Chapter 5

Napangiti sa akin si Julian nang marinig ang sagot ko at walang sabi-sabing kinuha sa mga braso ko si Vier para siya naman ang magbuhat. 

“It’s gonna be a long walk, Belinda. Medyo malayo rito ang parking lot,” paliwanag niya kahit hindi pa naman ako nakakapagsalita para pigilan siya. 

“But…”

“No buts, please,” habol niya at wala na tuloy akong nagawa.

Julian started leading the way to the parking lot, and I followed him behind. Walang naglakas-loob magsalita sa aming dalawa sa mga oras na ito, kaya naman mas nanaig ang mga boses sa utak ko. At habang pinagmamasdan siya at ang mukha ng anak kong natutulog sa balikat niya, may parte sa akin ang biglang nakararamdam na parang maling desisyon ito. Mali ang nakita ko si Julian ngayon, pero mas maling desisyon na kausapin siya, na payagang makipag-usap ang anak ko sa kaniya, at ngayon ay ang ihatid kaming mag-ina. And all of these decisions were on me. It was me who made everything else happened, at hindi ko na pwedeng isisi ‘to sa kung sino o ano man ang nagpatagpo sa amin. 

But what’s done is done. Ang tanging iniisip ko na lang para mapanindigan ang desisyong ito ay para maiuwi agad si Vier at makapagpahinga na siya, even if that means I have to experience the most awkward ride with Julian for an hour. Malas na lang kung abutan pa kami ng traffic sa daan.

We arrived at the parking lot shortly, and Julian opened the backseat of his Fortuner for me. Naupo na ako roon habang ang ulo ni Vier ay nakapatong sa mga binti ko, tulog na tulog pa rin. Then we drove away after a minute. 

Habang nasa byahe, kahit papaano naman ay pinakinggan pa rin ako ng tadhana dahil hindi na ganoon ka-traffic, kahit na hindi niya pinakinggan ang dating hiling ko na huwag kaming pagtagpuin ni Julian dito sa Maynila. Everything else that happened wouldn’t have followed and I wouldn’t have to make all those decisions if we didn’t meet in the first place. Iyon pa rin ang dinadaing ko sa isip ko hanggang sa tuluyan na kaming nakarating sa youth hostel. 

“Thanks for the ride,” tipid na nakangiti kong sambit, karga-karga si Vier sa aking mga braso. 

Binuksan muna ni Julian ang gate sa likod ko, saka inabot ang iba pang paper bags na naiwan ko sa backseat. “You are welcome, Belinda.”

We exchanged smiles for a few seconds until it became suddenly awkward, so I looked away. Kunwaring napamasid muna ako sa tahimik na paligid ng youth hostel, nagpalipas ng mahigit isang minuto hanggang sa nagkaroon na ulit ako ng lakas ng loob tumingin sa kaniya.

“I should go…” sabi ko sa mas mahinang boses.

Nakangiti pa rin si Julian nang tumalikod na ako para makapaglakad papasok sa compound. Tinulungan niya pa akong isarang muli ang gate, at nang malapit na ako sa pintuan, narinig ko siyang nagsalita. Hindi ganoon kalakas ang boses niya, pero sapat iyon para magpintig sa mga tenga ko. 

“It's nice to meet you again, Belinda…”

Napalingon ako kay Julian. Sandali akong napatitig sa kaniyang maamong mukha, saka tipid na tumango at walang sabi-sabing nagpatuloy sa paglalakad dahil hindi ko kayang ibalik sa kaniya iyon. Para sa akin, it was definitely not nice to meet him after all these years, lalo na’t ganito kabilis at kabigla. But I am not heartless and ungrateful for everything he’s done for us today, kaya’t the least I can do is not to let him feel that I am feeling that way, na hindi ako masayang makita muli ang dating best friend ko. Labag man sa loob ko, lumingon ako kay Julian sa huling pagkakataon at ngumiti bago tuluyang isara ang pinto na pumutol sa mga tinginan namin. 

That same night, as I put Vier in his bed to sleep, he wasn’t able to pray so I prayed for him instead. Bukod sa blessings at safety niya sa araw-araw, hiniling ko na sana’y huwag niya na munang makita muli si Julian hangga’t hindi ko pa nalalaman kung handa na ba siyang makilala siya hindi bilang Ninong kundi bilang ama niya. Vier is too young for all this drama, kahit na karapatan niyang malaman ang lahat. I just don’t think he’s ready to handle the changes the truth may bring. Hindi pa. ‘Wag muna ngayon.

Ganito rin ang hiniling ko nang magising kami kinabukasan para maghanda sa byahe pabalik ng Mindoro. Alas-otso pa lamang ay nakaparada na sa labas ng youth hostel ang bus, kaya dali-dali na ang lahat kumilos upang makaalis na. Mahaba-haba ang naging byahe kaya hapon na nang makauwi kami ni Vier sa aming bahay. Naghanda lang ang dalawa kong kapatid ng ulam, at nang makakain, nagpahinga na ulit kami ng anak ko. 

After the success of the field trip, two days flew by smoothly, and everything seemed to be turning to how it was supposed to turn, ‘gaya ng dati. Even if the field trip was just three days, pakiramdam ko’y may kung anong binago ito sa aking buhay, lalo na kay Vier. But now that we are here in our province again, our every day is falling exactly into place, sa paraang gusto ko at nararapat. Hindi na ganoon ka-traffic, wala masyadong polusyon, hindi mainit ang paligid kahit gabi na, at walang multo ng nakaraan na maaari kong makasalubong sa daan. Panatag ang loob ko na balik na ulit sa normal ang lahat.

And one of my usual routines bago matapos ang araw ko rito sa school ay siguraduhing naglilinis ang aking advisory class bago magsi-uwian. Nadatnan ko sila sa classroom na dinadakot na lang ang mga basura sa sahig, kaya naman hinintay ko na silang matapos bago ako bumalik sa faculty kung saan ko iniwan si Vier. 

Opening ng kanilang intramural sports kaninang umaga, at suspended na ang lahat ng klase ngayong hapon para makapagpakondisyon ng katawan ang lahat ng participants. Kasali si Vier sa basketball para sa mga Grade 1 at Grade 2 students. Hindi ko nga lang maiuwi sa bahay para sana makapagpahinga nang maaga dahil walang ibang tao roon ‘pag weekdays, kaya kasa-kasama ko muna ngayon dito sa OMNHS.  Mabuti na lang at nataong wala akong klase sa schedule ng kanilang laro bukas kaya makakanood ako. 

Papasok na ako ng faculty nang nakasalubong ko si Ma’am Ruth na mukhang nagmamadali paalis. “Ma’am Belle! Si Vier ay nasa open field, kasama si Bryan.” Si Bryan ang anak niyang high school student dito. “Hinayaan ko na at gusto raw mag-practice ni Vier mag-basketball para bukas.”

“Sige, Ma’am Ruth, salamat!” 

Dumiretso na ako sa aking table at kinuha ang aking bag, pati ang naiwang school bag ni Vier sa gilid para maiuwi sa bahay. Doon ko na lamang siya kakaunin kaysa magpabalik-balik kami rito para kuhain ang gamit niya. Ilang minuto pa’y lumabas na ulit ako ng faculty pagkatapos ng kaunting pagpu-pulbo at lipstick at nagpunta na sa open field.

Hindi na nabura ang mga ngiti sa labi ko habang naglalakad dahil sa maya’t mayang bati ng mga estudyanteng nakakasalubong ko. Kaya naman nang si Vier na ang makita ko sa may entrance ng open field, mas lalo akong natuwa at agad na binuka ang aking mga braso para salubungin siya ng yakap. 

Binitawan ni Vier ang hawak na bola at mabilis na tumakbo sa akin. “Mommy! Mommy!”

Napapikit ako nang mayakap ang anak kong tuwang-tuwa naman at nakapaglaro, ‘yun nga lang ay naliligo na naman sa pawis. Bumitaw ako sa yakap para sana’y punasan siya, pero pagmulat ng mga mata ko, bumungad sa akin ang imahe ng isang lalaking kailanman ay hindi ko inaasahang mapapadpad dito. 

“Mommy, he’s here po! My Ninong is here!” Vier excitedly said in my face. “And he has good news po!”