Chapter 5

“Lem, huwag mo naman akong ipahiya sa mga kaibigan mo,” pakiusap ko sa lalaki.

Humalaklak ito. Napauwang ang mga labi ko dahil parang ibang tao ang nasa harapan ko. Parang hindi na siya ang lalaking nagtiyagang nanligaw para mapasagot ako.

“Gusto mo sa kuwarto ko tayo mag-usap?” Tumayo ang lalaki at saka ako binulungan. “Pero ipangako mo muna na hindi mo na ako ulit tatakasan.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Nagsimula na ring tumambol ang puso ko sa takot. Kakayanin ko bang ibigay ang sarili ko para kay Ayah?

Nalipat ang atensyon ko nang lumapit ang babaeng hitad sa boyfriend ko at saka sila naghalikan sa harap ko. Pagkuwan ay malanding niyakap ng babae si Lemuel. “Virginity lang makukuha mo sa kanya pero hindi ka niya kayang paligayahin tulad nang paulit-ulit kong ginagawa sa iyo.”

Umakyat ang dugo sa ulo ko sa narinig at hindi makapaniwalang napatingin kay Lemuel. “May nangyayari na sa inyo?”

Napangisi ang lalaki. “Anong magagawa ko kung siya ang kayang magbigay sa akin nang ipinagdadamot mo?”

Napatango ako. I don’t deserve this kind of man in my life. “Tutal kuntento ka naman sa kanya, break na tayo!”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Lemuel, akmang lalapitan niya ako pero pinigil siya ng malanding babae kaya tumalikod na ako. Sobrang sikip na rin ng dibdib ko at hindi ko na kayang matagalan ang mga nakikita ko.

Lakad takbo ako hanggang sa marating ang gate ng resort. Wala nang tricycle sa sakayan kaya napilitan akong maglakad. Muling bumalik sa alaala ko ang mga sinabi ni Lemuel at ginawang kababuyan nito at saka ko naalala si Ayah. 

“I’m so sorry, bunso!” Nanginig ang mga tuhod ko sa takot na may mangyaring masama sa kapatid ko. Napaupo na lamang ako sa tabi ng kalsada at hindi ko na napigilan ang umiyak.

Isang itim na 4x4 off road vehicle ang huminto sa harap ko. Agad kong pinunasan ang mga luha ko. Nagulat ako nang makitang nag-squat sa harapan ko ang lalaking bumaba sa sasakyan.  Nang iangat ko ang paningin ko ay mukha ni Abe ang nakita ko.

Inialok niya sa akin ang kanyang kamay. “Get up!”

Mas gusto ko sana ang umiyak dito pero naisip ko na baka makita ako ng mga kaibigan ni Lemuel at ayaw kong lalo pa nila akong pagtawanan. Kaya tinanggap ko ang kamay ni Abe para tumayo. Binuksan niya ang pinto ng passenger seat.

“Get in. Ihahatid na kita sa inyo.” Pautos iyon pero mahinahon ang kanyang pagkakasabi.

Napailing ako. Nakakahiya sumakay sa sasakyan ng boss ko lalo na siya pa ang nagmamaneho.

“Isla, this place is too dark. It’s not safe for you to walk,” paliwanag ng lalaki at parang ito pa ang nagsusumamo na sumakay na ako.

Napatingin ako sa unahan. Madilim na nga talaga at wala na ring pumapasok na tricycle dito ng ganitong oras. Napilitan akong sumakay.

Tahimik siyang nagmaneho hanggang sa marating ang lugar kung saan siya nag-park noon. Mula sa sasakyan ay tanaw na tanaw ko na ang aming munting bahay. Walang ilaw dahil nasa ospital si Ayah.

“S-salamat po,” nahihiya kong sabi bago nagtangkang buksan sana ang pinto pero ini-lock iyon ng lalaki kaya napalingon ako sa kanya.

Hinarap niya ako. Madilim sa loob ng sasakyan pero kitang-kita ko ang ginagawa niyang pagtitig sa buong mukha ko. Bigla akong na-concious dahil kanina pa ako iyak ng iyak at siguradong namamaga na ang mga mata at ilong ko.

Narinig ko ang pagbunot niya ng malalim na hininga. “Ipapagamot natin sa Manila ang kapatid mo.”

Kumunot ang noo ko sa narinig mula sa kanya. Tama ba ang narinig ko?

“Ano po?”

“I’ll make sure your sister will get the best treatment,” muling sabi niya dahilan para mas maguluhan ako.

“Sir, wala po kaming pambayad,” napahagulgol kong sagot.

Napatiimbagang ang lalaki sa harap ko. Mula sa guwapo niyang mukha ay lumipat ang atensyon ko nang kuhanin niya ang kamay kong nakapatong sa aking tuhod at saka pinisil iyon.

“Marry me, and I’ll make your life better.”

Gulat akong napatingin sa kanya. Nahila ko rin ang aking kamay na kanina ay hawak niya.

“Sir, nirerespeto ko po kayo bilang boss ko kaya sana…”

“Isla, hindi kita binabastos. Hindi kita pinaglalaruan,” kunot ang noong sabi niya sa akin. 

Seryoso ang mukha niya na tila ba nagsusumamo na paniwalaan ko siya. “I want to help you.”

“W-wala akong ibabayad sa iyo, Sir!” tumaas na ang boses ko.

“Kaya nga tulungan mo rin ako, pumayag kang magpakasal sa akin,” nagsusumamong sabi ng lalaki.

“Bakit?” naguguluhan kong tanong.

Tinitigan niya ako sa aking mga mata. “Para tigilan na ako ng pamilya ko na ihanapan ng babaeng ipapakasal sa akin.”

Wala akong masabi. 

“Magugulat sina Inay at Ayah kapag nagpakasal ako sa iyo bigla… pati ang mga tao sa kumpanya,” nag-aalala kong sagot.

“Then, let’s keep it from them except from my family until you are ready,” parang wala lang na sabi ng lalaki.

Kumunot ang noo ko. “Kasal ang inaalok mo sa akin, Sir. hindi trabaho. It’s a lifetime commitment and we do not love each other!”

Muling napatiimbagang ang lalaki. Sandali itong nag-isip. “One year, kahit isang taon lang. I will respect you. Walang mangyayari sa atin unless you want it. Then, I will file for annulment after a year.” 

Napauwang ang mga labi ko. Is this for real? Kinurot ko ang tuhod ko para masigurong hindi ako nananaginip.

Napaigtad ako nang mag-ring ang aking cellphone. Si Inay kaya mabilis ko itong sinagot.

“Islaaaa! Si Ayah hirap na naman huminga!” umiiyak na sabi ni Inay.

Naputol na agad ang linya at nanginginig akong hinarap ang CEO.

“Madadala mo ba ngayon sa Maynila ang kapatid ko? Mapapaoperahan mo siya agad?” umiiyak na tanong ko.

“Oo,” kunot noong sagot niya.

“Pumapayag na ako. Pakakasalan kita kahit saan mo pa gusto basta iligtas mo ang kapatid ko,” umiiyak kong sabi.

Hinila ni Abe ang katawan ko at saka ako ikinulong sa matitigas niyang braso. Pakiramdam ko nang oras na iyon ay may masasandigan na ako. Nabawasan ang panginginig ng katawan ko sa takot at unti-unti ay humina ang pagtambol ng puso ko.