บทที่ 1 ไม่เหมือนที่คิดไว้

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเย็นที่ควรจะให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้ รัญญาวีร์ หงุดหงิดมากกว่าเดิม

หญิงสาวร่างเพรียวในชุดสูทสีพาสเทลเนื้อดีที่เพิ่งก้าวออกมาจากงานแต่งงานสุดหรู กำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยของรถสปอร์ตสีดำคันงามที่จอดสนิทอยู่ริมถนนใหญ่ เนื่องจากระบบนำทางจีพีเอสเจ้ากรรมดันบอกว่า

เลี้ยวซ้ายอีกสองร้อยเมตร จะเจอจุดหมายของคุณอยู่ทางด้านซ้ายมือ

“ให้ตายเถอะ ซอยแคบขนาดนี้จะเลี้ยวเข้าไปได้ไง เปิดร้านแบบไหนกันที่จอดรถก็ไม่มี”

รัญบ่นอุบระหว่างวนหาที่จอดรถ และสุดท้ายก็ต้องยอมเดินเท้าเข้าซอยไปตามพิกัดแผนที่ในมือถือ ระยะทางไม่กี่ร้อยเมตรในสายตาคนอื่นอาจจะดูสั้น แต่สำหรับเจ้าของร้านเบเกอรีพรีเมียมที่เน้นความสะดวกสบายและการบริการระดับห้าดาวอย่างเธอ การต้องมาเดินตากแดดในซอยแคบ ๆ แบบนี้คือเรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุด

“แค่ครั้งเดียวแน่ ๆ ที่คนอย่างรัญญาวีร์จะทำอะไรแบบนี้”

เมื่อเดินลึกเข้ามาจนเกือบสุดซอย บรรยากาศรอบตัวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากตึกแถวปูนเก่า ๆ กลายเป็นบ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งที่โอบล้อมด้วยสีเขียวขจีของต้นไม้น้อยใหญ่ รัญชะงักเท้าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

หน้าบ้านไม้หลังนั้นมีสวนขนาดกะทัดรัดที่จัดวางอย่างลงตัว มีโต๊ะไม้ตัวเล็กและม้านั่งกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ลูกค้าหลายคนกำลังนั่งโพสต์ท่าถ่ายรูปกับมุมน่ารัก ๆ ของบ้าน บ้างก็ยืนถือแก้วเครื่องดื่มคุยกันอย่างกะหนุงกะหนิง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรัญมากที่สุดคือความยาวของหางแถวที่ยาวออกมาจนถึงประตูรั้วหน้าบ้าน ส่วนหัวแถวอยู่ตรงหน้าต่างไม้บานเล็ก ๆ ที่เปิดกว้างออกมาจากตัวบ้าน ซึ่งด้านบนมีป้ายไม้เขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า สาวิตรี เบเกอรีโฮมเมด

“โอเค ไม่ผิดร้าน แต่อะไรมันจะขายดีขนาดนี้เนี่ย” รัญพึมพำ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เมื่อคิดย้อนไปถึงร้านตัวเอง รัญก็เห็นความแตกต่างในทุกด้าน ทั้งเรื่องของบรรยากาศร้านที่มีแอร์เย็นเฉียบ การมีพนักงานในชุดฟอร์มสวยหรูคอยต้อนรับ แต่กลับไม่มีภาพของลูกค้าที่มายืนต่อแถวรออย่างเช่นร้านตรงหน้าของเธอเลยสักครั้ง

รัญกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ เธอเห็นพื้นที่ว่างตรงโต๊ะกลมใต้ต้นหูกระจง จึงถือวิสาสะเดินไปนั่งพักขาก่อนที่อารมณ์หงุดหงิดจะพุ่งสูงไปมากกว่านี้

นั่งรออยู่ไม่นาน เสียงเปิดประตูไม้เบา ๆ ก็ดังขึ้น รัญเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากทางหลังบ้าน เธอสวมเสื้อยืดสีขาวทับด้วยผ้ากันเปื้อนสายไขว้สีครีมดูสะอาดตา ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบไว้หลวม ๆ ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูเป็นมิตรในครั้งแรกที่ได้เห็น

ในมือของเธอมีถาดไม้ที่วางแก้วน้ำใส ๆ บรรจุน้ำสีเขียวอ่อนพร้อมน้ำแข็งหล่อเลี้ยงความเย็น ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงมาที่โต๊ะของรัญ

“รอสักครู่นะคะคุณลูกค้า น้ำใบเตยเย็น ๆ ค่ะ ขนมรอบสุดท้ายใกล้จะได้เวลาออกจากเตาแล้วค่ะ”

เสียงของเธอนุ่มและเย็นพอ ๆ กับน้ำในแก้วที่เธอวางลงตรงหน้ารัญ คนสูงกว่ามองน้ำใบเตยตรงหน้าสลับกับมองใบหน้าหวานของอีกฝ่าย

“ขอโทษนะคะ ที่บอกว่าขนมรอบสุดท้าย หมายความว่าไงคะ”

ผู้หญิงคนนั้นหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายด้วยท่าทางใจเย็น

“ที่นี่เราทำขนมวันต่อวันค่ะ ทำสดใหม่ทุกชิ้น และจะทำแค่ตามจำนวณคิวที่เปิดให้ลูกค้าจองไว้ล่วงหน้าเท่านั้นค่ะ ขนมรอบสุดท้ายของวันนี้เป็นคัพเค้กวานิลลาหน้าส้มแบบที่ติดอันดับยอดนิยมของเราค่ะ”

“อ้าว... งั้นวันนี้ฉันก็มาเสียเที่ยวสิ” รัญขมวดคิ้ว “แล้วขนมอย่างอื่นล่ะ ไม่มีเลยเหรอ”

“ไม่มีค่ะ ถ้าคุณไม่ได้จองคิวผ่านระบบ หรือไม่มีบัตรคิวที่แจกไปเมื่อเช้า...ก็น่าจะเสียเที่ยวจริง ๆ ค่ะ”

อีกฝ่ายตอบพลางขยับผ้ากันเปื้อนให้เข้าที่

“ถ้าอยากทานจริง ๆ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะคะ เราเปิดให้รับบัตรคิวที่หน้าบ้านตอนสิบโมงเช้าค่ะ”

รัญถอนหายใจออกมาอย่างแรง ความมั่นใจในฐานะเจ้าของร้านชื่อดังทำให้เธอเผลอพูดออกไปโดยไม่คิด

“ไม่มาแล้วค่ะ ถ้าจะกินยากขนาดนี้ ร้านอื่นที่เข้าถึงง่ายกว่านี้มีตั้งเยอะแยะ”

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง เธอเพียงแค่พยักหน้าช้า ๆ “ได้ค่ะ ถ้าคุณไม่สะดวกเดินทางมา ฉันเข้าใจค่ะ”

เธอทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่ความสงสัยในใจของรัญยังไม่ถูกคลี่คลาย เธอจึงรีบเรียกทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกึ่งคำสั่งตามความเคยชิน

“เดี๋ยวก่อนค่ะ! แล้วนี่เจ้าของร้านไปไหนคะ? ทำไมไม่ออกมาต้อนรับลูกค้าด้วยตัวเอง ปล่อยให้พนักงานพาร์ตไทม์มาแจกน้ำแบบนี้เหรอ?”

ผู้หญิงในเอี๊ยมสีครีมชะงักฝีเท้า เธอหันกลับมามองรัญด้วยดวงตาที่ดูมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ รอยยิ้มที่เคยมีดูจะกว้างขึ้นอีกนิด แต่เป็นยิ้มที่รัญอ่านไม่ออก

“ไม่ทราบว่า...คุณมีธุระอะไรกับเจ้าของร้านเหรอคะ? แจ้งดิฉันก็ได้ค่ะ”

รัญสะอึกไปเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น

“เปล๊า...ไม่มี๊ ฉันแค่เห็นว่าคนเยอะขนาดนี้ เจ้าของร้านก็น่าจะออกมาดูแลให้ทั่วถึงหน่อย ไม่ใช่เก็บตัวอยู่แต่ข้างใน”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ ขอตัวนะคะ”

รัญมองตามหลังร่างเล็กที่หายเข้าไปในบ้านไม้ด้วยความงุนงง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองพ่นไฟใส่กองหิมะ เพราะอีกฝ่ายนิ่งเสียจนเธอทำตัวไม่ถูก

รัญตัดสินใจเดินออกจากบริเวณสวนด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้คำตอบอย่างที่ต้องการ แต่ขณะที่กำลังจะพ้นประตูรั้วไม้ เธอเห็นลูกค้าคนสุดท้ายที่ยืนต่อแถวอยู่พอดี ในมือของหญิงสาวคนนั้นมีบัตรไม้แกะสลักหมายเลข 100

ความอยากรู้อยากเห็นชนะทุกสิ่ง รัญเดินเข้าไปประชิดตัวลูกค้าคนนั้นทันที

“ขอโทษนะคะ นี่คุณได้คิวที่หนึ่งร้อยเลยเหรอ ทำไมถึงยอมมายืนต่อคิวร้านนี้ล่ะคะ”

ลูกค้าสาวหันมามองรัญแล้วยิ้มกว้าง

“อ๋อ... ก็ขนมร้านนี้อร่อยมากเลยนี่คะ รสชาติมันเหมือนมีมนต์ขลังน่ะค่ะ กินแล้วรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ที่สำคัญพี่สาเจ้าของร้านก็น่ารักมากด้วยค่ะ”

“พี่สา? เจ้าของร้านเหรอคะ?” รัญทวนคำพลางนึกถึงผู้หญิงหน้าบึ้ง ๆ หรือเชฟแก่ ๆ ในหัว “คุณเจอเจ้าของร้านบ่อยเหรอคะ”

“ก็คนที่เอาน้ำใบเตยมาแจกลูกค้าเมื่อกี้ไงคะ นั่นแหละค่ะพี่สา เจ้าของร้าน เธอชื่อสาวิตรี”

รัญยืนอึ้งไปสามวินาที สมองพยายามประมวลผล “คนเมื่อกี้น่ะเหรอ ไม่ใช่ว่าเด็กพาร์ตไทม์เหรอคะ คนที่ตัวเล็ก ๆ ตาโต ๆ หน้าเด็ก ๆ ใส่เอี๊ยมสีครีมเมื่อกี้อะนะ?”

“ใช่ค่ะ คนนั้นแหละค่ะ” ลูกค้าคนเดิมหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางตกใจของรัญ

“พี่สาเค้าเปิดร้านที่นี่มาเกือบสิบปีแล้วนะคะ หน้าตาก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย หน้าเด็กอยู่ตลอดจนใคร ๆ ก็เข้าใจผิด แต่อายุจริง ๆ ของพี่สา...น่าจะเข้าเลขสี่แล้วล่ะค่ะ”

“เลขสี่!” รัญอุทานออกมาเสียงหลง “ฉันคิดว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นเด็กพาร์ตไทม์ หรือพนักงานของร้านซะอีก”

“ไม่ใช่คุณคนแรกหรอกค่ะที่คิดแบบนั้น” ลูกค้าคนเดิมตอบด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับหัวแถวที่เริ่มขยับ

“สงสัยขนมรอบสุดท้ายได้แล้วล่ะค่ะ ขอตัวนะคะ” หญิงสาววัยกลางคนบอกลารัญ แต่สองเท้าก็ต้องชะงักเมื่อถูกเรียกซะก่อน

“เดี๋ยวค่ะ ฉันขอซื้อบัตรคิวของคุณ!”

“ว่าไงนะคะ” เธอถามอย่างใจเย็น

“ฉันขอซื้อบัตรคิวของคุณได้มั้ยคะ ฉัน เอ่อ ฉันมาจากต่างจังหวัดน่ะค่ะ ตั้งใจมาร้านนี้มากจริง ๆ ถ้าวันนี้ไม่ได้ชิมขนม ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้มาอีกรึเปล่า”

เธอคนนั้นยังคงเงียบ และมองรัญด้วยสายตาอย่างพิจารณา

“นะคะ ฉันขอซื้อบัตรคิวต่อนะคะ ฉันอยากกินขนมร้านนี้มากจริง ๆ ค่ะ นะคะคุณ”

รัญไม่พูดเปล่าแต่พยายามงัดสายตาออดอ้อนขั้นสุดมาใช้ และดูเหมือนมันจะได้ผล

“ก็ได้ค่ะ เห็นว่าคุณมาไกลและยังไม่เคยกินนะคะ ไว้ฉันมาเอาคิววันหลังก็ได้ค่ะ”

จบประโยคนั้นบัตรคิวหมายเลขหนึ่งร้อยก็ถูกยื่นมาให้รัญ

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ คุณทั้งสวยทั้งใจดี ขายฉันเท่าไหร่คะ ฉันยินดีจ่ายค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่คิดเงิน”

“อ้าว ไม่ได้สิคะ คุณอุตส่าห์มายืนรอคิว”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณก็ตั้งใจมาเหมือนกันหนิ”

รัญเงียบไปครู่หนึ่ง แอบรู้สึกผิดลึก ๆ อยู่ในใจ แต่สุดท้ายก็รับบัตรคิวมาจากมืออีกฝ่าย เพราะนี่อาจเป็นโอกาสทองครั้งเดียวของเธอที่จะได้รู้จักร้านขนมร้านนี้มากขึ้น

“งั้นก็ขอบคุณมากเลยนะคะ ไว้ถ้าเจอกันครั้งหน้าฉันจะเลี้ยงขนมตอบแทนค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มอย่างใจดี “แถวขยับแล้ว คุณไปเอาขนมเถอะ”

หญิงสาวคนนั้นเอ่ยบอกแล้วเดินจากไป รัญได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังนั้นที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ เอาเถอะ ถึงแม้วันนี้จะเจอเรื่องที่ชวนหงุดหงิดซะมากมาย แต่อย่างน้อยก็เจอคนใจดีหนึ่งคน

รัญยืนเข้าคิวรออย่างมีความหวัง จนกระทั่งมาลูกค้าคนก่อนหน้าได้รับขนมและกลับไปหมดแล้ว จึงดูเหมือนเหลือเธอเป็นคนสุดท้ายที่อยู่ในบริเวณรั้วบ้านหลังนี้ ทว่าเมื่อรัญมาหยุดตรงหน้าต่างบานเล็กของบ้าน หญิงสาวที่อยู่ในบ้านกลับหันมาบอกรัญด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า

“ขนมวันนี้หมดแล้วค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของรัญถึงกับหายไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“อ้าวคุณ ได้ไงกัน ฉันมีบัตรคิวนะ ไหนบอกทำตามคิว?” รัญโต้กลับอย่างไม่ยอม

“ฉันทำตามคิวให้คนที่สั่งขนมไว้ค่ะ แต่คุณไม่ได้สั่ง และขนมวันนี้หมดแล้ว”

“ได้ไงกัน ก็ฉันมีบัตรคิวนะ นี่ไง”

รัญยื่นบัตรคิวในมือไปตรงหน้าอีกฝ่าย

“เหรอคะ? งั้นคุณก็บอกมาว่าออเดอร์ของคุณมีอะไรบ้าง ถ้าคุณตอบถูก ฉันจะขายให้”

หญิงสาวตรงหน้ามองรัญแทบไม่กะพริบตา แม้จะตัวเล็กกว่า ดูเด็กกว่า แต่น้ำเสียงกลับมั่นคงแน่วแน่

“อะไรของคุณเนี่ย จะขายไม่ขาย?”

“ขายสิคะ แต่ฉันขายให้คนที่อยากมากินขนมร้านฉันจริง ๆ เท่านั้น”

“...”

“คุณไม่ได้จองไว้ แถมยังไปเอาบัตรคิวคนอื่นมาอีก ที่นี่ขอสงวนสิทธิ์การจองคิวแทนกันค่ะ”

“โห” รัญถึงกับขมวดคิ้ว “แค่จะมาซื้อขนม มันยากขนาดนี้เลยดิ?”

รัญกวาดสายตามองรอบ ๆ ร้าน และพูดต่อ

“ร้านเล็ก ๆ ขนมก็มีไม่กี่อย่าง แถมที่ตั้งยังอยู่ในซอยลึก กว่าจะเดินเข้ามาถึง ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย แถมขนมยังซื้อยากซื้อเย็นอีก นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยยย”

ขณะที่รัญบ่นอุบ คนตรงหน้ากลับยกยิ้มมุมปาก

“พูดจบรึยังคะ ถ้าจบแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ ฉันปิดร้านแล้ว มีงานอย่างอื่นต้องทำอีก”

หญิงสาวเจ้าของร้านพูดจบก็เตรียมจะปิดหน้าต่าง แต่รัญเอามือคั่นไว้ก่อน

“เดี๋ยวค่ะ คุณจะทำอะไรต่อ?”

“ห้ะ? ว่าไงนะคะ”

“ฉันถามว่าคุณจะทำอะไรต่อ งานที่คุณว่าน่ะ?”

คนตรงหน้าไม่ตอบอะไร แต่เปิดบานหน้าต่างให้กว้างขึ้น แล้วพยักพเยิดหน้าไปยังมุมทำขนมด้านหลังที่ตอนนี้เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำขนมมากมายวางอยู่ในซิงก์ล้างของ และบางส่วนก็วางอยู่บนเคาน์เตอร์

“เก็บกวาดค่ะ...อยากรู้อะไรอีกมั้ย?”

“ไม่ค่ะ แต่อยากช่วย”

“คะ?” เจ้าของบ้านงุนงงมากกว่าเดิม “ว่าไงนะ”

“ก็ไหน ๆ มาแล้ว ขนมก็ไม่ได้กิน ไม่อยากกลับไปแบบเสียเที่ยว”

“เลยจะช่วยฉันล้างอุปกรณ์ทำขนมน่ะเหรอ?”

รัญเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“ใช่ค่ะ ถึงยังไงคุณก็ไม่มีผู้ช่วยหนิ เปิดประตูสิคะ”