เด็กใหม่ /2

“หลังจากผมสั่งเลิกแถว พวกคุณทุกคนต้องขานรับขอบคุณทุกครั้ง เข้าใจมั้ย!” ผมตะโกนทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป “วันนี้ก่อนเที่ยง ผมต้องเจอพวกคุณที่นี่ เลิกแถวได้!”

“ขอบคุณครับ! / ขอบคุณค่ะ!” สิ้นเสียงนั้น แถวที่เป็นระเบียบอยู่ก็กระจายตัวออกจากกันไปคนละทิศทาง

“ไอ้เชี่ยปลื้ม...” ไอ้เซียนเดินเข้ามาสะกิดผมเบาๆ ที่หัวไหล่ “เมื่อกี้มึงปล่อยน้องไปเข้าห้องน้ำได้ไงวะ”

“ก็น้องปวดฉี่ จะให้กูทำไง”

“ก็อย่าเพิ่งให้ไปดิวะ รอมึงสั่งเลิกแถวก่อนสิ เดี๋ยวแบบนี้ก็เสียการปกครองกันพอดี เป็นพี่ว้ากไม่ควรใจอ่อนนะเว้ย!”

“อืม...” ผมครางรับ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม

จนกระทั่งผมเดินออกมา และสายตาของตัวเองปะทะเข้ากับใบหน้ามึนตึงของเด็กผู้หญิงประหลาด เท้าที่ก้าวอยู่ก็ชะงักนิ่ง สายตาเราสองคนประสานกันเนิ่นนาน ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร

แต่เมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องประชุม ผมถึงได้เอ่ยขึ้น

“เลิกแถวแล้ว”

“อ่อ...” เสียงเล็กใสเอ่ยตอบ

“ชื่อปลาวาฬเหรอ” ทำไมผมถึงไม่เอะใจเลยตั้งแต่ตอนนั้นนะว่าเธอชื่อปลาวาฬ มัวแต่งงอยู่ได้ว่าวาฬอะไรชื่อปลาวาฬ

“อ่า...” คนตัวเล็กพยักหน้า สายตาราบเรียบของเธอที่มองมาทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

“…”

“…” จากนั้นเธอก็เลิกคิ้วขึ้น เหมือนจะถามอะไรผมสักอย่าง

“ว่าไง” ผมเอ่ยถามกลับไปด้วยความสงสัย

“หืม?” เธอครางเสียงสูง

ประหลาดจริงๆ นั่นแหละ คุยไม่เป็นหรือไง เอาแต่พูดว่า ‘อ่อ อ่า หืม อืม’ อยู่ได้

“ก็เห็นเลิกคิ้วมอง” ผมตอบไปตามตรง ก็เธอมองหน้าผมอยู่ แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรอยากจะถามสิ

Plawan Talks.

‘ตามีก็มอง ใบหน้าเลี่ยมทองหรือไง ถึงมองไม่ได้’ ฉันนึกในใจพร้อมกับหลุบตามองพื้นแทน

“…” ฉันไม่พูดอะไร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเห็นหลังไวๆ ของบรรดาเพื่อนปีหนึ่งที่เดินรวมกันไปยังที่ไหนสักที่

“พี่ชื่อปลื้ม” ฉันหันกลับไปมองผู้ชายเสื้อดำหน้านิ่งตรงหน้าอีกครั้งเมื่อเขาพูดขึ้น

“อ่อ...” จะจำไว้ก็แล้วกัน

“…” เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันถึงได้เดินไปยังกลุ่มเพื่อนปีหนึ่งที่เดินเรียงแถวกันอยู่โดยไม่สนใจเขาอีก

เมื่อมาถึง ทุกคนดูเหมือนจะกำลังเคร่งเครียดกับเรื่องบางอย่าง สังเกตจากสีหน้าวิตกกังวลของหลายๆ คนแล้ว ฉันเดาว่าพวกพี่ระเบียบนั่นต้องสั่งอะไรมาแน่เลย

“มีใครจะอาสาเป็นประธานรุ่นไหม” เพื่อนคนหนึ่งตะโกนขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงพูดคุยกันของปีหนึ่งหลายๆ คน

“ใครจะอยากเป็นวะ งานหนักจะตาย” เสียงกระซิบเกิดขึ้นจากเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน

อืม... ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน การเป็นประธานรุ่นจำเป็นต้องแบกรับภาระต่างๆ มากมาย ทั้งประสานงานกับรุ่นพี่ คอยดูแลเพื่อนทำกิจกรรมต่างๆ เป็นผู้นำ แถมยังต้องทำงานเป็นตัวอย่างให้คนในรุ่นด้วย งานหนักทั้งนั้น

“ไม่มีใครอาสาเลยเหรอวะ เราต้องส่งรายชื่อพี่ก่อนเที่ยงนี้นะ” เพื่อนคนเดิมตะโกนขึ้นมาอีกรอบ

ฉันหันมองรอบตัว ไม่มีใครอยากจะอาสาเลยสักคน และในที่สุด... เพื่อนคนที่ตะโกนขึ้นก็จำต้องรับหน้าที่นี้ไปเองแบบงงๆ “กูเป็นให้ก็ได้วะ”

10 : 35 น.

หลังการแต่งตั้งประธานรุ่น ทุกคนก็แยกย้ายกันไปกินข้าวที่โรงอาหาร วันนี้พวกเราไม่มีเรียน เนื่องจากเป็นวันแรกที่เข้ามารับน้อง การเรียนของพวกเราจะเริ่มในวันถัดไปแทน

ตอนนี้ฉันนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว คนที่ชื่อกระถินหายไปไหนก็ไม่รู้ อาจจะไปทำความรู้จักกับเพื่อนคนอื่นๆ แล้ว ฉันก็อยากทำความรู้จักด้วยนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเข้าหาเพื่อนยังไง ไม่รู้ว่าจะต้องพูดแบบไหนกับเพื่อน ต้องชวนคุยเรื่องอะไร การเข้าสังคมเป็นอะไรที่ฉันเข้าถึงยากมาก แม้กระทั่งป๊าของฉันเองยังบอกเลยว่าฉันเข้าถึงยาก

“เธอ... นั่งด้วยได้เปล่า” ฉันเงยหน้าขึ้นมองบุคคลปริศนาที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว

“…” ฉันพยักหน้ารับ เพียงเท่านั้นคนตรงหน้าก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับฉันแล้ว

“ชื่ออะไรเหรอ เราเห็นเธอตอบโต้กับพี่ว้ากคนนั้นด้วย โคตรเจ๋งอ่ะ ฮ่าๆ ๆ”

“ปลาวาฬ” ฉันเอ่ยตอบเสียงราบเรียบ พลางตักข้าวเข้าปากและเหลือบมองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย

“เธอมาจากไหนเหรอ” คนตรงหน้ายังคงถามต่อ

ฉันยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าที่คุยอยู่ตอนนี้คือผู้ชาย เป็นผู้ชายที่มีใบหน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก เห็นแล้วฉันกลัวเหลือเกินว่าผู้หญิงหลายคนบนโลกนี้จะหาที่ยืนยากเพราะใบหน้าของผู้ชายคนนี้

“กรุงเทพ”

“เราชื่อไกด์นะ อยู่กรุงเทพเหมือนกัน”

“อ่า...” ฉันทำได้แค่ครางรับเพราะไม่รู้จะสานต่อบทสนทนาระหว่างเรายังไงดี หวังว่าเขาคงไม่หาว่าฉันหยิ่งหรอกนะ