Chapter 4

“Mommy! Mommy! Mommy!” paulit-ulit na tawag ni Vier, nangungulit sa tabihan ko.

Hindi ko nga lang siya magawang tingnan pa because I am making sure na walang defects sa napili niyang sapatos bago ito bayaran. Ayos na naman ang size at sakto sa kaniya, may kaunting allowance pa kung sakaling lumaki agad ang paa niya. Salamat kay Julian na tumulong sa kaniya kanina, na wari ko’y hanggang ngayon ay nakatulala pa rin sa akin, nakasandal sa isang sulok na para bang nakakita ng multo. It’s half true, though. I am a ghost of his past. Seeing me right now probably reminds him that I am only an unresolved issue that suddenly reappeared in his life and not as his best friend anymore.

The thought of it forced me to glance at Julian. Sa sandaling nagtama ang mga mata namin, muling nagkumahog ang puso ko. Actually, it has been beating fast and crazy the very moment our eyes met a few minutes ago. Sobrang bilis, sobrang lakas. Daig ko pa ang estudyanteng kinakabahan mag-deliver ng kaniyang impromptu speech o kaya’y ang basketball player na gamit na gamit buong game. Mas bumibilis at mas lumalakas pa sa tuwing nagkakatinginan kami. Kaya naman wala pang sampung segundo ay binabawi ko na ang tingin kay Julian, sa halip ay bumaling ko kay Vier.

“Come on, Vier.” Inabot ko ang kamay niya at hinawakan. “Let’s pay for your shoes.”

“Okay, Mommy!” sagot ni Vier, bago ko siya bahagyang hinila papunta sa cashier. “Let’s go, Ninong!” habol niya pa habang masayang inaaya si Julian sa likod namin. 

Even though I am dead worried about our current situation at kung ano ang mangyayari pagkatapos nito, hindi ko pa rin maiwasang hindi mapangiti nang patago nang marinig iyon mula sa anak ko. It’s as if something touched my soul. Dahil noon pa man, a lot of people called Julian ‘Ninong’ because he was very generous. Tila ba lahat ng kakilala niya’y inaanak para maya’t maya bigyan ng papasko, lalo na sa akin sa tuwing nalalaman niyang short na naman ako sa pera. It became one of Julian’s identities noong bata-bata pa kami, kaya nabigla ako na hanggang ngayon ay gusto pa rin pala niyang tinatawag siyang Ninong. He told me it made him feel like he’s a good person.

Nang makarating sa cashier, inabot ko na ang box ng sapatos para mai-scan at bayaran. Kakukuha ko pa lamang ng aking debit card nang agad na sumulpot sa tabihan ko si Julian. 

“I promised Vier I will pay for his shoes,” mas mahinahong sabi niya.

Having Julian this near made my heart beat twice faster, although I tried my best to look calm as well. Kaya’t pansamantalang nilunok ko ang kaba at takot bago ko tinagpo ang mga mata niya. “It’s okay. I’ll pay,” tipid kong sagot. “Thanks, anyway.”

Julian didn’t say a thing for a second. Nakatitig lang siya na para bang hinuhulaan ako. At this moment, I keep on telling myself to look away so he won’t notice I am wearing a facade, na sa likod ng maskarang kalmado ay ang mga mata kong parang maiiyak na, ang mapupula kong pisngi na kabaligtaran ng maputlang labi dahil sa kaba. Yet I can’t find the will to turn my head straight. I just continued staring back at him until he parted his lips. 

“But… I promised Vier I will buy this. That’s why I told him to call me Ninong.”                              

I am now staring at Julian even more meaningfully. We were best friends for half of our lives, at alam kong alam niya ang ibig-sabihin ng ganitong tingin ko. “No, Julian.” 

Unfortunately, dahil nga mag-best friends kami, alam niyang alam ko ring hindi siya magpapatalo. “Paano maniniwala si Vier na Ninong niya ako if I won’t pay for this?”

“Julian,” tawag ko sa seryosong tono.

“Belinda…” For the first time again, he showed me his very, very charming smile. His kind of smile na hindi nakikita ang kaniyang ngipin at hindi sobrang stretched ng mga labi, pero halatang genuine. That kind of smile… It used to be my favorite. “Please, Belinda. Ikaw pa ba ang mahihiya sa akin?”

Ilang segundo pa’y napabuga na lang ako nang malalim na hininga, saka ibinalik ang debit card sa aking wallet. Kaagad namang kinuha ni Julian ang kaniya at inabot sa cashier na kanina pa sigurong nag-iintay sa desisyon namin. Nang iabot pabalik ng cashier ang paper bag ng sapatos, hinayaan kong si Julian ang kumuha nito para ibigay kay Vier.

“Here’s your shoes, Vier,” malambing na sabi ni Julian.

Sa tuwa, tumakbo si Vier papalapit kay Julian at niyakap ang binti nito. “Thank you po, Ninong!” Saka pa lamang tinanggap ni Vier ang paper bag.

All of that happened in just a second, but the picture of my son hugging Julian literally stayed on my mind, kahit na nakalabas na kami ng Nike store. Hawak-hawak ko ang kamay ni Vier habang naglalakad kami sa malawak na corridor ng mall at marami pa siyang tinuturo, ngunit iyong nangyari ang patuloy na iniisip ko. My son just hugged Julian… I usually feel proud of Vier when he’s showing appreciation for people who give him gifts or for simply doing him good things, pero hindi ko malaman ang dapat kong maramdaman ngayon. Julian bought him a pair of shoes, and Vier hugged him. Vier hugged his father. 

My heart skipped a beat at the thought of it. Hanggang ngayon ay balot na balot pa rin ako ng kaba at takot, pero ang mas ikanababahahala ko ay alam kong hindi ko pa tuluyang naipro-proseso ang lahat. Hindi ko pa lubusang naiintindihan ang mga nangyayari ngayon at kung ano ang mangyayari bukas o sa mga susunod na araw, buwan, at taon. Dahil kung oo, kung una pa lamang ay naliwanagan na ako, malamang ay itinakbo ko na papalayo si Vier sa sandaling nakita ko si Julian. Hindi ‘yung ganitong kasama namin siya na para bang isa kaming masayang pamilya.

“We should go home, Vier,” anyaya ko sa anak kong mukhang gusto pang maglaro sa nadaanang arcade, gayong halata namang antok na rin dahil panay na ang pagtakip ng bunganga para humikab. Mabuti na lang, agad din siyang pumayag.

Sa kagustuhan kong makauwi na nang mas mabilis, I asked Julian to lead the way to the main exit dahil hindi ko na rin maalala ang pasikot-sikot sa sobrang laki ng mall. Mas magtatagal kung mauuna ako at baka puro mali naman ang aming dadaanan. Kaya’t tahimik na nakasunod lamang kami ni Vier sa kaniya, magkahawak ang kamay, hanggang sa hindi na kinaya ng anak ko ang pagod at antok bago pa man makalabas. 

“Okay, I will carry you now,” I said softly to Vier, who can no longer keep his eyes open.

Narinig iyon ni Julian sa harapan namin, kaya’t napatigil siya at pinanood akong buhatin si Vier na isinandal na ang ulo sa aking balikat para makatulog.

“Do you want me to carry him?” tanong ni Julian na agad kong hinindian. “Then let me have this,” pahabol niya pa bago kinuha ang dala kong iba pang paper bags.

We continued walking, then we exited the mall after a couple of minutes. Julian even insisted on taking us home when I told him we are just going to commute, but I rejected him again. Sinabi ko na lang na mas matutuwa ako kung tutulungan niya akong mag-book ng sasakyan dahil hindi ko kayang kuhanin ang cellphone ko, gayong buhat ko ang natutulog na si Vier.

Sa kasamaang palad, nataong rush hour ngayon kaya mas nahirapan kaming makahanap ng sasakyan. Mahigit isang oras na kaming naghihintay, at habang tumatagal, nararamdaman ko na ang ngalay sa aking mga braso at binti, kaya panay ang pag-ayos ko sa pwesto ni Vier, umaasang may mas kumportableng paraan pa para mas mabuhat ko siya nang matagal.

Alam kong napapansin ni Julian ang sitwasyon ko dahil panay rin ang pasimpleng paglingon niya sa akin, tila hindi mapakali. He’s definitely contemplating whether to ask me if he can carry my child. Once he’s decided to do it, he’s thinking about how he’s going to say it. Mukhang pinipigilan niya lang ang sarili sa takot na baka hindi ko magustuhan ito. 

Nang hindi na makatiis, nagbaling siya sa akin ng tingin. “Alam mo, Belinda, I’ve been into weights lately sa gym. Mas gusto ko kasing ma-define yung muscles ko, lalo sa arms… So it’s a huge favor on my part if I’ll be carrying Vier.” 

Patago akong napangisi. “You can just go to the gym right now at magbuhat doon ng totoong dumbbells.” 

I saw the disappointment in his face when that didn’t work out the way he wanted to. Pero agad din naman itong napalitan ng tuwa nang may maisip na namang ideya. “Here’s the deal. Your choice, Belinda. It’s either you will let me carry Vier and we’ll wait for a car… or I’ll just drop you off so he can sleep more peacefully in his bed, and you can call it a day. Gabi na rin, oh, para makauwi na tayong lahat.”

Napatitig ako kay Julian. For the first time again, he’s using his usual technique para kumbinsihin ako sa mga bagay na gusto niyang makuha personally without making it too obvious. Alam kong kanina niya pa kami gustong ihatid, nag-aantay lang ng tamang tyempo kung kailan ako mas vulnerable to say yes sa kung ano man ang deal niya. Kagaya ng kapag alam niyang wala na akong pera. Dahil ayaw kong magkaroon ng utang na loob, sasabihin niyang siya na ang bahala sa meal ko, tapos ako sa dessert. Ang pipiliin naman niyang dessert, tig-kinseng turon sa tabi-tabi, samantalang ang meal na binili niya para sa akin, aabot pa kinabukasan.

“Okay… Let’s go,” sagot ko.