Chapter Five

Hindi na bulong ang tsismis. Isa na itong mahinang ingay na sumusunod kay Luna saan man siya magpunta. Pagpasok pa lang niya sa opisina, ramdam na niya ang pagbabago. May mga matang sumusunod. May mga biglang tumatahimik kapag dumadaan siya.

“Siya ‘yon, ‘di ba?” mahinang bulong ng isang empleyada malapit sa pantry.

“Shh… baka marinig ka,” sagot ng isa, pero hindi rin itinago ang pagtingin kay Luna.

Nagkunwari siyang walang narinig. Diretso lang ang lakad. Diretso sa mesa. Diretso sa screen. Pero hindi diretso ang pakiramdam niya.

Sa conference room, habang inaayos niya ang files, may dalawang staff na pumasok.

“Good morning,” bati ni Luna, pilit ang ngiti.

“Morning,” sagot ng isa, sabay tingin sa kasama. May kahulugang hindi na kailangang sabihin.

“Ay, Luna,” biglang sabi ng isa pa, kunwari inosente.

“Ang swerte mo naman, lagi kang tinatawag sa executive floor.” Tahimik siya sandali. “Work assignment lang ‘yon.”

“Talaga?” may bahagyang ngisi.

“Grabe naman ang work assignment mo.”

Hindi na siya sumagot. Hindi dahil wala siyang masasabi—kundi dahil alam niyang kahit anong paliwanag, may sarili na silang bersyon ng kwento.

Sa kabilang dulo ng opisina, nakatayo si Roset malapit sa glass wall, hawak ang tablet ngunit hindi naman talaga nagbabasa.

“Effective,” bulong niya ni Roset. Lumapit ang assistant niya.

“Ma’am, kumakalat na po talaga.”

“Hayaan mo,” malamig niyang sagot.

“Hindi ko naman kailangang gumawa ng marami. Konting tulak lang, sila na ang gagawa ng kwento.”

“Pero ma’am… paano kung malaman ni sir—”

“Alam niya?” putol ni Roset, tumingin nang diretso.

“At ano naman? Itinaboy niya ako. Para saan? Para sa isang babaeng…” tumigil siya, napangisi.

“Madaling bilhin.”

Mula sa salamin, nakita niya si Luna na naglalakad mag-isa. Tahimik. Pero mabigat ang balikat.

“Mas bagay sa kanya ang mababang tingin,” bulong ni Roset.

Pinatawag ni Rafael si Luna sa opisina.

“Luna, come to my office.” Napahinto siya. Kilala niya ang boses na iyon kahit hindi niya lingunin.

“Go, now.”

“Opo, sir,” mahinang sagot niya.

Pagpasok niya sa opisina ni Rafael, agad nitong isinara ang pinto. Hindi malakas. Pero malinaw

“May naririnig ka ba?” diretso niyang tanong.

Hindi agad sumagot si Luna. “Opo.”

“Ano ang naririnig mo?”

“Na… kaya raw po ako napopromote sa projects. Na kaya raw po ako laging nandito.” Bahagyang nanginig ang boses niya.

“Na may kapalit.” Tahimik si Rafael. Nakamasid lang.

“Is that your problem?” tanong niya, mababa ang tono.

Napatingin si Luna sa kanya.

“Hindi po ganito ang gusto ko.”

“Hindi ‘yon ang tanong ko,” mas malamig ang boses niya ngayon.

“Is that your problem? Luna.” Napayuko siya.

“May kasunduan tayo. Sakin ka makinig, huwag sa kanila.”

Lumapit si Rafael. Hindi galit—pero may nangingibabaw na awtoridad.

“Kung may magsalita laban sa’yo, sasagutin ko.”

“Hindi niyo po puwedeng pigilan ang bibig ng lahat,” sagot niya.

“Hindi ko po kaya ang mga tingin nila.” makikita sa mukha ni Luna ang takot.

“Hayaan mo silang tumingin.” sagot ni Rafael.

“Madali po sa inyo sabihin,” bahagyang napataas ang boses niya.

“Hindi kayo ang tinatawag na kung anu-ano sa likod.” dagdag ni Luna.

Natigilan siya sa sarili niyang lakas ng loob. Ngunit hindi nagalit si Rafael.

Sa halip, mas tumindi ang tingin nito.

“Luna,” mas mabagal na ngayon ang salita niya,

“wala akong pakialam sa kanila.” dagdag nito.

“Pero ako po meron,” sagot niya agad.

“Araw-araw ko silang kaharap.”

Lumapit pa siya, halos isang hakbang na lang ang pagitan nila.

“Kung may problema, sabihin mo sa akin.”

“Hindi po ito problema na maaayos ng pera,” bulong niya. May ilang segundong katahimikan.

“Hindi ka nila kilala,” sabi ni Rafael.

“Hindi nila alam kung bakit ka nandito.”

“Pero alam nila kung ano ang iniisip nila,” sagot ni Luna.

Sa labas ng opisina, napadaan si Roset. Hindi niya marinig ang eksaktong usapan, pero nakita niya ang anino nilang dalawa sa loob—magkalapit. Napangiti siya.

“Mas lalo pa,” bulong niya.

“Mas lalo pa kayong magsama. Mas mabilis kayong babagsak.”

“Simula ngayon,” sabi ni Rafael, bumalik ang matigas na tono,

“iiwasan natin ang masyadong halatang pagkikita.” sambit ni Rafael. Determinado pa rin sa plano.

Napatingin si Luna sa kanya.

“Ibig sabihin?”

“Ibig sabihin, mas magiging maingat tayo. Pero hindi ito titigil.” siguradong emosyon ni Rafael.

Makikita kay Rafael ang patuloy na pag protekta kay Luna habang natutupad ang mga plano at gusto niya. Natahimik siya.

“Rafael…”

Tumaas ang kilay ng lalaki.

“Napapagod na po ako.” Bahagyang nag-iba ang ekspresyon nito.

“Sa tsismis?” tanong niya.

“Sa lahat,” sagot niya

“Sa pagtatago. Sa pakiramdam na parang… may presyo ako.”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Rafael.

“Hindi kita binili.”

“Pero may kapalit,” sagot niya agad.

“May sobre. May kasunduan. May lihim.” Hindi agad siya nakasagot.

“Kung gusto mong tumigil,” sa wakas ay sabi ni Rafael, pero malamig pa rin ang tono, “sabihin mo.” Napatingin siya.

“Papayag kaba?” siguradong tanong ni Rafael.

Tumitig siya nang diretso.

“Kung sasabihin mong ayaw mo na.” Tahimik. Ngunit hindi iyon ganoon kasimple.

“Hindi ko po kayang bumalik sa wala,” bulong niya.

“Kailangan ko pa rin ng pera.”

At doon sila parehong natahimik.

“Hindi kita hahayaang saktan nila,” mas mababa na ang boses ni Rafael ngayon. Mas personal.

“Hindi po nila ako kayang saktan,” sagot niya.

“Ako mismo ang nasasaktan.” Lumayo siya ng isang hakbang.

“Hindi ko po ginusto ‘to.”

“Alam ko,” sagot ni Rafael ng diretso..

“Pero nandito ako.” dagdag ni Luna.

“At nandito rin ako,” tugon niya, mas madiin.

Sa labas, muling nagbulungan ang mga empleyado nang makita si Luna na lumabas mula sa opisina ng CEO.

“Ang tagal niya doon.”

“Overtime na naman ba?”

Hindi na siya lumingon. Pero bawat hakbang niya, mas mabigat.

Sa loob ng opisina, naiwan si Rafael mag-isa.

“Hindi ko siya hahayaang mawala,” bulong ni Rafael sa sarili.

Hindi na lang ito pagnanasa. Pag-angkin na ito. At habang mas lalo siyang nagiging kontrolado—mas lalo namang nalulunod si Luna. Sa kahihiyan. Sa takot.

At sa perang patuloy na nagtatali sa kanya sa isang relasyong hindi niya kailanman ginusto.