LOGIN“File an annulment as soon as possible—so you can marry me.”
Tumigil ang mundo nina Vera at Celeste sa mga salitang iyon.
Napatingin si Vera kay Rico na parang mali ang narinig niya. Nasa loob pa rin sila ng ospital room.
“Ano’ng sinabi mo?” paos na tanong ni Vera.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Rico. Parang business partners ang kaharap niya. “Mag-file ka ng annulment. Ngayon din. I’ll handle everything. After that, pakakasalan kita.”
Napanganga si Celeste. “Wait. What?” napasigaw siya. “Rico, are you even listening to yourself? Kapatid ka ng asawa niya!”
Tumawa si Rico. “Exactly.”
Para kay Vera, parang may sumabog sa ulo niya.
“You’re insane,” mariing sabi niya. “Pa-check ka sa utak mo. Hindi ka yata normal. May sira yata ang utak mo.”
Sinubukan niyang bumangon mula sa kama. Nanginginig pa ang mga binti niya, pero pinilit niya. Hindi pa siya nakakatayo nang hawakan ni Rico ang braso niya.
“Don’t,” malamig na sabi ng lalaki. “Hindi ka pa puwedeng umalis.”
“Don’t touch me,” sigaw ni Vera. “Wala kang karapatan—”
Hindi na siya pinatapos ni Rico. Bigla niya itong binuhat, parang wala lang ang bigat niya. Napasigaw si Vera sa gulat.
“Rico!” sigaw ni Celeste. “Ano’ng ginagawa mo?!”
“Taking her out of here,” sagot ni Rico, diretsong naglakad palabas. “She’s not staying another minute in this place.”
“Put me down!” galit na sigaw ni Vera, pumapalag. “Mr. Garcia, I swear—”
“Tumahimik ka muna,” mariing sabi ni Rico. “Kung ayaw mong bumukas ang sugat mo.”
Napilitan si Celeste na sumunod. Hindi niya puwedeng iwan si Vera.
“Rico, this is kidnapping,” babala niya. “Abogado ako. Kaya kitang ipakulong.”
“Try me, Attorney. This is not kidnapping. I’m just helping her.”
Pagdating sa parking area, maingat na ipinasok ni Rico si Vera sa loob ng kotse. Sinara niya ang pinto bago umikot sa driver’s seat. Walang nagawa si Celeste kundi sumakay rin sa likod dahil natatakot siya na dahil si Vera sa malayong lugar.
“Explain,” mariing sabi ni Vera. Nanginginig ang katawan sa galit. “Ngayon din.”
Huminga nang malalim si Rico. “My brother crossed a line,” sabi niya. “Hindi lang bilang asawa mo. Bilang kapatid ko na rin.”
“Hindi mo kailangang idamay ang sarili mo,” sagot ni Vera. “This is my marriage. My mess.”
“Hindi na,” sagot ni Rico. “Hindi na ‘to simpleng problema ng mag-asawa. Someone tried to kill you.”
Tumahimik si Vera. Hanggang hindi nalalaman kung sino ang bumangga sa kaniya, hindi rin siya matatahimik.
“And you lost a child,” dagdag ni Rico. “Because of them.”
“Kaya mo akong pakasalan?” mapait na tanong ni Vera. “Out of pity?”
Tumigil ang kotse sa harap ng isang gusali.
Bumaling si Rico sa kaniya. “Hindi ako gumagawa ng kahit anong bagay dahil sa awa.”
“Then why?” tanong ni Vera, diretso ang tingin.
“Because I want to help,” sagot ni Rico. Ayaw niya munang sabihin kay Vera na kaya niya gustong pakasalan ang siya upang hindi mailipat kay Riley ang posisyon dahil masama nila ang kaibigan nito. “And because it will destroy my brother,” he added.
Napailing si Celeste. “So this is revenge,” sabi niya. “You’re using her.”
“Aware naman siya,” sagot ni Rico. “And she benefits from it.”
“Hindi ako laruan, Mr. Garcia” mariing sabi ni Vera. “Hindi mo ako puwedeng gamitin para gantihan ang kapatid mo.”
“Then don’t,” sagot ni Rico. “But listen.”
Bumaba sila ng kotse. Doon lang napagtanto ni Vera kung saan sila dinala.
“A law firm?” tanong ni Celeste. “You planned this.”
“Of course,” sagot ni Rico. “I don’t do impulsive decisions.”
Pumasok sila. May naghihintay nang abogado. Tumayo ito agad nang makita si Rico.
“Mr. Garcia.”
“Start,” utos ni Rico.
Napaupo si Vera, parang nanlalambot. “Hindi pa nga ako pumapayag,” inis niyang sabi.
“Makinig ka muna,” sagot ng abogado. “Dra. Vera, base sa sinabi ni Mr. Garcia, you were abused verbally, emotionally, and psychologically. Your husband also committed infidelity that resulted in pregnancy. Strong ground for annulment.”
Alam na ni Vera ang mga salitang iyon. Pero iba kapag iba ang nagsabi. Nagtataka rin siya kung paano nalaman ni Rico ang tungkol doon.
“Gaano katagal ang proseso ng annulment?” tanong ni Vera sa abogado.
“Normally, matagal,” sagot ng abogado. “Pero with the resources Mr. Garcia has, puwedeng mapabilis. Hindi aabot ng isang taon.”
Napatingin si Celeste kay Rico. Hindi makapaniwala. “You’re manipulating the system.”
“Using it, Attorney,” sagot ni Rico. “Legally.”
“After that?” tanong ni Vera, mahina ang boses.
“I’ll marry you,” sagot ni Rico agad. “Contract marriage for three years.”
“Ano ang kapalit?” tanong ni Vera.
“Protection,” sagot ni Rico. “Security. Financial stability. And my name.”
Napahawak si Vera sa ulo niya. “This is too much,” bulong niya. “I lost my baby…”
Tumayo si Rico at lumapit sa kaniya. “Hear me, Doktora,” sabi niya, mas mababa ang boses. “If you go back to being alone, Riley will find a way to reach you. You will never be safe. Mas lalo ka lang masasaktan kung ipagsiksikan mo pa rin ang sarili mo sa kapatid ko.”
“Tinatakot mo ba ako?” tanong ni Vera.
“Nagsasabi ako ng totoo,” sagot ni Rico. “At bilang Garcia, I know how far they can go. Magpustahan pa tayo. Kahit bukas mo ipadala ang annulment papers, he will sign it.”
Tahimik na umiyak si Vera.
“Vera,” mahinang sabi ni Celeste, hawak ang kamay niya. “Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon.”
Napapikit si Vera.
“Ano ang gusto mo?” tanong ni Rico.
Matagal bago siya sumagot. “Gusto kong matahimik,” sabi niya. “Gusto kong hindi na masaktan. Gusto kong makaganti sa kapatid mo.”
“Then marry me,” sagot ni Rico. “And I’ll make sure no one touches you again.”
Tumingin siya kay Celeste. “Ano sa tingin mo?”
Huminga nang malalim si Celeste. “Legally, protected ka,” sabi niya. “Pero emotionally, this is dangerous, Vera.”
Ngumiti si Rico. “I warned her.”
Tumayo si Vera. Diretso niyang tiningnan si Rico.
“Kung gagawin ko ‘to. Hindi mo ako pwedeng kontrolin,” sabi niya.
Tumango si Rico. “Deal.”
Nagugulohan ang abogadong tumingin sa kanila.
“So… Do we proceed?”
Huminga nang malalim si Vera. “Start the annulment,” sabi niya. “But this marriage—this will be on my terms too.”
Ngumiti si Rico, mabagal at siguradong-sigurado. “Welcome to my world, Dr. Vera Almonte. My soon-to-be wife.”
Kabanata 55 Samantha's Point of View Ngumisi lang si Gabriel bago marahang hinawakan ang kamay ko. Mahigpit na pumulupot ang mga daliri niya sa mga daliri ko habang inaayos ang pagkakahawak ko sa baril. "I'm just a businessman managing all of my businesses, sweetheart," kalmado niyang sagot. "Wala akong kinalaman sa mafia o sa underworld." Napataas ang kilay ko. "Talaga lang? Kung ordinaryong businessman ka lang, bakit parang lahat ng tauhan mo marunong humawak ng baril? Tapos ang dami mo pang kaaway." Mahina siyang natawa. "Business." "Business lang?" Tumango siya. "Kapag malaki ang negosyo mo, hindi mawawala ang mga taong naiinggit, naninira, at gustong pabagsakin ka. Kaya kailangan kong matutong protektahan ang sarili ko." "Gabriel..." "Hindi lang ang sarili ko." Seryoso siyang tumingin sa akin. "Pati ikaw." Hindi ako agad nakapagsalita. "Kaya gusto kong matuto ka ring humawak ng baril." "Bakit?" "Para kapag wala ako sa tabi mo, kaya mong ipagtanggol ang sarili mo."
Kabanata 54 Samantha's Point of View Niyaya ako ni Gabriel na samahan siyang bumili ng mga baril bago kami bumiyahe pabalik sa Pilipinas. Sinabi niya na may kailangan siyang bilhin para sa kanyang seguridad pagdating namin sa bansa. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya ng maraming baril, ngunit hindi na ako nagtanong pa. Alam kong may mga kaaway siya. Alam kong may mga taong gustong saktan siya. At alam kong kailangan niyang protektahan ang sarili niya. Pumunta kami sa isang firing range na pagmamay-ari ng isang kaibigan niya. Ang lugar ay malawak at tahimik. Ang mga pader ay makapal at matibay. Ang mga target ay nakalagay sa malayo. Ang hangin ay may amoy ng pulbura at bakal. Matapos niyang bayaran ang mga baril na binili niya, isa-isang binuksan ni Gabriel ang mga kahon. Ang mga baril ay bagong-bago at kumikinang sa ilalim ng ilaw. Ang mga ito ay iba't ibang klase—mga pistola, mga riple, at mga baril na hindi ko alam ang pangalan. Ang bawat isa ay may sariling timbang at sukat
Kabanata 53 Samantha's Point of View Tinitigan ko si Gabriel. Walang bakas ng biro sa mukha niya. Seryoso ang tingin niya, at ramdam kong bawat salitang binitiwan niya ay taos-puso. "Gabriel..." mahina kong tawag. "Salamat." Ngumiti siya, saka marahang hinaplos ang pisngi ko. "Walang anuman, baby girl." Hindi na kami nagtagal pa sa yacht. Magkahawak-kamay kaming bumaba at nagtungo sa dalampasigan. Pino ang puting buhangin sa ilalim ng mga paa ko, habang kumikislap ang malinaw na tubig sa ilalim ng sikat ng araw. Tahimik ang paligid. Tanging hampas lang ng alon ang maririnig. Huminto si Gabriel sa harapan ko. Naka-swim shorts lang siya at halatang kahit sugatan pa, hindi pa rin nawala ang tindig niya. Ngunit mas napansin ko ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Para bang ako lang ang taong naroon. "Ready?" tanong niya. Napakagat ako sa labi. "Hindi ako sigurado." Mahina siyang natawa. "Huwag kang kabahan." "Madali lang sabihin kasi magaling ka na sa ganoong bagay." "Sama
Kabanata 52 Samantha's Point of View "Kapag usapang ganyan, ang dali mo talagang mapaikot," natatawa kong sabi habang muli ko siyang sinusubuan. Tahimik siyang ngumunguya bago ngumisi. "Ginagamit mo na naman ang katawan mo para makuha ang gusto mo." Tinaasan ko siya ng kilay. "Oo. At ang gusto ko ngayon, ubusin mo ang gulay na niluto ko." Napabuntong-hininga siya na parang napipilitan. "Fine. Kung 'yan ang gusto mo." "Good." Muli kong inilapit ang kutsara sa bibig niya. Wala na siyang reklamo kaya sunod-sunod na siyang kumain. Hindi ko napigilang mapangiti. Hindi ko akalaing ang isang lalaking kinatatakutan ng maraming tao sa negosyo ay magpapasaway sa akin dahil lang sa gulay. "Samantha..." Napatingin ako sa kanya. "Bakit mo ba ako inaalagaan?" Natigilan ako. "Ha?" "Bakit?" mahinahon niyang ulit. "Kung wala kang nararamdaman sa akin, bakit ginagawa mo lahat ng ito?" Napatingin ako sa mangkok na hawak ko. "Anong ibig mong sabihin?" "Bakit mo ako binantayan buong gab
Kabanata 51 Samantha's Point of View Naalis ko ang bala sa tagiliran ni Gabriel bago pa man kami makarating sa ospital sa Las Vegas. Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob para gawin iyon kahit na sobrang delikado. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipigilan ang pag-agos ng dugo niya. Ang nasa isip ko lang noon ay isang bagay. Kailangan niyang mabuhay. Pagdating sa ospital, agad siyang isinugod sa emergency room. Ilang oras din akong pabalik-balik sa harap ng p***o habang hinihintay ang doktor. Nang lumabas ang doktor, halos mawalan ako ng lakas sa kaba. "He's stable now." Doon lang ako nakahinga nang maluwag. Mabuti na lang at hindi tumama ang bala sa mahahalagang organ niya. Kung ilang pulgada pa ang inusad niyon, baka ibang balita na ang narinig ko. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung mawala siya. Buong gabi akong nanatili sa tabi niya. Tahimik ang private room. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tunog ng heart monitor. Nakaupo ako sa tab
Kabanata 50 Samantha's Point of View Pinaikot niya ako sa saliw ng musika. Magaan ang gabay ng mga kamay niya sa baywang ko habang hindi man lang siya nag-aalis ng tingin sa akin. Mabuti na lang talaga at hindi ko sinunod ang kalokohan niyang huwag magsuot ng panty. Maikli na nga ang suot kong itim na dress. Sa bawat ikot ko, bahagyang umaangat ang laylayan nito. "Ang galing mo palang sumayaw," nakangiti niyang sabi. "Salamat." Napangiti rin ako. "Natuto ako noong bata pa ako." "Sino ang nagturo sa 'yo?" "Ang Mommy ko. Mahilig siyang sumayaw kaya palagi niya akong isinasama sa dance classes." Pagbalik namin sa mesa, hindi pa man kami tuluyang nakaupo nang biglang umugong ang sunod-sunod na putok. Sa una, akala ko paputok lang. Pero nang magsigawan ang mga tao at magtakbuhan sa iba't ibang direksyon, doon ko lang naisip ang katotohanan. May nagpapaputok ng baril. Napalingon ako kay Gabriel. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang hawak na niya ang tagiliran niya. May dugo.
Bitbit ni Rico ang alaga niyang tigre na si Ilya nang dumating siya sa lugar kung saan ginanap ang anniversary party. Mahigpit ang hawak niya sa tali ng hayop, at halata sa mukha niya ang galit at pag-aalala. Pagbukas pa lang ng pinto ng bulwagan, ramdam na agad ng mga tao ang presensiya niya.“Wher
Habang si Riley ay abala sa pag-aalaga ng anim na buwang gulang nilang anak na si Lily sa malaking bahay ng Garcia, si Carla naman ay nasa kabilang panig ng lungsod, nakaupo sa isang pribadong lounge. Malakas ang tugtog, malamlam ang ilaw, at puno ng ingay ang paligid. May hawak siyang baso ng alak
Napaliyad si Vera nang maramdaman ang init ng mga labi ni Rico sa leeg nito. Ang bawat dampi ay parang nagpapadala ng elektrisidad sa kaniyang balat. Para siyang mababaliw sa sensasyon, pero bahagyang nanatiling may katinuan sa isip.Nasa malawak na sala pa rin sila. Ang ambient lighting ay mahina,
Trending ngayon sa social media ang pangalan nina Rico at Vera. Halos lahat ng trending searches ay tungkol sa kanila. Marami ang hindi makapaniwala na ang asawa ni Rico ay ang dating asawa ni Riley Garcia, ang nakababatang kapatid ni Rico. Ang komentaryo sa internet ay walang tigil: may nagbabanggi







