหว่างที่ลุกขึ้นจากพื้น ภาพบางอย่างก็สวนกลับเข้ามาในห้วงทรงจำจนผมต้องขมวดคิ้ว ภาพที่ผมสวมกอดใครบางคนและพูดขอบคุณคนคนนั้น คำขอบคุณที่ดังวนเวียนอยู่ในสมองตอนนี้มันหมายความว่าอะไร ผมไปขอบคุณใครไว้

“มึงไหวเปล่าวะไอ้ปลื้ม แดกไปขนาดไหนวะเนี่ย” พี่เอกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย ก่อนจะลูบหลังขึ้นลงให้ผม

“อุบ!” อาการปั่นป่วนมวนท้องทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะอ้วก ผมสะบัดตัวออกจากพี่เอกและพี่นายด้วยความทนไม่ไหว ก่อนจะวิ่งไปยังมุมตึกและอ้วกออกมาจนหมดไส้หมดพุง “อ้วก...”

“มึงหนักจังวะไอ้ปลื้ม” พี่นายเดินเข้ามาหาผม พร้อมกับลูบหลังให้ผมได้อ้วกอย่างเต็มที่

หรือว่าผมจะเมาจนเกิดภาพหลอนไปเอง?

ร้านอาหารใกล้ ๆ กับหอพี่เอก

หลังจากที่พี่เอกพาผมไปอาบน้ำที่ห้องเสร็จ พี่แกก็พาผมมาร้านข้าวใกล้ ๆ กับหอเพื่อมาคุยเกี่ยวกับการเป็นเฮดว้ากของผมอีกที

“ตกลงมึงจะไม่เป็นจริง ๆ ใช่ไหมไอ้ปลื้ม” ในระหว่างที่กำลังนั่งรอข้าว พี่เอกก็ถามขึ้นอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

“…” ผมเงียบ สมองครุ่นคิดบางอย่างเกี่ยวกับการเป็นเฮดว้าก ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเอนเอียงมาทางอยากเป็นเฮดว้ากแล้ว เป็นเพราะอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่เพียงว่าบางอย่างในใจผมมันกำลังสวนทางกับความคิดที่ผมไม่อยากเป็นเฮดว้าก

“วันนี้มึงต้องให้คำตอบกูแล้วนะปลื้ม”

“ขอคิดดูก่อน” ผมตอบเสียงเรียบ

“ไอ้นี่... ไปซื้อน้ำมาให้กูหน่อยไป เอาโค้ก” พี่เอกว่า ก่อนจะหยิบแบงก์ร้อยออกมาแล้วยื่นให้ผมหนึ่งใบ

“กูฝากด้วย เอาสไปรท์” พี่นายก็ยื่นแบงก์ร้อยมาให้ผมด้วย

ผมปรายตามองแบงก์ร้อยสองใบตรงหน้า ก่อนจะหยิบมันมา เดินตรงไปที่ร้านน้ำเพื่อไปซื้อน้ำให้พวกพี่ ๆ

“เอาโค้กสองแก้วกับสไปรท์แก้วหนึ่งครับ” ผมสั่งพี่เจ้าของร้านไป

“เอาโค้กแก้วหนึ่งค่ะ” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นด้านข้างผม ผมค่อย ๆ หันไปมองที่ด้านข้างของตัวเองช้า ๆ หัวคิ้วของตัวเองขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาปะทะกับเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

“…”

“…”