Chapter Four

Ilang araw matapos ang huling pag-uusap nila Rafael at Luna, hindi na niya naiwasan ang iniisip niya: kailangan na niya ng pera. Hindi na sapat ang overtime, hindi na sapat ang pagngiti at pagpapanggap na kaya pa niya. Tuwing tatawag ang ospital, parang may kumakalam sa dibdib niya.

Sa hallway ng executive floor sila nagtagpo—malamig ang aircon, tahimik ang paligid, at tanging tunog ng takong ni Luna ang maririnig sa makintab na sahig. Nang makita niya si Rafael na nakatayo sa dulo, tila ba biglang bumagal ang oras. Nakasuksok ang dalawang kamay nito sa bulsa ng pantalon, tuwid ang tindig, ngunit mabigat ang titig.

“Rafael…” mahina ang boses niya nang nagtagpo sila sa hallway.

“Hindi ko po alam kung… kung puwede po ba.”

Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki, ngunit hindi siya lumapit agad. Tinitigan muna siya nito—parang sinusukat kung gaano kabigat ang dahilan sa likod ng mga salitang iyon

“Pera?” agad na sagot ni Rafael. Makikita sa kanya ang pagiging sigurado.

“Kailangan lang po talaga,” huminto si Luna, halatang nahihiya.

“Pero may kondisyon,” sagot niya, mas seryoso ngayon.

“Sakaling tanggapin mo, mananatiling lihim. Walang makakaalam—ni kahit sino sa opisina.”

Saglit na natahimik ang hallway. May mga empleyadong dumaan sa malayo, ngunit walang nagtagal—walang nagtangkang lumapit sa executive floor. Ang liwanag mula sa malalaking bintana ay tumama sa mukha ni Luna, pinapakita ang pagod sa ilalim ng kanyang mga mata. Hindi na iyon simpleng pag-aalinlangan. Desisyon na iyon na mabigat sa konsensya.

Si Rafael naman ay nakatingin lamang sa kanya, matigas ang panga, tila pinipigilan ang sariling emosyon. Hindi niya alam kung mas nangingibabaw ang pagnanais o ang kakaibang kirot na nakikita niyang napipilitan ang babae sa harap niya. Ngunit hindi siya umatras.

“Lihim…” muling inuulit ni Luna, halatang iniisip ang kahihinatnan.

“Sige po… kung iyon po ang tanging paraan.” determinadong tinanggap ni Luna ang kondisyon.

“Good,” sagot niya, may bahid ng pagod at paninibugho sa boses.

“Hindi mo kailangang magsabi o magpanggap. Basta sundin mo lang ang kondisyon.”

Tumangi si Rafael, hindi nagsalita. Alam niyang totoo iyon—ramdam niya ang desperasyon sa bawat galaw at sa bawat titig niya.

“Para sa susunod na linggo, sapat na ba ito?” tanong ni Rafael habang iniabot ang sobre ng pera.

“Malaking tulong na ito, sir,” sagot ni Luna, tinanggap ang pera at inabot ang parehong kamay na may bahagyang panginginig.

“Walang makakaalam, tama?” mariing tanong ni Rafael..

“Opo… walang makakaalam,” sagot niya, tumingin sa sahig.

“Good,” sagot niya.

Sandaling nagtagal ang paghawak nila sa sobre. Hindi agad binitiwan ni Rafael ang dulo nito, at hindi rin agad hinila ni Luna ang kamay niya palayo. Sa simpleng pagdikit ng kanilang mga daliri, parang may kuryenteng dumaloy—hindi malakas, pero sapat para pareho silang mapahinto.

“Kahit sandali lang, hindi mo puwedeng itanggi na may epekto ka sa akin, Luna.”

“Sir… hindi po ito parte sa nararamdaman ko,” sagot ni Luna, halatang nahihiya.

“Alam kong mangyayari lahat ang gusto ko, Luna. Sapat na malaman ko ngayon ‘yan,” sagot niya, dahan-dahang lumapit.

“At kahit kaunti lang, sapat na. Hindi ka puwedeng mawala sa paningin ko.”

Sa unang linggo, naging maingat ang kanilang mga pagkikita.

“Pag gusto kong dito ka manatili sa tabi ko, gusto ko susundin mo ako.” bulong ni Rafael sa isang gabi, habang nakatitig sa kanya sa conference room, magkahawak ang mga kamay sa ibabaw ng mesa.

“Sir… hindi po ako sanay,” sagot ni Luna, nanginginig ang boses.

“Hindi mo kailangan sanay. Sapat na na nandito ka,” sagot niya, bahagyang ngumiti. “Ang kondisyon ay mananatiling kondisyon, kapalit ang pera para sa nanay mo, Luna.”

“Pero… hindi po ito dapat,” sagot ni Luna, makikita sa kanya ang pag-aalinlangan..

Hindi nagtagal, kumalat ang mga bulung-bulungan sa opisina. Ang mga kondisyon na napag-usapan ay kumakalat sa buong opisina.

“Napansin mo ba si Luna?” tanong ni Roset sa assistant niya habang nakatitig sa pasilyo, bahagyang nakatago sa anino.

“Opo, madalas po siyang nag-iisa,” sagot ng assistant.

“Hmm…” mahinang ngiti ni Roset, puno ng inggit.

“Sasabihin ko sa kanya ang tamang lugar niya sa kumpanya… hindi siya makakalusot.”

Isang gabi, muli silang nagkita ni Luna sa lumang opisina.

“Sir… paano kung may makaalam?” tanong ni Luna, halatang nag-aalala.

“Ako na ang bahala,” sagot niya, halos bulong.

“Sapat na ang tayo lang dalawa. At kahit sino… walang makakaalam.”

Sa bawat pagkikita, mas lalong lumalalim ang tensyon—hindi lang sa pisikal, kundi sa emosyonal.

“Rafael… hindi ito para sa akin,” sagot ni Luna, nanginginig habang hawak ang sobre.

“Para sa nanay mo, Luna. Gagawin ko lahat, basta sundin mo lang ang gusto ko,” tugon niya, tumitig nang matagal sa kanya.

“Ibabalik ko rin ‘to balang-araw, Rafael.,” bulong ni Luna, halatang nilalabanan ang sarili.

“Hindi mo kailangan,” tugon niya, dahan-dahang lumapit.

“Sapat na makita kita… sapat na maramdaman ko na nandito ka.”

Si Roset ay patuloy na nagmamasid mula sa anino.

“Hindi ko siya papayagang makalampas sa akin,” bulong ni Roset habang nakatitig sa pasilyo.

“Hindi niya alam na ang sinumang lalapit kay Rafael, haharangan ko.”

Sa isang gabi, habang nag-uusap sa opisina, nagsimula na ang kanilang silent transactions. Ngunit sa bawat hakbang, mas lumalalim ang obsesyon ni Rafael.

“Luna… kahit sandali lang, hindi mo puwedeng itanggi na may epekto ka sa akin,” mariin niyang sabi, halos bulong.

“Hindi ka puwedeng mawala sa akin.”

“Rafael… hindi sa ganitong paraan,” sagot ni Luna, tumingin sa sahig.

“Lahat lang ‘to ay dahil may kapalit, at kailangan ko.” dagdag niya..

Sa dulo ng linggo, kahit lihim at bayad, ramdam ni Rafael ang init ng bawat pagkikita.

“Luna… kahit ganito lang, sapat na?” tanong niya habang hawak ang kamay niya sa mesa.

“Hindi po… pero kailangan,” sagot ni Luna, halatang determinado.

“Sapat na,” sagot niya, tumitig sa kanya nang matagal.

“Sapat na para sa akin… at sapat na rin para sa iyo.”

At habang nakatayo sa anino, si Roset ay patuloy na nagmamasid, nagbabalak, nag-iisip ng paraan upang sirain ang katahimikan na natagpuan nila.