บทที่ 6 ผู้ช่วยจำเป็น

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดจ้าสาดส่องลงบนถนนหน้าซอยแคบอันคุ้นตา วันนี้รัญญาวีร์ไม่ได้สวมสูทตัวหรูหรือนาฬิกาแบรนด์ดังอย่างเช่นเมื่อวาน มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มดูทะมัดทะแมง ทำให้เธอดูเหมือนคนที่พร้อมจะลุยงานจริง ๆ

รัญจอดรถสปอร์ตไว้บริเวณถนนอีกฟากที่เดิมก่อนจะเดินกึ่งวิ่งเข้าซอยมุ่งหน้าไปยังบ้านไม้สองชั้น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดิน แต่เพราะกำลังลุ้นว่าเจ้าของบ้านจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นเธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากโดนไล่ตะเพิดไปเมื่อคืน

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ภาพเดิม ๆ ก็ปรากฏสู่สายตา แถวลูกค้าที่ยืนยาวเหยียดออกมาจนถึงรั้วไม้ ทุกคนมีสีหน้าคาดหวังและตื่นเต้น รัญสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนตรงไปยังหน้าต่างบานเล็กที่พี่สากำลังง่วนอยู่กับการส่งถุงขนมให้ลูกค้า

“ของลูกค้าออเดอร์อะไรคะ...อ้าว”

สาวิตรีชะงักคำพูดไปทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่คมที่พราวไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไป เหลือเพียงความเรียบเฉย

“สวัสดีค่ะ วันนี้ไม่ได้มาซื้อขนม ตั้งใจมาช่วยค่ะ”

รัญเอ่ยเสียงใสพลางเท้าแขนลงบนขอบหน้าต่างไม้ “เปิดประตูให้หน่อยสิคะ แถวลูกค้าย๊าวยาววววว”

รัญลากเสียงแฝงความกดดันเล็กน้อย สาวิตรีมองหน้าเด็กเจ้าเล่ห์สลับกับใบหน้าของลูกค้าอีกหลายรายที่กำลังต่อคิวซื้อขนม

“ฉันไม่ได้บอกว่าต้องการผู้ช่วย”

สาวิตรีขมวดคิ้ว น้ำเสียงเข้มขึ้นหนึ่งระดับ แต่กลับไม่ดูดุดันเท่าเมื่อคืน อาจเป็นเพราะความวุ่นวายของลูกค้าที่กดดันอยู่เบื้องหลัง

“ต้องการหรือไม่ต้องการพี่ก็ควรเปิดประตูให้รัญค่ะ ลูกค้ารอเยอะขนาดนี้ อากาศก็ร้อนมาก เดี๋ยวก็มีคนเป็นลมเป็นแล้งไปหรอกค่ะ”

สาวิตรีนิ่งไปครู่หนึ่ง คำพูดของรัญและสถานการณ์ตรงหน้ามีเหตุผลที่เธอเถียงไม่ออก

วันนี้อากาศร้อนมากจริง ๆ และเธอไม่ควรปล่อยให้ลูกค้ารอนาน...

“เข้ามา”

สาวิตรีรีบเดินไปเปิดประตู แล้วกลับมาจัดออเดอร์ขนมต่อ เธอเหลือบมองแถวลูกค้าที่เริ่มส่งเสียงพึมพำเพราะบทสนทนาที่ดูยาวนานเกินไป และต้องถอนหายใจยาวออกมาอย่างจำยอม ส่วนรัญก็เดินตามเข้ามาด้านในด้วยใบหน้ายิ้มแป้น

“ถ้าจะช่วย...ก็เข้าไปข้างหลัง ใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วห้ามพูดมากเข้าใจมั้ย?”

“รับทราบค่ะ! พี่สาวคนสวยยยย”

“จิ๊”!”

สาวิตรีอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดกับสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกเธอจนเผลอจิ๊ปาก

‘ให้ตายเถอะ เธอทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอกับเด็กอย่างรัญญาวีร์กันนะ’

ภายในห้องครัวที่บรรยากาศเริ่มคุ้นเคย รัญหยิบผ้ากันเปื้อนสีครีมผืนเดิมมาสวมอย่างคล่องแคล่ว วันนี้เธอทำตัวเป็นเด็กดีอย่างเหลือเชื่อ เริ่มจากการจัดเรียงถุงขนมตามออเดอร์ ช่วยหยิบจับอุปกรณ์ และคอยเสิร์ฟน้ำใบเตยเย็น ๆ ให้ลูกค้าที่ยืนรออยู่ด้านนอก วิ่งเข้าวิ่งออกในร้านนอกร้านจนรอบกรอบหน้าผุดพรายไปด้วยเม็ดเหงื่อ

ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา รัญลอบสังเกตการทำงานของสาวิตรีอย่างตั้งใจ พี่สาไม่ได้มีเทคนิคที่แพรวพราวหรือใช้เครื่องจักรทันสมัยอย่างที่เชฟในร้านของรัญใช้ แต่ทุกท่วงท่าที่เธอหยิบขนมออกจากเตา ทุกคำพูดที่เธอทักทายลูกค้าว่า ‘วันนี้เอาแบบเดิมนะคะ’ หรือ ‘ลดหวานให้แล้วค่ะตามที่สั่ง’ มันมีความหมายมากกว่าแค่การซื้อขาย ร้านขนมโฮมเมดเล็ก ๆ แห่งนี้มีบางอย่างที่ร้านของเธอไม่มี

“ออเดอร์ต่อไป คัพเค้กวานิลลาหน้าส้มสองชิ้นค่ะ ช่วยหยิบใส่กล่องให้พี่หน่อย”

เสียงเรียกของสาวิตรีดึงรัญออกจากภวังค์

“ได้ค่ะพี่สา เรียบร้อยค่ะ”

ไม่กี่วินาทีหลังจากได้ยินคำสั่ง รัญก็จัดขนมลงกล่องเสร็จเรียบร้อย

“ของลูกค้าเสื้อสีขาวคนนี้ใช่มั้ยคะ” รัญหันไปถาม

“ถูกต้อง ส่งออเดอร์ให้ลูกค้าได้เลย”

รัญเปิดหน้าต่างและส่งกล่องขนมให้หญิงสาวในชุดนักศึกษาพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ลูกค้า จนอีกฝ่ายถึงกับหน้าแดงและพึมพำขอบคุณอย่างอาย ๆ

“คล่องแคล่วดีหนิ” สาวิตรีเปรยขึ้นเบา ๆ หลังจากลูกค้าคนนั้นเดินจากไป

“รัญสอบผ่านมั้ยคะ แบบนี้พอจะเป็นผู้ช่วยพี่ได้มั้ย”

“ไม่ได้...เป็นเจ้าของกิจการ ทำไมไม่อยู่ดูแลร้าน”

สาวิตรีหันมามองค้อน ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามที่ต้องการคำตอบจริงจัง

“ร้านของรัญทำทุกอย่างเป็นระบบค่ะ มีพนักงานทำทุกหน้าที่ ต่อให้รัญไม่อยู่ก็เปิดร้านได้ตามปกติ เรื่องของคุณภาพสินค้าก็มีเชฟต่างชาติที่รัญจ้างมา คอยดูแล ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”

สาวิตรีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง และเธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแค่พยักหน้าเป็นอันเข้าใจ...

ท่ามกลางไอร้อนจากเตาอบและกลิ่นขนมหอมฟุ้ง รัญกลับรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาด ความวุ่นวายที่นี่ไม่ได้ทำให้เธอหงุดหงิดเหมือนเวลาที่ยอดขายตกที่บริษัท แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีค่า และได้สัมผัสถึงความหมายของคำว่าใส่ใจจริง ๆ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเย็น ขนมออเดอร์สุดท้ายถูกส่งออกไปจากหน้าต่างไม้บานเล็ก สาวิตรีถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า แผ่นหลังของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่แววตากลับดูผ่อนคลาย และใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

“ซับหน้าหน่อยค่ะ มอมแมมหมดแล้ว” รัญเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับยื่นทิชชูให้

มอมแมม? สาวิตรีนึกขำแล้วทวนคำนี้อยู่ในใจ เพราะคนที่ยื่นทิชชูมาให้เธอสภาพแย่กว่าเธออีก อีกฝ่ายต่างหากที่เหมาะจะใช้คำนั้น

“ไม่รู้ใครกันแน่ที่มอมแมม ไปดูหน้าตัวเองในกระจกก่อนเถอะ”

“อ้าวเหรอคะ รัญมอมแมมเหรอ งั้นพี่สาเช็ดหน้าให้รัญหน่อยสิ”

รัญญาวีร์ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วยื่นทิชชูในมือไปยังคนตรงหน้า

แววตาใสซื่อท่าทีขี้เล่นนั้น เหมือนลูกหมาตัวโตกำลังออดอ้อนเจ้าของไม่ผิดเพี้ยน

แต่เสียใจด้วย...สาวิตรีไม่ชอบเลี้ยงหมา

“เช็ดเอง...เสร็จแล้วก็ไปช่วยล้างของต่อ อยากช่วยนักก็ต้องช่วยจนเสร็จนะ”

“อ้าวพี่สา ไม่ซับหน้าให้รัญก่อนเหรอ”

“ไม่”

เจ้าของบ้านพูดจบก็ย้ายตัวเองไปหยุดหน้าเตาอบขนม แต่ในขณะที่เธอเตรียมจะปิดเตาอบที่เพิ่งอบขนมรอบสุดท้ายเสร็จสิ้นไป มือของเธอกลับพลาดไปโดนขอบสเตนเลสที่ยังร้อนจัดเพราะมัวแต่หันไปมองรัญ

“โอ๊ย!”

สาวิตรีสะดุ้งสุดตัวพลางชักมือกลับ รอยแดงวาบปรากฏขึ้นที่หลังมือขาวนวลทันที รัญที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ตกใจจนหน้าเสีย เธอรีบคว้ามือนุ่มของอีกฝ่ายมาดูด้วยความรวดเร็ว

“พี่สา! เจ็บมากมั้ยคะ? ขอรัญดูหน่อย”

รัญเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แววตาคมสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต คนเด็กกว่าประคองมือของสาวิตรีขึ้นมาแล้วโน้มใบหน้าลงไป

‘ฟู่ว...ฟู่ว...’

รัญเป่าลมเย็น ๆ ลงบนรอยแดงนั้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากริมฝีปากที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมและลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดลงบนหลังมือ ทำให้สาวิตรีถึงกับยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ

ทั้งที่พยายามห้ามใจตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ก็เหมือนอะไรสักอย่างกลั่นแกล้งให้เธอต้องเจอสถานการณ์ที่ทำให้ใจเต้นอยู่เรื่อย

ให้ตายเถอะ...

ความร้อนจากแผลดูจะกระจายไปทั่วใบหน้าจนร้อนผ่าว สาวิตรีมองดูหยดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของรัญ และแววตาที่จดจ้องอยู่เพียงแค่แผลของเธอ...

วินาทีนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“เจ็บรึเปล่าคะ เดี๋ยวรัญไปเอายามาทาให้นะ พี่นั่งรอตรงนี้ก่อน”

รัญเงยหน้าขึ้นสบตา แววตามุ่งมั่นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำเอาสาวิตรีต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ นิดเดียวเอง พี่จัดการเองได้”

สาวิตรีรีบชักมือกลับพยายามสลัดความรู้สึกฟุ้งซ่านที่เพิ่งเกิดขึ้นออกไปอย่างรวดเร็ว

“วันนี้ไม่ต้องช่วยอะไรแล้ว กลับไปเถอะ เย็นมากแล้ว ขอบคุณมากนะ”

“ไม่กลับค่ะ รัญจะทายาให้พี่ก่อน”

รัญญาวีร์ตอบชัดแล้วเดินไปหยิบกล่องยาที่วางอยู่บนชั้นไม้

สาวิตรีมองตามแผ่นหลังของรัญด้วยความรู้สึกที่สับสน ใจหนึ่งเธอยังคงพยายามก่อกำแพงขึ้นมาใหม่ แต่อีกใจหนึ่ง... สัมผัสแผ่วเบาจากการเป่าเมื่อครู่กลับทำลายอิฐในใจเธอลงไปทีละก้อน

‘ให้ตายเถอะ...คนนี้จะมารูปแบบไหนอีกเนี่ย’

‘สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยลูกด้วย พอเถอะ ไม่เอาแล้ว’

หลังจากทายาและเคลียร์ของในครัวเสร็จสิ้น ทั้งคู่ออกมานั่งพักที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน แสงสีส้มจากพระอาทิตย์ตกดินทำให้บรรยากาศดูนิ่งขรึมและเป็นส่วนตัวมากขึ้น รัญนั่งมองมือที่ถูกพันผ้าก๊อซบาง ๆ ของพี่สาด้วยสายตาที่ยังคงไม่คลายกังวล

“วันนี้ให้กี่คะแนนคะ”

รัญเปิดประเด็นขึ้นมาเมื่อความเงียบเริ่มปกคลุม น้ำเสียงเปลี่ยนกลับมาเป็นจริงจัง

“หืม? คะแนนอะไร”

“ก็คะแนนที่รัญช่วยพี่สาวันนี้ไง สมมุติเต็มสิบ รัญได้เท่าไหร่”

สาวิตรีกลอกตาอย่างครุ่นคิด แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงจังอะไรกับการตั้งคำถามแบบนี้ แต่เธอกลับตั้งใจเลือกตัวเลขการให้คะแนนอยู่ในใจ

“อืม...หกละกัน”

รัญหุบยิ้มในทันที “อะไรอ่า หกคะแนนเองเหรอ รัญช่วยพี่ทุกอย่างเลยนะ คิดว่าจะให้เต็มสิบซะอีก”

“ถ้าอยากได้สิบแล้วจะถามทำไม? คราวหลังก็ให้คะแนนตัวเองสิ หกนี่ก็ถือว่าเกินครึ่งแล้วไง”

“งั้น...แปลว่าพี่เห็นแล้วใช่มั้ยว่ารัญก็เก่ง”

“อื้ม ก็คล่องดีหนิ”

“ถ้าอย่างนั้น...พี่ช่วยไขคำตอบให้รัญหน่อยได้มั้ยคะ ทำไมร้านของรัญถึงเงียบเหงา ทำไมลูกค้าถึงไม่ยิ้มเหมือนที่นี่ ทั้งที่รัญให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเขา”

รัญถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวิตรี เธออยากจะสนิทกับพี่สาให้เร็วที่สุด เพื่อกอบกู้ความภาคภูมิใจในธุรกิจของเธอคืนมาด้วย

สาวิตรีนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองลอดหน้าต่างเข้าไปในครัวที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ

“คุณเปิดร้านเบเกอรีเพราะอะไรคะ?”

คำถามของรัญญาวีร์ไม่ได้รับคำตอบ หนำซ้ำอีกฝ่ายยังส่งประโยคคำถามกลับมา

“อืม...รัญว่ามันง่ายดี น่าจะคืนทุนเร็ว อีกอย่างรัญทำมาหลายอย่างแล้วไม่เวิร์คสักอย่าง ครั้งนี้เลยลงทุนลงแรงทุ่มทุนทุกอย่างแบบเต็มร้อยค่ะ”

“ก็เลยคิดว่าสิ่งที่ทุ่มเทไปทั้งหมด จะตอบแทนกลับมาด้วยผลกำไรเป็นกอบเป็นกำเหรอคะ?”

“เอิ่ม...ก็”

รัญญาวีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ในหัวค่อย ๆ ลำดับภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นในร้านของเธอ นับตั้งแต่ที่เธอเริ่มคิดจะทำร้านเบเกอรี จนถึงภาพปัจจุบันที่กิจการของเธอเดินหน้ามาเกือบปีแล้ว

“ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอคะพี่สา คนเราทำธุรกิจก็ต้องมีกำไรสิ ร้านพี่เองก็เหมือนกัน ถ้าขายแล้วขาดทุนพี่ก็คงไม่ขายใช่มั้ยล่ะ”

สาวิตรีพยักหน้า เธอไม่เถียงข้อโต้แย้งข้อนี้

“ใช่ ถ้าขายแล้วขาดทุนพี่คงไม่ขาย แต่รู้อะไรมั้ย กว่าที่ร้านขนมร้านเล็ก ๆ ร้านนี้จะเดินทางมาถึงวันที่มีกำไร วันที่ลูกค้าบอกต่อปากต่อปาก พี่ใช้เวลานะ...พี่ไม่ได้เพิ่งเปิดร้านเมื่อวาน แล้วจะเอากำไรมหาศาลวันนี้เลย การทุ่มเทน่ะมันดี แต่คนเดียวที่จะรู้เรื่องพวกนี้คือเจ้าของร้าน ลูกค้าเขาไม่รู้หรอกว่ารัญทุ่มเทอะไรลงไปบ้าง แล้วรัญมีเวลาจะเล่าให้พวกเค้าฟังรึเปล่าล่ะ?”

รัญญาวีร์ส่ายหน้าทันที คำถามนี้เธอไม่ต้องคิดนาน “หงึ ใครจะมานั่งเล่าอะไรแบบนั้นกัน”

“ใช่ พี่ก็คงไม่มีเวลามานั่งสาธยาย เพราะฉะนั้นเราก็ต้องทำให้เค้ารับรู้ได้เอง”

“เอ้า...แล้วเค้าจะรู้ได้ไงคะ”

“ก็ขนมในร้านของรัญนั่นล่ะจะเป็นตัวบอกทุกอย่าง แต่ที่สำคัญ มันต้องใช้เวลาด้วย ค่อยเป็นค่อยไปน่ะรู้จักมั้ย?”

“ค่อยเป็นค่อยไป?” คนเด็กกว่าทวนคำ

“ใช่ค่ะ สิ่งที่พี่พอจะแนะนำได้ก็มีแค่นี้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่ขอตัวนะ

        สาวิตรีพูดจบก็ลุกกลับเข้าไปในบ้าน รัญได้แต่นั่งงงอยู่ที่เดิม และมองตามแผ่นหลังคนตัวเล็กด้วยสายตาเลื่อนลอย

        “ค่อยเป็นค่อยไปงั้นเหรอ...คำนี้ก็ใช้กับรัญไม่ได้เหมือนกันค่ะพี่สา”

รัญพึมพำกับตัวเอง เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยแผนการมากมาย

จนกระทั่งความคิดหนึ่งแว็บเข้ามาในหัว...