LOGINShare
ลงลาน
publish date:
2026-07-19 14:53:59
Latest chapter
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /7
หลังจากการตะโกนของฉันสิ้นสุดลง พี่ระเบียบทุกคนที่นั่งอยู่ก็ถึงกับอ้าปากหวอไปตามๆ กัน จนกระทั่งพี่ปลื้มเป็นคนรู้สึกตัวก่อน เขาถึงได้ขมวดคิ้วจ้องฉันอย่างดุๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวดตามแบบฉบับของเขา“ใครสั่งให้มาตะโกนใส่กลุ่มพี่ระเบียบ” ทั้งๆ ที่เป็นคำถามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือคนถามจงใจกดเสียงต่ำเพื่อข่มฉันนี่แหละ“พี่กลุ่มนั้น...” ฉันชี้นิ้วไปยังพี่กลุ่มพยาบาลที่นั่งหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนานออกรสอยู่อีกฟากของลานและเพราะมันค่อนข้างไกล พี่กลุ่มพยาบาลที่สั่งฉันมาเลยไม่น่าจะได้ยินที่ฉันตะโกนใส่กลุ่มพี่ระเบียบ อันที่จริงเขาก็สั่งมาตะโกนแค่แระโยคเดียว แต่ฉันคิดว่าประโยคเดียวมันอาจจะสั้นและห้วนเกินไป เลยเพิ่มอีกสองประโยคให้เป็นของแถม“…” พี่ปลื้มเบนสายตาตามการชี้นิ้วของฉันไปมอง เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองฉัน “สนุกได้ แต่ให้มันอยู่ในขอบเขตด้วย พี่ฝากไปบอกพวกนั้นด้วย”“…” ฉันพยักหน้ารับ รู้สึกสนุกอยู่ภายในใจลึกๆฉันหมุนตัวเดินกลับไปยังกลุ่มพี่พยาบาล พอพี่พยาบาลเจ้าของคำสั่งเห็นก็รีบตะโกนถามฉันถึงความเคลื่อนไหวของปฏิกิริยาพวกพี่ระเบียบทันที“เป็นไงบ้าง พวกนั้นว่าอะไรมั้ย” ในน้ำ
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /6
ฉันหันขวับไปมองทางพี่ปลื้มทันทีที่ได้ยินเสียง และเป็นจังหวะเดียวกับที่พี่ปลื้มก็หันมาจ้องฉันแบบพอดิบพอดี เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เลิกคิ้วพร้อมกับบุ้ยปากคล้ายกับให้ฉันรีบลุกไปเอาสมุดที่อยู่ในกระเป๋าข้างลานมาก่อนจะหมดเวลา ฉันหันกลับมามองหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอหน้าเจื่อนไปเลย“ลุกเถอะ” ฉันบอกเสียงเรียบ ยื่นมือไปตบลงบนบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจฉันเชื่อว่าพวกพี่ระเบียบไม่กล้าทำอะไรหรอก อย่างมากก็แค่สั่งวิ่งรอบลาน หรือไม่ก็สั่งลุกนั่ง ทำโทษต่างๆ นาๆ ตามประสาพี่ระเบียบเท่านั้นแหละ“ปลาวาฬ! เหลือเวลาอีกแค่สองนาที คุณรีบลุกไปเอาสมุดของตัวเองมาได้แล้ว!” เสียงคำสั่งเด็ดขาดจากพี่ปลื้ม ทำให้ฉันต้องชักมือที่วางอยู่บนบ่าของเพื่อนกลับมา ก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งไปเอาสมุดของตัวเองมาวางไว้ด้านหน้าพี่ระเบียบจำนวนหลายสิบคนเริ่มเดินตรวจตามแถว ส่วนเพื่อนคนไหนที่ไม่ได้เอาสมุดมาก็ยืนตัวตรงก้มหน้าอยู่แบบนั้น บางคนที่ทำสมุดไม่เรียบร้อย ก็จะถูกพี่ระเบียบสั่งให้ไปทำใหม่ ซึ่งข้อนี้ฉันรู้สึกไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ เนื่องจากการทำสมุดล่าลายเซ็นมันสิ้นเปลืองงบประมาณในการซื้อกระดาษ ไหนจะต้องซื้ออุปกรณ์นั่นนี่มาทำอีก“ค
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /5
“…” ฉันค่อยๆ หมุนตัวเองกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงเรียบนิ่งนั้นช้าๆ“มานั่งได้ ผมไม่ได้ห้าม”“หืม?” ฉันครางในลำคอ เลิ่กลั่กนิดหน่อย“โต๊ะกินข้าวเป็นของสาธารณะที่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยนี้มีสิทธิ์ใช้ คุณก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนี้ คุณมีสิทธิ์ใช้ มานั่งได้” พี่ปลื้มพูดเสียงเรียบ สายตาเบนไปมองที่ว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่“ไม่เป็นไร” ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ“เหย... ไม่เป็นไรน้องติสท์ นั่งหลายๆ คน สนุกดี” พี่อีกคนในกลุ่มพูดขึ้น ทั้งๆ ที่น้ำเสียงก็ดูกวนประสาท แต่ใบหน้ากลับตึงเปรี๊ยะอย่างกับถูกสตาฟไว้“…” ฉันหันไปกวาดตามองหาพื้นที่ว่างภายในโรงอาหารเพื่อจะนั่งกินข้าวเที่ยง แต่ทว่าทุกโต๊ะกลับถูกจับจองหมดแล้ว และฉันก็มีเรียนตอนบ่ายต่อด้วย จะมัวมาโอ้เอ้ไม่ได้แล้ว “ก็ได้...”ฉันเดินตรงเข้าไปนั่งยังที่ว่างข้างๆ พี่ปลื้ม ก่อนจะก้มหน้าก้มตานั่งกินข้าวเงียบๆ บรรยากาศน่าอึดอัดถูกบั่นทอนลงด้วยการพูดคุยอย่างออกรสจากบรรดาพี่ระเบียบหลายคนในกลุ่ม ไม่มีใครสนใจฉัน เว้นซะแต่...“ทำไมไม่ตอบข้อความ” พี่ปลื้มถามขึ้นเสียงเบา เหมือนเขาตั้งใจจะให้แค่ฉันเท่านั้นที่ได้ยิน“อ่อ... ยุ่งๆ” ฉันตอบสั้นๆ โดยที่ไม่ได้เ
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /4
Plawan Talks.หลังวางสายจากป๊า สายจากพี่ปลื้มก็โทรเข้ามาหาฉันถึงสองครั้งติดกัน ครั้งแรกฉันคุยกับป๊าอยู่เลยไม่ได้กดรับสายเขา ส่วนครั้งที่สองฉันตั้งใจกดตัดสายทิ้งเองเพราะไม่อยากคุยงานตอนนี้ ฉันรู้สึกเพลียจนร่างจะแหลกอยู่แล้ว ไม่มีจิตใจจะแจงงานให้เพื่อนๆ หรอก เอาไว้วันหลังก็แล้วกันฉันล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับตาลง สมองหยุดคิดเรื่องราวต่างๆ ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง รับความว่างเปล่าเข้ามาในหัวสมอง...วันต่อมา...ติ๊ง!มือฉันชะงักในขณะที่มันกำลังจับหวีสางไปตามเส้นผมสั้นประบ่าของตัวเอง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ฉันวางหวีในมือลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดูการแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในเวลาเช้าตรู่ของวันนี้Phakkapong Sakwattana : อาทิตย์นี้ไม่ต้องลงลานนะ พี่ให้เวลาไปทำสมุดล่าลายเซ็น เจอกันอาทิตย์หน้าเหมือนเดิม... คำสั่งงานจากเฮดระเบียบหน้านิ่งอย่างพี่ปลื้มฉันยักไหล่อย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูแชทก่อนหน้านี้ที่เขาส่งมาตอนเมื่อคืน ฉันกดคัดลอกคำสั่งงานของพี่ปลื้มมา ก่อนจะกดแก้ไขให้คำสั่งงานให้เข้าที่เข้าทางในแบบฉบับของตัวเอง และเข้ากลุ่มเพื
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /3
มาบอกฉันทำไมกัน ไม่ได้อยากรู้เรื่องของเขาสักหน่อย“…”“พี่เข้าใจนะว่าตอนนี้เรายังไม่เข้าใจหรอก แต่ถ้าอยู่ไปนานๆ เดี๋ยวเราจะเข้าใจเอง” พี่ผู้ชายตรงหน้าเผยยิ้มกว้างออกมาท่ามกลางแสงสลัว เขาลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากตรงที่ฉันนั่งอยู่ฉันขมวดคิ้วมองตามร่างแข็งแกร่งของพี่ผู้ชายคนนั้นที่เดินออกไปอย่างงุนงง เข้าใจที่ว่าคือเข้าใจอะไร ฉันยังต้องเข้าใจอะไรอีก“น้องปลาวาฬ” เสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้นที่ด้านหลัง ตามมาด้วยแรงสะกิดนิดๆ ที่หัวไหล่ “เดี๋ยวพวกพี่ระเบียบจะปล่อยเพื่อนเราแล้วนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่หอ”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววาฬให้ป๊ามารับ” ฉันปัดมือปฏิเสธพี่สันทนาการไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงวอร์ม และกดโทรหาป๊าทันที[ฮัลโหล...] เสียงป๊าตอบกลับมา ในน้ำเสียงนั้นแฝงความเหนื่อยล้าอยู่เต็มเปี่ยม“ป๊าว่างมั้ย” ฉันลองถามหยั่งเชิงป๊าไป ถ้าป๊าไม่ว่างจริงๆ ฉันจะให้พี่เขาไปส่งก็แล้วกัน[ตอนนี้เหรอ... อืม...] เสียงป๊าขาดหายไปประมาณสามสิบวินาที ก่อนจะตอบฉันกลับมา [ว่างอยู่นะ ป๊าเคลียร์งานเสร็จแล้ว]เป็นแบบนี้ตลอดเลย ป๊าทำงานหนักก็เพื่อฉัน...“ถ้าป๊าเหนื่อย...”[ไม่เป็นไร ป๊าไม่เหนื่อยหรอก
52 Hz อวาฬกาศ บัลลังก์ระเบียบสั่นคลอน /2
บรรดาฝ่ายปฐมพยาบาลที่ยืนคุยกันอยู่ตรงข้างๆ ลานต่างก็หันมามอง ทุกคนเรียบวิ่งกรูกันเข้ามายังร่างของปลาวาฬ จังหวะนั้นผมกำลังจะก้าวเข้าไปดู แต่กลับโดนไอ้เซียนและไอ้ชินคว้าไหล่เอาไว้ได้ก่อน ผมตวัดสายตาไปมองมัน มันส่ายหน้าเบาๆ กลับมาเป็นเชิงห้ามผมได้แต่ขมวดคิ้วมองปลาวาฬที่นอนหอบอยู่บนพื้นท่ามกลางความวุ่นวายชุลมุน เพราะหน้าที่ของพี่ระเบียบที่ผมกำลังเป็นอยู่ ห้ามแตะตัวรุ่นน้องโดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะกรณีไหนก็ตาม“ไปเอาถุงพลาสติกมา!” เพื่อนฝ่ายพยาบาลคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนอีกคนที่กำลังร้อนรนทำอะไรไม่ถูก “ตัดถุงให้เป็นรูนิดหนึ่งด้วยนะ!”จากนั้นคนถูกสั่งก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปเอาถุงพลาสติกจากตรงจุดพักมา ก่อนจะคว้ากรรไกรและตัดที่ก้นถุงจนเป็นรูนิดหน่อย มันวิ่งหน้าตั้งกลับมา ก่อนจะครอบถุงพลาสติกลงบนปากของปลาวาฬทันที“น้องค่อยๆ หายใจนะคะ หายใจเข้าช้าๆ หายใจด้วยท้องนะ ค่อยๆ หายใจ” เพื่อนในฝ่ายพยาบาลเริ่มทำการปฐมพยาบาลขั้นต้นให้กับปลาวาฬปลาวาฬที่ตอนแรกมีอาการหอบอย่างรุนแรงก็เริ่มผ่อนลงทีละนิดทีละน้อย เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีอัตราการหายใจที่ปกติแล้ว เพื่อนผมก็ดึงถุงพลาสติกออก ก่อนที่บรรดาฝ่ายพยาบาลอีกหลายคนจะช่วย
You may also like
LOVE MECHANIC วิศวะรักข้ามโซน
Sherlina12.8K viewsSo bad พี่ชายข้างบ้าน
Tiwa185.5K viewsBe mine วิศวะเถื่อน
NaLa.Sri9.0K viewsสุดทางเสือ
นิยายของเนม12.2K viewsกับเธอไม่ใช่แค่ชอบ (But I Love You)
NaBee-KP2.2K viewsลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา)
Duck.bell276 viewsวิวาห์วุ่นลุ้นรักเพื่อนเก่า | NC20+ 🔥
ดวงใจแห่งสายน้ำ108 viewsพันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ
Duck.bell587 views
