Chapter one

Tahimik na ang buong floor nang matapos si Luna Solace sa photocopier.

Hawak niya ang huling set ng dokumentong kailangang mapirmahan bago mag-umaga. Masakit ang likod niya. Nangingitim ang ilalim ng mata sa puyat. Pero hindi puwedeng tumigil.

“Konti na lang,” bulong niya sa sarili.

CEO’s office na lang ang kulang. Inaasahan niyang madilim na roon. Pero bukas ang ilaw. Napahinto siya. Marahang kumatok.

“Sir?”

Nandoon si Rafael Blackwell — CEO, anak ng may-ari, lalaking laging maayos ang postura at malamig ang tingin. Hawak ang baso ng alak. Gusot ang kurbata. Nakabukas ang dalawang butones ng polo. Mapula ang mga mata.

“Bakit ka pa nandito?” paos nitong tanong. Nagulat si Luna pero hindi nagpahalata.

“May urgent po na papeles. Kailangan ng pirma ninyo.”

“Anong oras na?”

“Lagpas alas-onse na po.” Napangiti siya nang mapait.

“Pareho pala tayong hindi marunong umuwi.” Hindi sumagot si Luna.

“Umupo ka.”

“Sir, okay lang po—” sagot ni Luna, medyo nahihiya.

“Rafael,” putol niya. Makikita sa mukha niya ang pagiging sigurado.

“Wag mo akong tawaging sir.”

“Okay… Rafael.” agad na sumunod si Luna sa kagustuhan nito.

Saglit siyang natahimik. Umupo siya sa sofa, hawak ang folder. Napansin niyang bahagyang nanginginig ang kamay ng lalaki habang ibinababa ang baso. May ilang patak ng alak na muntik nang tumapon sa mesa, kaya mabilis itong napasandal at ipinikit ang mga mata na parang pilit binubuo ang sarili.

Hindi iyon ang Rafael na kilala ng buong kumpanya—hindi ang lalaking laging kontrolado, laging may sagot, laging isang hakbang sa unahan ng lahat.

“May problema po ba?” maingat niyang tanong.

“Lagi namang may problema,”

“Gusto ng mga magulang ko na magpakasal na ako. Magkaanak. Magmana ng kumpanya. Parang checklist.” Agad nitong sagot. Tumahimik si Luna.

“Parang wala akong choice,”

“Parang hindi ako tao. Investment lang.”

“Pagod kayo,” mahina niyang sabi. Dagdag niya. Napangiti ito nang walang saya. Makikita sa mukha niya ang bahid ng kalungkutan.

“Ikaw? Hindi ka ba pagod?”

“Dalawang trabaho po kasi.”

“Dalawa?”

“Opo.”

“Bakit?” seryoso si Rafael na mag tanong.

Gusto niyang malaman bakit sobrang nag susumikap ito sa kanyang opisina. Mas tumalim ang titig niya, hindi bilang boss—kundi bilang lalaking gustong maintindihan kung bakit gabi-gabi ay naroon pa rin si Luna sa opisina niya. Saglit na napayuko si Luna. Parang may kung anong bumigat sa balikat niya sa simpleng tanong na iyon.

“May sakit po ang nanay ko.” Tumahimik ang silid.

“Kaya ka laging ginagabi.” seryosong tanong nito.

“Opo.”

“Wala kang ibang choice.”

“Wala po.” makikita sa mukha ni Luna ang lungkot na dinadala niya.

“Uminom ka,” Nagkatinginan sila. Hindi bilang CEO at empleyado. Dalawang taong parehong napipilitang maging matatag.

“Nasa opisina po tayo.”

“Isang lagok lang. Para makalimot.” sabi ni Rafael.

Tinulak ang baso sa kanya. Nag-alinlangan siya. Pero inabot niya ang baso.

Isang lagok. Mainit sa lalamunan. Napapikit siya saglit.

“Masama ’yan,” sabi niya.

“Minsan kailangan,” sagot ni Rafael.

Ngumiti siya nang bahagya—isang ngiting hindi sigurado kung panunukso ba o pag-amin ng pagkatalo sa sariling bisyo.

“Hindi kayo mukhang masaya kahit marami kayong pera.” Napatawa siya nang mahina.

“Ikaw ang unang nagsabi niyan.” Tahimik ulit. Mas mabagal ang oras.

“Luna,” tawag niya.

“Po?” agad na tanong nito na parang nag-tataka.

“Pwede ka bang manatili sandali?” Hindi agad siya sumagot. Wala namang naghihintay sa kanya sa bahay. Katahimikan lang.

“Opo.” tumayo si Rafael. Lumapit. Hindi agresibo. Hindi sigurado.

“Kung aalis ka, maiintindihan ko.” sabi niya, seryoso.

Tumingin si Luna sa kanya. Kita niya ang lungkot. Ang pagod. Hindi ang CEO.

“Hihinto tayo kapag sinabi mong ayaw mo,” dagdag niya. Tumango si Luna.

“Sasabihin ko.” Dahan-dahang umangat ang kamay ni Rafael. Dumampi sa pisngi niya. Mainit.

“Ganito lang,” bulong niya. Lumapit si Luna. Halos magkadikit ang noo nila.

“Rafael…” mahina niyang sabi. Pero hindi siya umatras.

Huminga si Rafael nang mabigat laban sa labi niya. Ramdam ni Luna ang init ng katawan nito, ang bahagyang paghaplos ng kamay sa balikat, at ang tibok ng dibdib niya na tila humahabol sa kanya.

“Sabihin mo lang,” bulong niya. Hindi nagsalita si Luna.

Sa halip, hinayaan niyang lumalim ang halik. Walang pagmamadali. Walang pangako.

Isang sandali ng pahinga. Kinabukasan. Nagising si Luna sa malamig na liwanag ng umaga. Umupo siya sa kama. Mabigat ang dibdib. Sa harap niya, nakatayo si Rafael — nakasuot na ng maayos. Nakaayos ang kurbata. Wala na ang lalaking nakita niya kagabi.

“Good morning,” sabi nito, pormal. Parang wala lang. Tumango siya.

“Good morning.” Inilapag ni Rafael ang isang sobre sa mesa.

“Para sa katahimikan,” sabi niya.

“At para hindi makaapekto sa trabaho mo.”

Nanlambot si Luna. Ayaw niyang tanggapin. Pero naalala niya ang nanay niya. Ang ospital. Ang mga bayarin. Kinuha niya ang sobre.

“Hindi mo kailangang tanggapin ’yan,” sabi ni Rafael, malamig ang tono.

“Kailangan,” sagot niya.

“Kailangan… o pinipili mo lang?”

“May pinagkaiba ba? Kapag may umaasa sa’yo?” Tahimik siya.

“Hindi ko alam na ganito ka,” sabi ni Rafael.

“Mahina?” mapait ang ngiti niya.

“Hindi, matatag.” agad nitong sagot. Napatingin siya sa kanya.

“Kung matatag ako, ito ang dahilan bakit ako nandito.” Lumapit siya nang bahagya.

Mahina ang boses ni Luna, pero malinaw. Parang pag-amin na matagal na niyang kinikimkim.

Lumapit si Rafael nang bahagya. Hindi sapat para hawakan siya. Hindi sapat para maging mali. Pero sapat para maramdaman niya ang init ng presensya nito.

“Isang gabi,”

“Hindi na mauulit.” mariing sabi niya.

“Hindi rin naman ako babalik,” sagot ni Luna.

“Trabaho lang. Walang higit pa.” Nagkatinginan sila. Parehong nagsisinungaling.

“Kung may makarinig—” simula ni Rafael.

“Walang makakarinig,” putol niya. “Hindi ako gano’ng klaseng tao.”

“Good,” sagot niya.

“Mas mabuti ’yan para sa’yo… at sa akin.”

Para sa atin. Gusto sana niyang sabihin. Pero hindi niya ginawa. Humakbang si Luna palayo.

“Sir—Rafael,” sabi niya bago tuluyang lumabas. “Sana maging okay kayo.”

Hindi siya sumagot. At habang isinasara niya ang pinto, pareho nilang alam— Tapos na ang usapan. Pero hindi ang epekto. Dahil may mga gabing kahit pilitin mong ibaon, babalik at babalik. At sa pagitan ng kapangyarihan at pangangailangan, may nabuo na hindi nila gustong pangalanan. At mas mapanganib iyon kaysa sa inaakala nilang simpleng pagkakamali