LOGIN“File an annulment as soon as possible—so you can marry me.”
Tumigil ang mundo nina Vera at Celeste sa mga salitang iyon.
Napatingin si Vera kay Rico na parang mali ang narinig niya. Nasa loob pa rin sila ng ospital room.
“Ano’ng sinabi mo?” paos na tanong ni Vera.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Rico. Parang business partners ang kaharap niya. “Mag-file ka ng annulment. Ngayon din. I’ll handle everything. After that, pakakasalan kita.”
Napanganga si Celeste. “Wait. What?” napasigaw siya. “Rico, are you even listening to yourself? Kapatid ka ng asawa niya!”
Tumawa si Rico. “Exactly.”
Para kay Vera, parang may sumabog sa ulo niya.
“You’re insane,” mariing sabi niya. “Pa-check ka sa utak mo. Hindi ka yata normal. May sira yata ang utak mo.”
Sinubukan niyang bumangon mula sa kama. Nanginginig pa ang mga binti niya, pero pinilit niya. Hindi pa siya nakakatayo nang hawakan ni Rico ang braso niya.
“Don’t,” malamig na sabi ng lalaki. “Hindi ka pa puwedeng umalis.”
“Don’t touch me,” sigaw ni Vera. “Wala kang karapatan—”
Hindi na siya pinatapos ni Rico. Bigla niya itong binuhat, parang wala lang ang bigat niya. Napasigaw si Vera sa gulat.
“Rico!” sigaw ni Celeste. “Ano’ng ginagawa mo?!”
“Taking her out of here,” sagot ni Rico, diretsong naglakad palabas. “She’s not staying another minute in this place.”
“Put me down!” galit na sigaw ni Vera, pumapalag. “Mr. Garcia, I swear—”
“Tumahimik ka muna,” mariing sabi ni Rico. “Kung ayaw mong bumukas ang sugat mo.”
Napilitan si Celeste na sumunod. Hindi niya puwedeng iwan si Vera.
“Rico, this is kidnapping,” babala niya. “Abogado ako. Kaya kitang ipakulong.”
“Try me, Attorney. This is not kidnapping. I’m just helping her.”
Pagdating sa parking area, maingat na ipinasok ni Rico si Vera sa loob ng kotse. Sinara niya ang pinto bago umikot sa driver’s seat. Walang nagawa si Celeste kundi sumakay rin sa likod dahil natatakot siya na dahil si Vera sa malayong lugar.
“Explain,” mariing sabi ni Vera. Nanginginig ang katawan sa galit. “Ngayon din.”
Huminga nang malalim si Rico. “My brother crossed a line,” sabi niya. “Hindi lang bilang asawa mo. Bilang kapatid ko na rin.”
“Hindi mo kailangang idamay ang sarili mo,” sagot ni Vera. “This is my marriage. My mess.”
“Hindi na,” sagot ni Rico. “Hindi na ‘to simpleng problema ng mag-asawa. Someone tried to kill you.”
Tumahimik si Vera. Hanggang hindi nalalaman kung sino ang bumangga sa kaniya, hindi rin siya matatahimik.
“And you lost a child,” dagdag ni Rico. “Because of them.”
“Kaya mo akong pakasalan?” mapait na tanong ni Vera. “Out of pity?”
Tumigil ang kotse sa harap ng isang gusali.
Bumaling si Rico sa kaniya. “Hindi ako gumagawa ng kahit anong bagay dahil sa awa.”
“Then why?” tanong ni Vera, diretso ang tingin.
“Because I want to help,” sagot ni Rico. Ayaw niya munang sabihin kay Vera na kaya niya gustong pakasalan ang siya upang hindi mailipat kay Riley ang posisyon dahil masama nila ang kaibigan nito. “And because it will destroy my brother,” he added.
Napailing si Celeste. “So this is revenge,” sabi niya. “You’re using her.”
“Aware naman siya,” sagot ni Rico. “And she benefits from it.”
“Hindi ako laruan, Mr. Garcia” mariing sabi ni Vera. “Hindi mo ako puwedeng gamitin para gantihan ang kapatid mo.”
“Then don’t,” sagot ni Rico. “But listen.”
Bumaba sila ng kotse. Doon lang napagtanto ni Vera kung saan sila dinala.
“A law firm?” tanong ni Celeste. “You planned this.”
“Of course,” sagot ni Rico. “I don’t do impulsive decisions.”
Pumasok sila. May naghihintay nang abogado. Tumayo ito agad nang makita si Rico.
“Mr. Garcia.”
“Start,” utos ni Rico.
Napaupo si Vera, parang nanlalambot. “Hindi pa nga ako pumapayag,” inis niyang sabi.
“Makinig ka muna,” sagot ng abogado. “Dra. Vera, base sa sinabi ni Mr. Garcia, you were abused verbally, emotionally, and psychologically. Your husband also committed infidelity that resulted in pregnancy. Strong ground for annulment.”
Alam na ni Vera ang mga salitang iyon. Pero iba kapag iba ang nagsabi. Nagtataka rin siya kung paano nalaman ni Rico ang tungkol doon.
“Gaano katagal ang proseso ng annulment?” tanong ni Vera sa abogado.
“Normally, matagal,” sagot ng abogado. “Pero with the resources Mr. Garcia has, puwedeng mapabilis. Hindi aabot ng isang taon.”
Napatingin si Celeste kay Rico. Hindi makapaniwala. “You’re manipulating the system.”
“Using it, Attorney,” sagot ni Rico. “Legally.”
“After that?” tanong ni Vera, mahina ang boses.
“I’ll marry you,” sagot ni Rico agad. “Contract marriage for three years.”
“Ano ang kapalit?” tanong ni Vera.
“Protection,” sagot ni Rico. “Security. Financial stability. And my name.”
Napahawak si Vera sa ulo niya. “This is too much,” bulong niya. “I lost my baby…”
Tumayo si Rico at lumapit sa kaniya. “Hear me, Doktora,” sabi niya, mas mababa ang boses. “If you go back to being alone, Riley will find a way to reach you. You will never be safe. Mas lalo ka lang masasaktan kung ipagsiksikan mo pa rin ang sarili mo sa kapatid ko.”
“Tinatakot mo ba ako?” tanong ni Vera.
“Nagsasabi ako ng totoo,” sagot ni Rico. “At bilang Garcia, I know how far they can go. Magpustahan pa tayo. Kahit bukas mo ipadala ang annulment papers, he will sign it.”
Tahimik na umiyak si Vera.
“Vera,” mahinang sabi ni Celeste, hawak ang kamay niya. “Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon.”
Napapikit si Vera.
“Ano ang gusto mo?” tanong ni Rico.
Matagal bago siya sumagot. “Gusto kong matahimik,” sabi niya. “Gusto kong hindi na masaktan. Gusto kong makaganti sa kapatid mo.”
“Then marry me,” sagot ni Rico. “And I’ll make sure no one touches you again.”
Tumingin siya kay Celeste. “Ano sa tingin mo?”
Huminga nang malalim si Celeste. “Legally, protected ka,” sabi niya. “Pero emotionally, this is dangerous, Vera.”
Ngumiti si Rico. “I warned her.”
Tumayo si Vera. Diretso niyang tiningnan si Rico.
“Kung gagawin ko ‘to. Hindi mo ako pwedeng kontrolin,” sabi niya.
Tumango si Rico. “Deal.”
Nagugulohan ang abogadong tumingin sa kanila.
“So… Do we proceed?”
Huminga nang malalim si Vera. “Start the annulment,” sabi niya. “But this marriage—this will be on my terms too.”
Ngumiti si Rico, mabagal at siguradong-sigurado. “Welcome to my world, Dr. Vera Almonte. My soon-to-be wife.”
Kabanata 13Samantha's Point of ViewTumunog ang cellphone niya.Kinuha niya ang cellphone sa bulsa ng pantalon niya at sinagot iyon."Pabalik na ako, Isa," sagot ni Joshua. Lumambot ang boses niya. Iba ang tono. Hindi iyon ang tono na ginagamit niya sa akin. "May dinaanan lang. Sandali lang naman. Huwag kang mag-alala. Okay lang ako. Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako nahuli."Mukhang si Isabella ang tumatawag. Hindi na ako nagtaka. Hindi na ako nasaktan. Wala na akong nararamdaman. Manhid na yata ako. Wala nang sakit na kayang ibigay pa sa akin si Joshua kahit mag-iisang linggonpa kaming hiwalay.Pagkatapos ng tawag, bumaling siya sa akin. Ibinulsa niya ang cellphone niya. "Gusto ng Daddy mo na dumalaw tayo sa inyo," sabi ni Joshua. Biglang kumalma ang boses niya. "Mamaya. Pagkatapos ng trabaho mo. Isasama ko rin si Daddy Gab kaya huwag mong uubusin ang pasensiya ko, Samantha. Magpaka-asawa ka naman kahit isang araw lang. Magkunwari ka naman kahit sa harap lang ng mga magulang m
Kabanata 12Samantha's Point of ViewKatatapos lang ng rounds ko sa pediatric patients. Naglalakad ako pabalik sa nurses' station para i-check ang mga bagong admit nang bigla na lang may humawak sa braso ko. Hindi ako nagkamali. Si Joshua iyon. Galit na galit siyang hinila ako sa gilid ng hallway, sa may fire exit. Ang lakas ng pagkakahawak niya sa braso ko. Dinig ko ang pagkaluskos ng tela ng white coat ko.Dahil sa ginawa niya, napalingon ang ilang mga tao sa amin. Pati ang mga katrabaho ko sa ospital ay tumigil sa paglalakad. Nakita ko si Nurse Myra na nakatayo malapit sa counter, nakatingin sa amin. Nakita ko rin si Dr. Reyes na bagong galing sa operating room, nakataas pa ang kilay habang pinagmamasdan kami."Joshua, ano ba!" inis kong bawi sa braso ko nang nakalayo na kami sa mga tao. Pumula ang balat ko sa pagkakahawak niya. Hindi pa rin siya bumibitaw kahit na nasa fire exit na kami. "Bitawan mo ako! Nasasaktan mo na ako!""Sino yung lalaki mo?!" sigaw niya sa akin. Tumunog an
Kabanata 11 Samantha's Point of View Binuksan niya ang mga ilaw sa kwarto niya. Nakita ko ang repleksiyon ko sa malaking salamin na nasa harapan ng kama niya. Isang malaking salamin na kita ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa. Bigla akong nahiya sa itsura ko. Nakadapa ako sa kama. Nakaangat ang puwet ko. Nakabuka ang mga hita ko. Nakatali ang leeg ko. Para akong asong gustong-gusto makipagtalik sa kapwa aso. Hindi ako ganito dati. Hindi ko akalaing magiging ganito ako. Hindi ko akalaing papayag ako sa ganito. "Don't be shy," sabi ni Daddy Gab. Nakita niya siguro na nahihiya ako at gustong tumingin sa ibang direksyon. "Tingnan mo ang sarili mo, Samantha. Tingnan mo kung gaano kaganda ang itsura mo ngayon. Tingnan mo kung gaano ka kasabik." Tumango ako. Hindi ko kayang sumagot. Nakita ko si Daddy Gab na binuksan ang malaking closet niya at may kinuha roon. Hindi ko makita kung ano iyon dahil nakatalikod siya sa akin. Pero narinig ko ang tunog ng mga bagay na kinalkal niya.
Kabanata 10 Samantha's Point of View Nagpalit kami ng posisyon ni Daddy Gab. Siya naman ang nasa ilalim at ako ang nasa ibabaw niya. Si Daddy Gab pa rin ang nag-uutos. Siya pa rin ang nagsasabi kung ano ang gagawin ko. "Ahh! Ahhh! Daddy!" ungol ko habang binibilisan ang pagbayo sa ibabaw niya. Pataas-pababa ako. Paulit-ulit. Paulit-ulit. Ang mga kamay ko ay nakapatong sa dibdib niya para may mahawakan ako. Ang mga tuhod ko ay nakabaon sa kutson. Ang mga hita ko ay nangangawit na. Pero hindi ako tumitigil. Hindi ko kayang tumigil. "Faster, baby girl," matigas niyang utos sabay hampas ng pwet ko. Dinig na dinig ang tunog ng kamay niya sa balat ko. Hindi gaanong masakit pero may kirot na nagpapaalala sa akin kung sino ang boss sa sitwasyong ito. "Sabi ko faster. Hindi mo ba ako naririnig?" Napaungol ako nang mas lalo ko pang bilisan ang paggalaw ko. Bawat bayo ko ay sinasagad ko. Bawat bagsak ko ay dinidiin ko. Gusto kong maramdaman niya ang bawat galaw ko. Gusto kong malaman niya
Kabanata 9 Samantha's Point of View Pinapapasok niya ang kaniyang pinatigas na dila kasabay ng dalawang daliri niya. Pasok ang dila. Pasok ang mga daliri. Sabay. Sabay. Hindi na ako makahinga nang maayos. “Oh my God,” bulong ko. Napapikit ako. “Gab, ang sarap. Sobrang sarap.” Napakapit ako sa buhok niya at sa kama dahil sobrang sarap naman talaga ng ginagawa niya. Ang isang kamay ko ay nasa buhok niya. Ang isa naman ay nakakapit sa mga sheet ng kama. Namumuti ang mga buko ko sa higpit ng kapit. “S******n mo pa… ang sarap…” halinghing ko. Hindi ko na mapigilan ang sarili ko dahil sa kaniya ko lamang naranasan ang pagsilbihan at ibigay ang pangangailangan ko bilang babae. Si Joshua ay hindi ganito. Si Joshua ay hindi marunong gumamit ng bibig. Si Joshua ay diretso lang. Pasok at labas. Tapos na. Walang ganito. Walang ganitong uri ng pagpapaligaya. “Ahh! Daddy Gab!” muling ungol ko nang maramdaman ang pagpasok ng dalawang mahabang daliri niya sa loob ko. Dinilaan niya ng todo an
Kabanata 8 Samantha's Point of View Hinawakan ni Daddy Gab ang batok ko at mariing hinalikan ang mga labi ko. Hindi iyon banayad na halik. Iyon ay halik na parang sinasabi niyang akin ka lang at wala nang iba. Sinuklian ko naman siya. Dinilaan ko ang ibabang labi niya. Kinagat ko iyon. Napaungol siya nang maramdaman ang kagat ko. Bigla niya akong binuhat nang tumayo siya. Hindi ako nag-expect na gagawin niya iyon. Isang kamay niya ang nakahawak sa puwet ko at ang isa naman ay nasa likod ko. Ang bigat ko pero para sa kanya ay parang wala lang. Napakapit ako nang mahigpit sa leeg niya habang naglalakad kami paakyat sa second floor. Bawat hakbang niya ay ramdam ko sa katawan ko. Ang tigas ng mga braso niya. Sobrang lakas ng katawan niya. Hindi ko inaasahan na sa edad niyang iyon ay ganito siya katatag. Ang mga lalaking nakakasama ko noon ay hindi ganito. Si Joshua ay hindi ganito. Si Joshua ay mabilis mapagod. Si Joshua ay hindi ako kayang buhatin nang ganito katagal. Pumasok kami s
Napansin ni Vera na hindi maalis ni Rico ang mga mata sa kaniya habang kumakain sila.Tahimik si Rico ngunit ramdam ni Vera ang titig nito. Paminsan-minsan ay tumataas ang tingin ng lalaki mula sa plato niya papunta sa mukha ng asawa.“Why are you staring at me like that?” tanong ni Vera habang kuma
Pagkatapos ng duty ni Vera sa ospital, agad siyang bumalik sa opisina niya upang kunin ang mga gamit.Ramdam niya ang bigat ng katawan niya. Straight ang duty niya kaya halos wala siyang pahinga buong araw. Umupo siya sandali sa swivel chair niya at ipinikit ang mga mata.“Finally,” bulong niya sa s
Paulit-ulit na napapamura si Dr. Vera Bradley nang tuluyan nang makaalis si Vera sa hallway.“Damn it,” bulong niya habang napapahawak sa noo.Hindi niya inaasahan ang nangyari. Hindi rin niya inaasahan ang huling sinabi ng babae.I'm Mrs. Garcia.Napalunok siya. “Impossible,” mahina niyang sabi sa
Masakit ang ulo ni Vera nang magising siya kinabukasan. Mabigat ang pakiramdam ng ulo niya habang dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Sandali siyang natigilan nang maramdaman niyang may yakap siyang katawan.Napalingon siya at nakita si Rico.Mahigpit ang yakap niya sa lalaki. Nakadikit pa an







