LOGIN“File an annulment as soon as possible—so you can marry me.”
Tumigil ang mundo nina Vera at Celeste sa mga salitang iyon.
Napatingin si Vera kay Rico na parang mali ang narinig niya. Nasa loob pa rin sila ng ospital room.
“Ano’ng sinabi mo?” paos na tanong ni Vera.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Rico. Parang business partners ang kaharap niya. “Mag-file ka ng annulment. Ngayon din. I’ll handle everything. After that, pakakasalan kita.”
Napanganga si Celeste. “Wait. What?” napasigaw siya. “Rico, are you even listening to yourself? Kapatid ka ng asawa niya!”
Tumawa si Rico. “Exactly.”
Para kay Vera, parang may sumabog sa ulo niya.
“You’re insane,” mariing sabi niya. “Pa-check ka sa utak mo. Hindi ka yata normal. May sira yata ang utak mo.”
Sinubukan niyang bumangon mula sa kama. Nanginginig pa ang mga binti niya, pero pinilit niya. Hindi pa siya nakakatayo nang hawakan ni Rico ang braso niya.
“Don’t,” malamig na sabi ng lalaki. “Hindi ka pa puwedeng umalis.”
“Don’t touch me,” sigaw ni Vera. “Wala kang karapatan—”
Hindi na siya pinatapos ni Rico. Bigla niya itong binuhat, parang wala lang ang bigat niya. Napasigaw si Vera sa gulat.
“Rico!” sigaw ni Celeste. “Ano’ng ginagawa mo?!”
“Taking her out of here,” sagot ni Rico, diretsong naglakad palabas. “She’s not staying another minute in this place.”
“Put me down!” galit na sigaw ni Vera, pumapalag. “Mr. Garcia, I swear—”
“Tumahimik ka muna,” mariing sabi ni Rico. “Kung ayaw mong bumukas ang sugat mo.”
Napilitan si Celeste na sumunod. Hindi niya puwedeng iwan si Vera.
“Rico, this is kidnapping,” babala niya. “Abogado ako. Kaya kitang ipakulong.”
“Try me, Attorney. This is not kidnapping. I’m just helping her.”
Pagdating sa parking area, maingat na ipinasok ni Rico si Vera sa loob ng kotse. Sinara niya ang pinto bago umikot sa driver’s seat. Walang nagawa si Celeste kundi sumakay rin sa likod dahil natatakot siya na dahil si Vera sa malayong lugar.
“Explain,” mariing sabi ni Vera. Nanginginig ang katawan sa galit. “Ngayon din.”
Huminga nang malalim si Rico. “My brother crossed a line,” sabi niya. “Hindi lang bilang asawa mo. Bilang kapatid ko na rin.”
“Hindi mo kailangang idamay ang sarili mo,” sagot ni Vera. “This is my marriage. My mess.”
“Hindi na,” sagot ni Rico. “Hindi na ‘to simpleng problema ng mag-asawa. Someone tried to kill you.”
Tumahimik si Vera. Hanggang hindi nalalaman kung sino ang bumangga sa kaniya, hindi rin siya matatahimik.
“And you lost a child,” dagdag ni Rico. “Because of them.”
“Kaya mo akong pakasalan?” mapait na tanong ni Vera. “Out of pity?”
Tumigil ang kotse sa harap ng isang gusali.
Bumaling si Rico sa kaniya. “Hindi ako gumagawa ng kahit anong bagay dahil sa awa.”
“Then why?” tanong ni Vera, diretso ang tingin.
“Because I want to help,” sagot ni Rico. Ayaw niya munang sabihin kay Vera na kaya niya gustong pakasalan ang siya upang hindi mailipat kay Riley ang posisyon dahil masama nila ang kaibigan nito. “And because it will destroy my brother,” he added.
Napailing si Celeste. “So this is revenge,” sabi niya. “You’re using her.”
“Aware naman siya,” sagot ni Rico. “And she benefits from it.”
“Hindi ako laruan, Mr. Garcia” mariing sabi ni Vera. “Hindi mo ako puwedeng gamitin para gantihan ang kapatid mo.”
“Then don’t,” sagot ni Rico. “But listen.”
Bumaba sila ng kotse. Doon lang napagtanto ni Vera kung saan sila dinala.
“A law firm?” tanong ni Celeste. “You planned this.”
“Of course,” sagot ni Rico. “I don’t do impulsive decisions.”
Pumasok sila. May naghihintay nang abogado. Tumayo ito agad nang makita si Rico.
“Mr. Garcia.”
“Start,” utos ni Rico.
Napaupo si Vera, parang nanlalambot. “Hindi pa nga ako pumapayag,” inis niyang sabi.
“Makinig ka muna,” sagot ng abogado. “Dra. Vera, base sa sinabi ni Mr. Garcia, you were abused verbally, emotionally, and psychologically. Your husband also committed infidelity that resulted in pregnancy. Strong ground for annulment.”
Alam na ni Vera ang mga salitang iyon. Pero iba kapag iba ang nagsabi. Nagtataka rin siya kung paano nalaman ni Rico ang tungkol doon.
“Gaano katagal ang proseso ng annulment?” tanong ni Vera sa abogado.
“Normally, matagal,” sagot ng abogado. “Pero with the resources Mr. Garcia has, puwedeng mapabilis. Hindi aabot ng isang taon.”
Napatingin si Celeste kay Rico. Hindi makapaniwala. “You’re manipulating the system.”
“Using it, Attorney,” sagot ni Rico. “Legally.”
“After that?” tanong ni Vera, mahina ang boses.
“I’ll marry you,” sagot ni Rico agad. “Contract marriage for three years.”
“Ano ang kapalit?” tanong ni Vera.
“Protection,” sagot ni Rico. “Security. Financial stability. And my name.”
Napahawak si Vera sa ulo niya. “This is too much,” bulong niya. “I lost my baby…”
Tumayo si Rico at lumapit sa kaniya. “Hear me, Doktora,” sabi niya, mas mababa ang boses. “If you go back to being alone, Riley will find a way to reach you. You will never be safe. Mas lalo ka lang masasaktan kung ipagsiksikan mo pa rin ang sarili mo sa kapatid ko.”
“Tinatakot mo ba ako?” tanong ni Vera.
“Nagsasabi ako ng totoo,” sagot ni Rico. “At bilang Garcia, I know how far they can go. Magpustahan pa tayo. Kahit bukas mo ipadala ang annulment papers, he will sign it.”
Tahimik na umiyak si Vera.
“Vera,” mahinang sabi ni Celeste, hawak ang kamay niya. “Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon.”
Napapikit si Vera.
“Ano ang gusto mo?” tanong ni Rico.
Matagal bago siya sumagot. “Gusto kong matahimik,” sabi niya. “Gusto kong hindi na masaktan. Gusto kong makaganti sa kapatid mo.”
“Then marry me,” sagot ni Rico. “And I’ll make sure no one touches you again.”
Tumingin siya kay Celeste. “Ano sa tingin mo?”
Huminga nang malalim si Celeste. “Legally, protected ka,” sabi niya. “Pero emotionally, this is dangerous, Vera.”
Ngumiti si Rico. “I warned her.”
Tumayo si Vera. Diretso niyang tiningnan si Rico.
“Kung gagawin ko ‘to. Hindi mo ako pwedeng kontrolin,” sabi niya.
Tumango si Rico. “Deal.”
Nagugulohan ang abogadong tumingin sa kanila.
“So… Do we proceed?”
Huminga nang malalim si Vera. “Start the annulment,” sabi niya. “But this marriage—this will be on my terms too.”
Ngumiti si Rico, mabagal at siguradong-sigurado. “Welcome to my world, Dr. Vera Almonte. My soon-to-be wife.”
Kabanata 69 Samantha's Point of View Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatayo roon habang mahigpit na hawak ni Gabriel ang kamay ko. Ramdam ko ang init ng palad niya, pati ang matigas na pagkakahawak nito na para bang ayaw niya akong hayaang lumapit pa kay Joshua. Sa kabilang banda, halos hindi makahinga si Joshua sa sobrang pagkabigla. “Joshua, enough,” matigas na sabi ni Gabriel at mas lalo pang hinigpitan ang hawak sa kamay ko. “Samantha is your future stepmother.” “Step-mother?” paulit-ulit ni Joshua, na para bang hindi niya maiproseso ang narinig niya. Nanlaki ang mga mata niya habang nakatingin sa amin. “Dad, anong sinasabi mo?” “Matagal nang patay ang Mommy mo,” malamig na sagot ni Gabriel. “Kailangan ko ng taong mag-aalaga sa akin at makakasama ko sa buhay.” “Dad, kahit sinong babae na lang ang pakasalan mo!” sigaw ni Joshua. “Huwag lang ang asawa ko!” “Asawa mo?” Bahagyang umangat ang kilay ni Gabriel. “Hindi na siya ang asawa mo. Ipapapa-annul ko ang kasal nin
Kabanata 68Samantha's Point of ViewMaingat kong inayos ang kurbata ni Gabriel. Kulay itim iyon na may manipis na guhit na pilak. Dahan-dahan kong hinigpitan ang pagkakatali habang inaayos ang kuwelyo ng puti niyang polo. Nakatingin lang siya sa akin, tahimik na pinagmamasdan ang bawat galaw ko.Napangiti ako."Ano?" tanong ko nang mapansin kong hindi niya inaalis ang tingin niya sa akin."Wala.""Huwag mo akong lokohin.""I'm not.""Then bakit ganyan ka makatingin?"Bahagya siyang ngumiti."I just like looking at you."Napailing ako."Ang aga-aga, nanglalambing ka na.""Pwede ba?""Hindi.""Sure?""Papasok pa tayo sa opisina.""So?""Tigilan mo ako."Mahina siyang natawa.Hindi ko rin napigilan ang mapangiti.Hindi ko akalaing darating ang araw na magiging magaan na ang pakiramdam ko kapag magkasama kami. Dati, puro pagdududa ang nararamdaman ko sa kanya. Ngayon, hindi ko na namamalayan na kusa na akong ngumingiti sa tuwing nakikita ko siya.Tinapik ko nang marahan ang dibdib niya.
Kabanata 67 Samantha's Point of View Tinitigan ko ang mga mata ni Gabriel. Sa unang pagkakataon, wala na akong nakitang pag-aalinlangan sa mga iyon. Puno na lamang ng pagmamahal, pag-aalaga, at pangakong hindi na niya ako hahayaang masaktan. Marahan kong hinawakan ang batok niya at inilapit ang mukha ko sa kanya. Nagtagpo ang aming mga labi sa isang banayad ngunit punong-punong halik. Nang maghiwalay kami, pareho kaming bahagyang hinihingal. "I love you," mahina kong bulong. "Mahal na mahal kita, Gabriel." Napapikit ako. Sa wakas… nasabi ko rin ang mga salitang matagal ko nang kinikimkim. Marahan niyang pinunasan ang mga luha ko gamit ang hinlalaki niya bago niya ako muling niyakap. "Samantha," bulong niya. "Hm?" "Mahal na mahal kita. At hindi na kita pakakawalan." Napangiti ako sa gitna ng pagluha. "Hindi na kita pakakawalan," ulit niya. "Kahit anong mangyari. Kahit sino ang humadlang sa atin." Mahigpit ko siyang niyakap. "Salamat." "Hindi ako ang dapat mong pasalama
Kabanata 66 Samantha's Point of View Dahan-dahang naglakad si Gabriel palapit sa akin. Mabagal ang bawat hakbang niya, at hindi niya inaalis ang tingin sa dalawang kwintas na hawak ko. Kasabay ng paglapit niya ay ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi kaya… si Gabriel talaga ang sumagip sa akin noon? At si Joshua lang ang umangkin sa ginawa niya? Nanghina ang mga tuhod ko. Hindi ko alam kung alin ang mas nangingibabaw sa nararamdaman ko—takot o pag-asang sa wakas ay malalaman ko na ang katotohanan. Iniangat ko ang isa sa mga kwintas. "Gab... sa 'yo ba ang kwintas na ito?" Nanginginig ang boses ko. Hindi siya nag-atubiling tumango. "Yes." Hindi niya inalis ang tingin sa akin. "That's my family's heirloom." Parang gumuho ang mundo ko. Unti-unting pumatak ang mga luha ko habang mahigpit kong hawak ang dalawang kwintas. Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. "Ikaw ba ang sumagip sa akin... noong muntik na akong malunod?" Matagal siyang hindi nagsalita. Pagkatapos
Kabanata 65Samantha's Point of ViewInaayos ko ang mga gamit ni Gab sa maleta niya dahil babalik na siya ngayon sa mansiyon. Maayos kong itinupi ang mga damit niya at inilagay ang bawat isa sa tamang compartment.Magkakatabi ang mga kamiseta niya. Nasa kabilang bahagi naman ang mga pantalon. Nakarolyo nang maayos ang mga medyas, habang ang mga underwear ay inilagay ko sa isang maliit na pouch.Dahan-dahan kong inayos ang bawat gamit habang tahimik ang buong condo. Marahang dumadausdos ang mga daliri ko sa tela ng mga damit niya, ngunit malayo ang isip ko.Babalik na siya.Babalik na siya sa mansiyon, habang ako naman ay mananatili rito.Napabuntong-hininga ako. Sanay naman akong mag-isa, pero iba na ang pakiramdam ngayon. Nasanay na rin akong kasama siya sa iisang bubong.Habang isinasara ko sana ang maleta, may isang bagay na nakakuha ng atensyon ko.Isang kwintas.Napatigil ako.Dahan-dahan ko iyong pinulot.Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang disenyo nito.Eksaktong katulad ng
Kabanata 64Samantha's Point of View"Good morning, Doktora!" bati ng ilang mga kasamahan ko sa ospital nang nakita nila akong pumasok na. "Good morning!" sagot ko na may ngiti. "Kamusta kayo?""Okay naman po," sabi ng isang nurse. "Na-miss po namin kayo, Doktora.""Na-miss ko rin kayo," sagot ko. "Ano ang mga pasyente ngayon?""Marami pong bata ngayon," sabi ng nurse. "Dahil sa pagbabago ng panahon. Maraming nilalagnat at may ubo.""Okay," sabi ko. "Ako na ang bahala sa kanila."Makalipas ang mahigit isang buwan kong leave, nakabalik na rin ako sa ospital kung saan ako nagtatrabaho bilang isang doktor. Miss ko ang mag-alaga ng mga pasyente. Miss ko ang makita ang mga ngiti ng mga bata. Miss ko ang marinig ang kanilang mga tawa. Miss ko ang makita ang kanilang paggaling.Ang sarap-sarap din gumising lalo pa't pagkagising ko ay may nakahanda ng pagkain. Si Gabriel mismo ang nagluluto. Ang kanyang mga luto ay simple ngunit masarap, puno ng pagmamahal at pag-aalaga.Kaya pakiramdam ko,
Kabanata 12 Samantha's Point of View Katatapos lang ng rounds ko sa pediatric patients. Naglalakad ako pabalik sa nurses' station para i-check ang mga bagong admit nang bigla na lang may humawak sa braso ko. Hindi ako nagkamali. Si Joshua iyon. Galit na galit siyang hinila ako sa gilid ng hallway,
“V-Vera, marry h-him…” “Huwag…” umiiyak na sabi ni Vera habang mabilis na umiiling. “Huwag mong sabihin ‘yan, Rico…” Her chest hurt. Sobrang sakit na parang may pumipiga sa puso niya. Seeing him like this—covered in blood, kneeling on the cold concrete floor, barely breathing—was destroying her.
Kinuha ni Rico ang mga dokumento kay Riley at mabilis iyong pinirmahan. His hands were shaking. Patuloy pa ring tumutulo ang dugo mula sa binti niya papunta sa sahig. Namamaga ang mukha niya dahil sa mga sipa. Punit ang labi niya. Halos hindi na mabuksan ang isang mata niya. Pero tuloy pa rin siya
Nasa biyahe na sila Rico nang nag-vibrate ang phone niya. Sinulyapan niya ang screen habang isang kamay ang nasa manibela. Nakatanggap siya ng unknown message galing sa unknown number. Binuksan niya ang unang message at nakita ang larawan. Nasa malaking kulungan ang tigreng si Ilya. Nakahiga ito







